Rozmowa z Blum

Od dnia, w którym odkryliśmy, że Śnieżyca Jamano ma dziewczynę minął tydzień. Blum cały czas chodziła ze spuszczoną głową. Jednak humor jej się trochę poprawił. Nie dziwię jej się. No, ale chyba wyszło to na dobre jej układom z Rubi bo od tej pory ani razy się nie pokłóciły co było prawdziwym sukcesem. Potter nadal ciągle mnie wkurzał i spytał mnie już z pięćdziesiąt razy czy się z nim umówię. Ostatnio jednak robił to coraz rzadziej. Pewnego wieczoru Blum gdzieś wyszła ubrana w krótką dżinsową spódniczkę i różowy top. Żadna z nas nie wiedziała gdzie poszła. Gdy kładłyśmy się spać jej jeszcze nie było.

                                                                                             ***

- Lilka, Lily wstawaj. - była szósta rano a budziła mnie Blum

- Blum! Wróciłaś! - krzyknęłam

- Ciiiiiicho! Nie chcę aby dziewczyny się obudziły.

- Dlaczego? - spytałam już ciszej

- Bo muszę z tobą pogadać na osobności. - odpowiedziała

- Dobra.

Zeszłyśmy do Pokoju Wspólnego i zanim Blum zdążyła cokolwiek powiedzieć spytałam:

- Gdzie wczoraj byłaś?

- Właśnie o tym chcę z tobą porozmawiać.

- No to słucham.

- Tylko obiecaj, że nie będziesz mi przerywać.

- Obiecuję. - obiecałam

- No więc... wczoraj poszłam na... na... na... - dziewczyna się zacięła

- No wyduś to z siebie!

- Na randkę z Potterem!

- CO?! - tego się nie spodziewałam

- Tak, codziennie się spotykamy, a ty miałaś mi nie przerywać!

- Dobra, opowiadaj dalej.

- Więc to było wielką tajemnicą, aż do wczoraj. No bo wczoraj James spytał mnie czy będę z nim chodzić.

- I co? - spytałam

- Miałaś nie przerywać!!!

- Sorry, nie mogłam się powstrzymać.

- Dobra, więc ja wiem, że on wcześniej uganiał się za tobą, i że ty ciągle dawałaś mu kosza ale mimo tego...

- Co mu odpowiedziałaś?

- Że się zastanowię.

- Jak to? Kochasz go?

- Tak, ale muszę się ciebie spytać czy... czy się na mnie nie obrazisz jak zacznę z nim chodzić.

- No co ty! - Ja cię pyta się mnie o zgodę.

- Na pewno?

- Tak.

Dziewczyna nadal wyglądała jakby nie była pewna.

- Masz moje błogosławieństwo! - obie się roześmiałyśmy

- Dzięki.

- Nie ma za co.

- Jesteś kochana!

- Nie przesadzaj. - ale skromna jestem

- Nie przesadzam. Nawet nie wiesz jak mi ulżyło.

- Daj spokój. Chodźmy do dziewczyn, bo już wpół do siódmej.

Gdy szłyśmy po schodach do dormitorium zaczęłam rozmowę.

- Blum...

- Tak? - spytała dziewczyna.

- Nie przeszkadza ci, że on ciągle męczy Severusa Sneapa, i że robi te głupie kawały?

- Nie.

Zrobiłam zdziwioną minę.

- Wiesz? Na dłuższą metę to nawet fajne.

- Dla mnie nie.

- Lily, dlaczego ty taka jesteś?    

- Jaka?

- Taka...mało tolerancyjna.

- Chodzi ci o kawały czy o Sneapa?

- O to i o to.

- Kawały, wkurza mnie to, że Potter chyba nie wie gdzie jest granica, a Sneap? Rodzice całe życie uczyli mnie by pomagać słabszym. Dla mnie  to nie jest śmieszne.

- A dla mnie jest.

- A dla mnie nie.

- Dobra, chyba nie będziemy się kłócić tylko dlatego, że ty nie lubisz mojego nowego chłopaka?

- Masz rację.