Zazdrość Jamesa

Weszliśmy do Apartamentu Potterów. Pokój Jamesa był wielkości mojego, różnił się tak naprawdę tylko tym, że Potter na ścianie swojego powiesił plakat drużyny quidditcha. Ciekawe jak on to potem zdejmie. Chłopak zaczął grzebać w szufladzie, po chwili wyjął kilkanaście kartek papieru. Usiedliśmy obok siebie na jego łóżku i zaczęliśmy na zmianę czytać jego wypociny, zaczął chłopak.
Lilciu, moja!
No i twoja
Nie wiem czy już wspominałem
Że się w tobie zakochałem
W twojej smukłej figurze
Która przetrwa wszystkie burze
W twych zielonych oczach
Przy których auta jeżdżą po poboczach
I przy twych włoskach rudawych
Wcale nie podobnych do kawy
I w twym uroczym uśmiechu
Który, aż zmusza do grzechu
Dla ciebie całej Lilciu
Mógłbym wylądować w kiciu!!!

- Ależ to poetyckie. – skrytykował sam siebie James
- No, z tym kiciem to przesadziłeś
- Wyobraź sobie, że Lilcia tylko z tym się rymuje.
- Mickiewicz na pewno wymyślił by coś lepszego – drażniłam się z nim
- A kto to Mickiewicz.
- Nieważnie, teraz moja kolej – zaśmiałam się i zaczęłam czytać:

Do wiewióry!
Nie komóry
Do kochanej mej Lilieczki
Jak zwie Syriusz wiewióreczki
Wiewióruni
Pani Evans tej córuni
Co się cała aż rumieni
Gdy wspomnę o jej oczu zieleni
Zieleni tak uroczej
Jak włosy rude jej
Czasem związane w warkocze
Dorcas połaskocze
Więc wiewiórka ta kochana
Wściekła na mnie jest od rana
I uwierzyć nie chce za nic
Że ją kocham i na inną nie zechcę zmienić

- Syriusz naprawdę nazywa mnie wiewióreczką? – spytałam
- Nie, raczej rudą, wściekłą wiewiórą.
- Już ja sobie z nim pogadam! – udałam oburzenie
- Ale ja uważam, że jesteś wiewióreczką
- Weź ty już lepiej czytaj!

Liluś, kocham cię z pewnością
No i wielbię z zażyłością
Kocham 24 godziny na dobę
7 dni w tygodniu pragnę
A ty nic, nie chcesz mnie
Tylko krzyczysz odwal się!
Za co?! Powiedz mi kochana
Nie jesteś aby pijana
Bo jak sądzi Syriusz miły
Nigdy nam się nie zdarzyły
Dziewczyny tak nienormalne
No i  chyba wirtualne
By nie chciałby się z nami umówić
Lecz ty wszystko umiesz zrobić
Mimo tego ja cię kocham
I na ciebie nie mam focha!

- James ty wiesz w ogóle co znaczy słowo wirtualne?
- Nie, ale słyszałem u tego puchona z piątego roku.
Zaśmiałam się.
- Jesteś niemożliwy!
- Wiem, czytasz?
- Pewnie!

Lily, Lily, Lily!
Huncwoci są tacy mili
I do tego zakręceni
Nie trzymają się już ziemi
A ja jestem jednym z nich
I kocham ciebie na sto mich!
Wiec czemu ty wolisz tego
Tępego Vivaldiego
Głupka co na gitarze potrafi grać
Ale jabłka nie potrafi obrać
Co ty widzisz w tym chłoptasiu
Zamiast we mnie, tym kochasiu
Co on ma w sobie takiego
Niby wspaniałego wyjątkowego
Nic! Odpowiedź brzmi
On nawet nie sprawi że zagrzmi
A ja dla ciebie gwiazdkę z nieba przyniosę
I za wszystko co chcesz przeproszę!

- Podejrzewam, że nie wiesz też kim był Vivaldi?
- No nie wiem i co z tego? Ważne, że się rymuje.
- Skoro tak twierdzisz… Czytaj!

Ej, ty Ruda!
Ty piękniejsza niż psia buda!
Nawet Syriusz tak uważa
I do ciebie się nie zraża
A on zna się na rzeczy
I nikt temu nie zaprzeczy
Lecz ja wiem, że mi cię nie odbije
Bo ja mu stłukę szyję
A poza tym to wspaniały kumpel jest
Pełny życia i the best!
Lecz jeszcze lepsza jesteś ty
My, chłopcy tak sądzimy!

- James pochlebiasz mi!
- Wiem, o to chodzi!
- Niemożliwy jesteś!
- Już mi to mówiłaś.
- I co?
- Nic, tylko się powtarzasz.
- Głupek!
- Wcale nie
- Ależ tak.
- Lily!
- Co?!
- Nie obrażaj mnie
- O czym ty mówisz?
- O głupku.
- Tak tu pisze. Ekchm

Głupek! Ależ tak
On już leży na wznak
I swe ostatnie słowa szepce
Bo jego plan spalił na panewce
Ja przejrzałem jego intrygi
I teraz sprzątaczka sprząta jego rzygi
On myślał że Lily mi odbije
I nie wiedział jak się myli
Nie udało się, teraz ściskam jego szyję
I gąbką mu usta wymyję
Bo Lilunia mnie pokocha
I nie strzeli do mnie focha
Jestem tego całkiem pewien
Tak jak tego, że Lily to nie Vivienne ( czyt. wiwien)
I jeszcze usłyszę od niej te słowa
On jest wart tyle co krowa!

- James, o kogo ci chodzi?
Chłopak milczał.
- James, już w drugim wierszu wspominasz o chłopaku, który rzekomo chce mnie zdobyć.
Nadal cisza.
- Co ty sobie ubzdurałeś co?
- Przecież wiesz!
- No właśnie nie wiem, o co chodzi?
- O Mathiasa!
- Co z nim.
- On chce cię zdobyć!
- James, co ty znowu wymyśliłeś?
- Ja, nic…. Czy ty tego nie widzisz?
- Czego?
- On się w tobie zabujał!
Zatkało mnie. Co też ten James znowu wymyślił. No cóż. W sumie to może mieć rację. Ale to bez sensu, o co on miałby być zazdrosny? Przecież nie jestem jego dziewczyną. No nic, tak czy inaczej, trzeba mu to jakoś przetłumaczyć.
- James, - zaczęłam łagodnie – Zrozum, że to co mówisz co jakaś kompletna bzdura. A nawet, jeśli nie, jeśli masz rację to mnie Mathias i tak nie interesuje. Jest dla mnie tylko kumplem, naprawdę.
- Naprawdę? – upewniał się James
- Tak.
- I nic cię z nim nie łączy.
- Tylko przyjaźń.
- A poza tym?
- Nic, a nic.
- To dobrze, już się bałem.
- A nawet jakbym się w nim zakochała to tobie nic do tego, nie jestem twoją własnością. Mogę robić co chcę.
- Ale Liluś, ja cię …
- Kocham, tak wiem i ty też wiesz, że ja w to nie wierzę.
- Ale kiedyś uwierzysz.