Do Hogwartu!

-Tato, nie możesz jechać szybciej? Spóźnię się! - jechałam właśnie do Hogwartu, szkoły dla czarodziei. Bardzo bałam się, że się tam nie odnajdę. W końcu jestem jedyną czarownicą w mojej rodzinie.

-I co z tego?- moja siostra Petunia nie była szczęśliwa gdy dostałam list ze szkoły. Wcześniej miałyśmy ze sobą nawet dobre stosunki, ale gdy dowiedziała się, że jestem czarownicą znienawidziła mnie. Teraz ciągle się kłócimy.

-To, że ja muszę zdążyć! - zaczęłam powoli panikować do odjazdu pociągu zostało 20 minut.

-Spokojnie dziewczynki. - powiedział tata - już dojeżdżamy.

Rzeczywiście, przed nami pojawiła się stacja kolejowa. Wysiedliśmy z samochodu.

- Który to peron? - spytała mama

- Dziewięć i trzy czwarte. - odpowiedziałam zerkając na bilet

- Ależ, Lily takiego peronu niema. - mama była wyraźnie zaskoczona moją odpowiedzią.

Nagle Petunia krzyknęła.

- Co się stało?- spytał tata

-Tam.. tam zniknęła dziewczyna...-moja siostra pokazywała na barierkę między peronem dziewiątym a dziesiątym. i faktycznie jakaś dziewczyna, która w wózku miała rzeczy podobne do tych, które ja kupiłam na Pokątnej wbiegła w barierkę jednak nie rozbiła się lecz zniknęła. Patrzyłam się w tamten punkt "czy to możliwe, że ta barierka jest przejściem do jakiegoś świata magii?

-Lily, my już musimy iść do pracy. - powiedzieli rodzice - poradzisz sobie?

- Tak.

- Dobrze. Pa skarbie.

Rodzice pożegnali się ze mną i odjechali. Podeszłam do barierki i gapiłam się na nią niepewnie.

- Pomóc?- usłyszałam głos za sobą. Odwróciłam się i zobaczyłam przystojnego chłopca o czarnych włosach i pięknych brązowych oczach. Był w moim wieku.

- Tak, jeśli możesz...?

- Musisz po prostu wbiec w tą barierkę. - widząc moją niepewną minę dodał - Nie bój się.

Chłopiec się uśmiechnął. Odwzajemniłam uśmiech.

- Dzięki.

- Niema za co. A tak przy okazji jestem James Potter.

- Lily Evans.

- To co idziesz?- spytał James

- Tak. - znów spojrzałam niepewnie na barierkę.

- Pójdę zaraz za tobą.

- Dobra. - Zamknęłam oczy i przybiegłam przez barierkę. Gdy otworzyłam oczy zobaczyłam peron dziewięć i trzy czwarte przy, którym stał piękny, duży, czerwony pociąg. Odwróciłam się i zobaczyłam taka samą barierkę jak w Londynie, z której nagle wybiegł James.

- I co? Chyba nie było tak źle? 

- Nie, było całkiem dobrze.

- James, James!- James się odwrócił - Idziesz?

- Syriusz! Tak już idę! - odwrócił się do mnie. - Muszę lecieć. Lily? Zobaczymy sie później?

- Jasne. - powiedziałam.

James poszedł, sama więc wtaszczyłam swój kufer do pociągu i znalazłam pusty przedział. Usiadłam w nim i patrzyłam przez okno jak rodzice żegnają się ze swoimi dziećmi. Żałowałam, że moich tu niema. Nagle drzwi do przedziału otworzyły się. Stała w mim czarnowłosa, zgrabna dziewczyna z kufrem chyba jeszcze większym od mojego.

- Cześć, jestem Dorcas - powiedziała - Mogę tu usiąść?