Bal

Weszłam do dormitorium, Rubi siedziała na łóżku przygnębiona. Nie dziwię się jej, w końcu myślała, że niema z kim iść na bal, a to straszny obciach.

- Coś ty taka wesoła? – spytała widząc moją szczęśliwą minę.

Postanowiłam się z nią trochę po przekomarzać i powiedziałam:

- Nie wiem o czym ty mówisz. Ja wesoła? No co ty!

- Przecież widzę.

- Co? – uśmiechnęłam się głupio

- Nie szczerz się tak.

- Ja się wcale nie szczerzę.  – zaprotestowałam

- No dobra, co ci się stało?

- Okey powiem ci.

- No to mów.

- Gadałam z Potterem.

- I co z tego?

- Znalazłam sobie partnera.

- Fajnie. – Rubi niezbyt podnieciła się tą wiadomością. – Gratuluję. Przynajmniej ty nie wyjdziesz na debilkę. Zaraz, zaraz jakim cudem Potter jest jeszcze wolny?

- Nie wiem – odparłam szczerze - Ale to nie wszystko.

- Coś jeszcze? – Rubi była zaskoczona – Zostałaś jego dziewczyną?

- Chyba zdurniałaś! Wiesz, że go nienawidzę!

- Wiem, żartowałam. Więc o co chodzi?

- Tobie też znalazłam partnera. – powiedziałam spokojnie jakby to było cos zwyczajnego

- CO?! JAKIEGO?!

- Znasz Regulusa Blacka? – spytałam

- Tego ślizgona?

- Tak.

- Znam. T niezły przystojniak, co prawda do pięt nie dorasta Syriuszowi, ale jest nawet spoko.

- No więc to właśnie z nim idziesz. – oznajmiał przyjaciółce.

- Lily?

- Hmmm?

- Wiesz co?

- Co?

- KOCHAM CIĘ!

Rubi rzuciła się na mnie.  Zanim zaczęła mnie dusić zdążyłam tylko krzyknąć jedno słowo.

-WARIATKA!!!

 Po chwili udało mi się uwolnić i powiedziałam:

- Dobra dość tych czułości!

- Czemu? – spytała Rubi

- Bo mamy tylko pięć godzin by się przygotować do balu.

No i zaczęłyśmy się stroić. Ubierałyśmy sukienki, czesałyśmy fryzury  i robiłyśmy sobie makijaże. O siódmej zeszłyśmy na dół do naszych wspaniałych partnerów. Regulus okazał się przystojny. Ja z Potterem zeszłam na dół, a Rubi gadała jeszcze chwile ze swoim partnerem.

******************************************************************************************

Tańczyłam z Potterem, aż do utraty tchu czyli pięć godzin. Później zrobiliśmy krótką przerwę na coś do picia. Później siedzieliśmy chwilę i gadaliśmy gdy podszedł do mnie Syriusz i powiedział:

- James, wiem, że mnie zarąbiesz, ale pozwól, że poproszę twoją uroczą partnerkę do tańca.

Potter faktycznie miał minę jakby chciał zarąbać swojego najlepszego kumpla, ale ja nie zwróciłam na to uwagi. Poszłam tańczyć z Syriuszem. Gdy wróciłam Pottera już nie było.

- Gdzie go powiało?- spytałam Blacka, ale gdy się odwróciłam tego też już nie było. Zaczęłam  szukać Jamesa i… po chwili go znalazłam. Niestety wcale mnie to nie ucieszyło ponieważ Potter najzwyczajniej w świecie całował się z Amandą Frędzel z Rravenclavu.

Albo raczej to ona go całowała, a on nie miał nic do powiedzenia. Przynajmniej tak to wyglądało. Jak było naprawdę nie wiem. Bo kto wie co chodzi po głowie temu kretynowi? Podeszłam do nich i powiedziałam do Amandy:

- Przepraszam, ale czy mogłabyś się odkleić od niego?

Dziewczynę zatkało, ale odkleiła się od Jamesa i poszła.

- Dzięki Liluś.

- Zamknij się Potter,

- Ale Liluś…

- Co?!

- Ona sama tak zaczęła, Liluś.

- A ty nie miałeś języka ani rąk, żeby ją od siebie odkleić?

- Miałem Liluś, ale…

- Ale co?!
- Ale jak jej mówiłem to ona mnie nie słuchała, Liluś

- A nie wpadłeś na to, że możesz ją od siebie odepchnąć?!

- Wpadłem Liluś, ale…

- Ale co?!

- Ale nie mogłem, Liluś

- Niby czemu?!

- No bo Liluś…

- No bo co ?!

- No bo dziewczyn się nie bije, Liluś.

- Potter, ale z ciebie debil.

- Czemu Liluś?

- Bo nie kazałam ci jej pobić tylko odepchnąć!

- Acha, nie wpadłem na to Liluś.

- I nie mów do mnie Liluś!

- Ale dlaczego Liluś?

- BO CIĘ NIENAWIDZĘ! – wrzasnęłam wreszcie i pobiegłam do dormitorium.

No i znowu płakałam przez Pottera.

 O pierwszej w nocy do pokoju weszła Dorcas.

- Hej Lilka! Gdzie ty byłaś… co ci się stało?!

- P - potter. – wyjąkałam

- Co ci zrobił?

Dorcas objęła mnie a ja opowiedziałam jej całą historię.

- Może trochę przegięłaś. – powiedziała Dorcas.

- Niby czemu?

- Bo to przecież nie jego wina, że ta dziewczyna się na niego rzuciła.

- Ale mógł ją odepchnąć.

- To, że jest takim palantem to też nie jego wina.

- Ale Dorcas, zrozum, że on nie jest debilem! On jest sprytny, jego dowcipy są przykładem! On po prostu myślał, że  mu wybaczę jak będzie zgrywał głupka.

- Niech zgadnę: przeliczył się?

- Właśnie.

- Oj Lilcia.

- Już nigdy się do niego nie odezwę!

- Ta jasne…

- CO?!

- Mówisz to już piąty raz w tym półroczu.

- Ale tym razem naprawdę! Przegiął!

- Lilka, nie przesadzaj!

- I znowu trzymasz jego stronę!

- Wcale nie!

- Więc czemu mówisz, że nie powinnam  się tak wściekać?

- Bo naprawdę przesadzasz.

- Dzięki Dorcas. – powiedziałam z  sarkazmem w głosie

- Oj Lily.

- Dowartościowałaś mnie. Przez ciebie będę myślała, że to wszystko moja wina.

- Wcale tak nie powiedziałam.

- Nie w ogóle.

-To mówiąc  zasunęłam kotary i poszłam spać.