Mój pierwszy szlaban

Następnego dnia rano wstałam pierwsza, umyłam się, ubrałam i uczesałam oraz pościeliłam łóżko. Zabrałam się do budzenia dziewczyn.

- Dorcas, wstawaj!

- Jeszcze minutę. - mruknęła przez sen moja przyjaciółka

- Dorc! - brak reakcji - Za pięć minut lekcje!

- Trudno.

Dorcas najwyraźniej się nie przejęła, czego nie można powiedzieć o Ann. Biedna dziewczyna podskoczyła i na zbity pysk pobiegła do łazienki. O mało co się nie zabiła. Gdy tylko trzasnęły drzwi krzyknęłam:

- Żartowałam!

 Lecz Ann nic nie odpowiedziała, po chwili usłyszałam prysznic. No tak, postanowiłam wrócić do budzenia Dorcas.

- Dori... Syriusz tu jest!

Tym razem to Dorcas się poderwała.

- Gdzie?! Gdzie on jest?! - spytała

- Nie ma go. - odparłam spokojnie - Powiedziałam to ,żeby cię obudzić.

 Docas mruknęła coś na mój temat pod nosem, ale zabrała się do ścielenia łóżka.

- Jak skończysz to obudź dziewczyny. Ja muszę jeszcze iść do biblioteki.

- Dobra - mruknęła dziewczyna

                                                                  ***

Gdy wracałam z biblioteki zobaczyłam huncwotów, byli z czegoś bardzo zadowoleni. Chyba wracali z lochów. Podeszłam do nich.

- A wy co tacy szczęśliwi? - spytałam - Co zmalowaliście?

- Nic Lilka. - odparł Syriusz. Dopiero teraz zauważyłam, że wszyscy mają podkrążone oczy i wyglądają na mega zmęczonych.

- Co Wam się stało? - znów zadałam pytanie

- Nic, po prostu zarwaliśmy noc. - wyjaśnił mi Lupin

- Ale opłacało się. - dodał James

- O co chodzi? - nie mogłam się powstrzymać od ciągłego zadawania pytań.

- Udało nam się. - odpowiedział mi na pytanie James

- Wybacz, ale nie rozumiem.

- Zrozumiesz na naszym dzisiejszym szlabanie u Filcha.

To mówiąc huncwoci odeszli.

                                                                 ***

Dzień strasznie mi się dłużył. Nie mogłam się skupić na lekcjach. Koszmar! Ale w końcu minął obiad i nadszedł czas szlabanu u Filcha. Razem z Jamesem poszliśmy do gabinetu woźnego. Chłopak zapukał.

- Wejść! - usłyszeliśmy skrzek

Ostrożnie nacisnęłam klamkę.

- A, to wy. - stwierdził swoim świszczącym głosem Filch. - Chodźcie.

Poszliśmy za nim do szopy na miotły woźnego.

- Macie tu posprzątać, - rozkazał Filch - bez użycia czarów. Oddajcie różdżki.

Posłusznie oddaliśmy różdżki.

- Jak skończycie możecie iść. - To mówiąc woźny wyszedł

Spojrzałam z niechęcią ,najpierw na składzik woźnego, potem na Jamesa. Ku mojemu zdziwieniu chłopak się uśmiechał.

- Z czego się tak cieszysz? - spytałam z nutką paniki w głosie

Chłopak nic nie odpowiedział tylko wyciągnął z kieszeni różdżkę.

- J-jak to? - wyjąkałam

- Stworzyliśmy z chłopakami podróbę różdżki. - wyjaśnił chłopak - Wyglądają dokładnie tak jak prawdziwe, ale nie można nimi czarować. To właśnie taką różdżkę oddałem Filchowi.

- Super. - szepnęłam

James machnął różdżką i powiedział:

- Chłoczyść!

Minutę później składzik był już wyczyszczony. Mogliśmy iść do dormitoriów.

- Lily?

- Tak?

- Mogę cię o coś spytać? - spytał James

- Już to zrobiłeś. - roześmiałam się - Ale możesz zadać jeszcze jedno.

- Serio?

- Wal.

- Mogę cię o coś prosić?

- Ech... no dobra.

- Nie mów nikomu o tych różdżkach. Musimy je jeszcze udoskonalić.

Skinęłam głową na znak, że się zgadzam.

                                                           ***

Do sypialni wróciłam uradowana.

- Co się stało? - spytała mnie Blum

- Dlaczego tak szybko wróciłaś? - spytała Ann

- Zwiałaś ze szlabanu? - spytała Rubi

- Nie zwiałam, nieważne czemu tak szybko.

- To co się stało? - spytała Dorcas

- Mój pierwszy szlaban w życiu trwał pięć minut.

To mówiąc, padłam na łóżko i zasnęłam.