Nie cierpię Pottera!

Trzy dni później zobaczyłam jak Blum siedzi pod ścianą  i kreśli coś na kartce. Podeszłam do niej i usiadłam obok, po czym spytałam:

- Co się stało?

- Ja… byłam przed chwilą u dyrektora. – wyrzuciła z siebie dziewczyna.

- Co zrobiłaś? – wypaliłam bez zastanowienia – To znaczy dlaczego? – poprawiłam się szybko.

- Nic, nie zrobiłam. – odparła Blum. – Dyrektor chciał żebym… to znaczy… - dziewczyna wyraźnie miała kłopoty z powiedzeniem tego czegoś – nie wiem jak  to powiedzieć.

- Powiedz to najprościej jak można.

- Dobra. Więc… dyrektor chciał żebym zaśpiewała na balu bożonarodzeniowym.

- Co?! I ty się tym martwisz?

Wiedziałam, że Blum marzy o tym, żeby zostać piosenkarką, po szkole chodziły też słuchy, że ma świetny głos i  podobno pisze świetne teksty, a jej brat melodie.

- No tak.

- Zaraz, ale nie odmówiłaś dyrektorowi, prawda?

- Oczywiście, że nie.

- Więc, o co chodzi?

- A co będzie, jeśli zacznę fałszować, pomylę tekst, albo schrzanię choreografię, nie zrobię dobrego show, publiczności nie spodobają się moje piosenki…

- Blum!

- Co?

- Masz świetny głos więc na pewno nie zaczniesz fałszować, sama pisałaś teksty więc ich nie pomylisz, choreografii nie schrzanisz bo Dorcas będzie z tobą ćwiczyć, ona uwielbia tańczyć, show zrobisz świetny, Rubi o to zadba, a publiczności spodobają się twoje piosenki, Ann rozpowszechni je w szkole, a ja będę cię podtrzymywać na duchu.

- Dzięki, że chcesz mi pomóc, ale skąd wiesz, że mam świetny głos?

- To proste. Ty mi to zaraz udowodnisz.

- Ale co mam zaśpiewać? – spytała mnie przyjaciółka

- Coś swojego. Przy okazji poznam jakiś twój tekst.

- Dobra, ale chodź do pokoju, bo tu i tak nic nie usłyszysz.

- Okey.

- Przy okazji wpadniemy jeszcze po Mathiasa, bo nie umiem zaśpiewać bez podkładu muzycznego.

Poszłyśmy więc do dormitoriów chłopców z trzeciego roku. Blum zapukała i zanim usłyszała Proszę weszła do środka.  Od razu zwróciła się do swojego brata:

- Mathiasa chodź, potrzebujemy cię.

Chłopak wyszedł i spytał:

- O co chodzi?

- Robimy krótką próbę. – wyjaśniła Blum

- Po co? – spytał Mathias

- Wyjaśnię ci w moim dormitorium.

- E… dziewczyny?

- Tak? – spytałam

- Macie tego waszego Pottera?

No tak zapomniałyśmy, przecież Mathias nie wejdzie do naszego dormitorium.

- E… nie. – wyznała Blum – ale Lily zaraz po niego pójdzie. Prawda Lily?

- Nie. – zaprotestowałam szybko.

- Lilcia, daj spokój. Przecież się z nim pogodziłaś.

- To było dawno. – mruknęłam

- Co? Znowu się z nim pokłóciłaś?

 Nie odpowiedziałam.

- Lily!

- Tak, pokłóciłam się z nim.

- O co? – spytała moja kochana przyjaciółka

- Nieważne. – nie chciałam nic mówić przy Mathiasie, przecież go Nie znam, jeszcze by komuś wygadał.

- Lily!

- Powiem ci później.

- To może zaraz po tym jak po niego pójdziesz.

- Nie mogę. Obraziłam się na niego.

- To się z nim pogodzisz.

- Nie mogę! – krzyknęłam zrozpaczona

- Dlaczego?

- Bo… bo… BO ON MNIE POCAŁOWAŁ!!! – krzyknęłam w końcu

Blum zatkało, a Mathias się na mnie gapił.

- Nie gap się tak bo ci gały wylecą. – warknęłam

Chłopak bąknął coś pod nosem,  a Blum mruknęła coś w rodzaju przepraszam.

- Nic się nie stało. – odparłam – Ale jeśli możesz to ty idź po Jamesa – dodałam bez zastanowienia

- Dobra. Czekajcie na mnie, zaraz wrócę.

To mówiąc moja kochana przyjaciółka zostawiła mnie sam na sam z jej starszym bratem. Staliśmy chwilę w ciszy a ja gorliwie wymyślałam co mogłabym powiedzieć by nie zrobić z siebie idiotki.

- Sorry, za to, że tak się na ciebie gapiłem. – powiedział e końcu Mathias.

- Nie ma sprawy. – odparłam

Znów zapadła niezręczna cisza.

- Niech ona już przyjdzie. – mruknął chłopak

- Taaa… co ona tam robi z tym Potterem? – spytałam

- Chyba nie myślisz, że…

- Nie pewnie, że nie.

- Jesteś tego pewna? – upewnił się Ryan

- Tak. – odpowiedziałam bez zastanowienia

- Potter, to największy debil jakiego widziała ta planeta i każda inna.

- Ale nieźle lata. – przypomniał mi chłopak

Od razu przed oczami pojawiła mi się scena gdzie James łapie mnie spadającą z miotły.

- To nie zmienia faktu, że to kretyn. – sprostowałam

Chłopak uśmiechnął się.

- Chyba strasznie go nienawidzisz.

- Fakt, nie cierpię go, szczególnie po tym co ostatnio  zrobił.

- Kogo nie cierpisz Liluś? – spytał Potter, który właśnie przyszedł wraz  z Blum.

Nic nie odpowiedziałam tylko uniosłam wysoko głowę i odwróciłam się tyłem do Pottera a przodem do Mathiasa.

- Oj, Liluś nie gniewaj się.

Nadal nie udzielałam odpowiedzi.

- Daj jej spokój. – do akcji wkroczyła Blum

- Ech… no dobra. To o co chodzi? Znowu macie problem ze schodami.

Mathias przytaknął. James machnął różdżką i mruknął cos pod nosem, Blum i Mathias weszli na górę a ja ruszyłam za nimi lecz gdy byłam na trzecim stopniu Potter spytał:

- Tym razem mi nie podziękujesz, Liluś?

Nie odpowiedziałam ale coś się we mnie zagotowało.

***************************************************************************

Kiedy w końcu znaleźliśmy się w naszym pokoju Blum powiedziała do Mathiasa:

- Śpiewamy dżagę.

Chłopak zaczął grać na gitarze którą ze sobą zabrał z pokoju, a Blum zaczęła śpiewać.

Mówią mi jesteś kimś 
Możesz mieć każdego bo 
Fajna Dżaga z Ciebie jest 
Ale ja jedno chcę 
I nikt nie zrozumie, że 
Dla mnie liczy się kochanie 

Mówią mi skała jest 
Mówi 'kocham' myśli 'precz' 
Chce wykończyć jego też 
Ale to jest mój świat 
I jak kocham to na bank 
Mogę nienawidzieć też 
Więc mogę męczyć 
I Cię zadręczyć lecz 

Chociaż świat, ludzie źli 
Nie pozwolą nam być tak 
Ukradnę Cię 
Jest też coś, ja to wiem 
Że nie boję życia się 
I dlatego mam to gdzieś

Mówią mi olej go 
Obudź się i przestań śnić 
Że wyleczy kiedyś się 
Mówię wam, tak ma być 
Nie obudzisz mnie za nic 
Bo ja też chcę chora być 
Chora na wrzaski 
chora na słowa 
chora aż mnie boli głowa 
Jest za mała na ten jazz 
chora na zazdrość 
Chora na chwile 
To młodości są motyle 
I dla bogów jasne jest 
Wiem, że mnie męczysz 
Wiem, że mnie dręczysz lecz 

Chociaż świat ,ludzie źli 
Nie pozwolą nam być tak 
Ukradnę Cię 
Jest też coś, ja to wiem 
Że nie boję życia się 
I dlatego mam to gdzieś 
Chociaż świat, ludzie źli 
Nie pozwolą razem być 
To i tak ukradnę Cię 
Jest też coś, ja to wiem 
Że nie boję życia się 
I dlatego mam to gdzieś!

Gdy dziewczyna skończyła powiedziałam:

- Blum, twój głos jest super! A jeśli wszystkie twoje piosenki są w tym stylu to publiczności na pewno się spodobają!

- Jakiej publiczności?

Dopiero teraz uświadomiłyśmy sobie, że Mathias nic nie wie. Blum zabrała się do tłumaczenia.