Za co nie cierpię Pottera

Następnego dnia obudziłam się pierwsza. Spojrzałam na dziewczyny. Wszystkie słodko spały. Pomyślałam więc, że dam im jeszcze parę minut  i najpierw się umyję. Kiedy więc umyłam się, ubrałam i uczesałam włosy obudziłam Blum. Chciałam jej opowiedzieć wszystko dotyczące wczorajszego wieczoru.

- Blum, Blum wstawaj. – powiedziałam i potrząsnęłam nią.

Po raz pierwszy w życiu dziewczyna od razu otworzyła oczy i spytała:

- Już rano?

- Tak. – odparłam

- Lily, dlaczego jak wczoraj przyszłam to ty już spałaś?

- Pokłóciłam się z Dorcas. – opowiedziałam przyjaciółce wszystkie wydarzenia wczorajszego wieczoru – A Dorcas wzięła stronę Pottera. – zakończyłam

- Nie wierzę. – powiedziała Blum

- To uwierz. Powiedziała, że nie powinnam na niego tak najeżdżać.

- Bo z tego co mówisz to faktycznie troszkę przegięłaś, ale nie przejmuj się. Potter też nie jest bez winy?

- Co znowu zrobił mój durny brat? – spytała Ann, która właśnie się obudziła

 Z pomocą Blum wyjaśniłam wszystko Ann.

- Tak więc Lily, tak jak mówiłam Potter też zawinił. Mógł się zastanowić. A nie pleść bzdur. – powiedziała Blum

- Lily, on nie jest taki głupi. – powiedziała Ann – Jak dla mnie to on po prostu chciał z ciebie zrobić głupią.

- Wiem. – odparłam – Dlatego się na niego wydarłam.

Blum weszła do łazienki.

- Nie przejmuj się nim. – powiedziała Ann

- Nie przejmuję się. – odparłam – tylko Dorcas mnie zdenerwowała.

- Pogadaj z nią.

- Niby o czym?

- O tym co się wczoraj stało.

- Powie żebym pogadała z Jamesem.

- Nie powie tego. – powiedziała poważnie Ann

- Nie w ogóle. – powiedziałam z sarkazmem w głosie

- Nie każe ci tego zrobić.

- Na pewno każe, ale ja jej nie posłucham.

- Nie każe, bo każe ci go przeprosić.

Obie wybuchłyśmy  śmiechem. Tak głośnym i nie kontrolowanym, że obudziłyśmy Rubi. Dziewczyna tylko coś burknęła i poszła do łazienki, z której właśnie wyszła jej siostra bliźniaczka. W sumie nie wiem z czego się śmiałyśmy. Chyba po prostu to co powiedziała Ann zabrzmiało strasznie śmiesznie.  Na szczęście Dorcas, która zawsze spała długo i mocno i tym razem nie odstąpiła od swej zasady i nie obudziła się. Mogłyśmy więc kontynuować rozmowę.

- Tylko przypadkiem nie przepraszaj mojego głupiego bata. – powiedziała Ann

- Nie martw się – odparłam szybko. – Ani mi to w głowie.

Z pół godziny miały zacząć się lekcje więc poprosiłam dziewczyny by obudziły Dorcas, bo ja nie mam ochoty się z nią widzieć.

- Jasne Lily. – odparła Blum

- Ann, mam prośbę.

- Słucham.

- Mogę dziś z tobą siedzieć na lekcjach?

Normalnie siedziałam z Dorcas, Blum z Rubi, a Ann z Natalią Kowalską, której strasznie nie lubiła.

- Pewnie! Każda chwila spędzona bez Natali jest wspaniała.

- Super, idziesz na śniadanie?

- Mhm…  

- Zajmiecie się obudzeniem Dorcas? – spytałam bliźniaczek

- Jasne. Pewnie nie będzie chciała wstać, ale my na pewno coś wymyślimy.

- Za to coś  pewnie i na was się obrazi.- ostrzegłam je

- Trudno.

 Wraz z Ann udałyśmy się na śniadanie. Usiadłyśmy na swoich zwykłych miejscach. Po chwili naprzeciwko nas usiedli Huncwoci.  Oczywiście Potter usiadł naprzeciwko mnie.

- Hej Liluś! Jak leci? – Potter chyba udawał, że nie pamięta co się wydarzyło wczoraj.

Uznałam, że lepiej będzie siedzieć cicho i się nie odzywać. Nic więcej nie powiedziałam. Kontynuowałam tylko jedzenie nie zwracając uwagi na tego debila.

- Liluś, czemu się nie odzywasz? – spytał kretyn

Nadal milczałam, uniosłam tylko wyżej głowę.

- Liluś, co się stało?

- Odczep się od niej głupku! – warknęła Ann

- A ty co taka nieprzyjemna z samego rana? Wstałaś lewą nogą?

- Nie.

- Więc o co  chodzi?

- Zostaw moją przyjaciółkę.

-  To, to jest twoja przyjaciółka? Ona chce się z tobą przyjaźnić?

- A niby dlaczego ma nie chcieć co?

- No ja bym nie chciał na jej miejscu, bo jesteś od niej brzydsza, głupsza, nudniejsza no i ty jesteś skretyniałą kujonką,.

Tym razem nie wytrzymałam:

- A ty Potter nie jesteś chyba w ogóle człowiekiem. No chyba, że są ludzie z ilorazem inteligencji zero? Chodź Ann, idziemy!

Obie wstałyśmy i wyszłyśmy na lekcje z uniesioną głową. Eliksiry - byłam w tym całkiem niezła. W końcu co to za problem zrobić eliksir według przepisu jaki jest na tablicy? Lubiłam eliksiry też z innego powodu. Kiedy coś kroiłam i mieszałam zapominałam o swoich problemach. Dziś mieliśmy zrobić eliksir zmieniający kolor na kolor przeciwny. Skończyłam dwadzieścia minut przed czasem. Nalałam trochę napoju do fiolki i oddałam profesorowi Slughornowi.

- Evans, skończyłaś? – nauczyciel nie był zbyt zaskoczony. Często kończę przed czasem.

- Tak, panie profesorze.

- Na pewno dostaniesz  „W”.

Gdy wyszłam z klasy zobaczyłam, że Potter i Black mają wyciągnięte różdżki i celują nimi w  Severusa Sneapa. Jego czarne poklejone włosy były teraz różowe, blada twarz miała czarny kolor, a ciemne oczy były jaskrawo żółte.

- I co Smarku, tak wyglądasz chyba o wiele lepiej. Nie sądzisz? Lepiej będzie jak wszyscy  cię zobaczą!

Potter machnął różdżką i Sneape uniósł się powoli w powietrzu i zawisł w oknie. Nie spadł tylko dlatego, że trzymał się stopami.

- Jak się wisi Smarku? – spytał Black

- Zdejmijcie mnie!

- No nie Smarkerusie! Nie chcesz się objawić całemu światu?

- Zostawcie go! – krzyknęłam

- Liluś?! – Potter był  zszokowany moim widokiem

- Nie nazywaj mnie tak dupku!

- Ej Evans, co tak ostro? – spytał Syriusz

- Spadaj półgłówku!

- Liluś, nie obrażaj mojego kumpla!

- Potter, spuść Sneapa natychmiast!

- A umówisz się ze mną Liluś?

- PO MOIM TRUPIE!

Potter westchnął i oznajmił:

- W takim razie go nie zostawię.

- Postaw go natychmiast na ziemi i odczaruj głupku. – powiedziałam twardo.

- Ech… Czemu ja ci nie umiem odmówić Liluś?

Potter machnął dwa razy różdżką a Sneap wylądował na podłodze już z normalnym wyglądem.

- To tylko dla ciebie Liluś!

- Nie mów do mnie Liluś. – powiedziałam i odeszłam.

- I tak wiem, że mnie kochasz!!!

Poszłam do klasy transmutacji. Mój drugi ulubiony przedmiot. W sumie to chyba lubię wszystkie przedmioty. Jestem drugą najlepszą z transmutacji. Pierwsza jest Blum, która po prostu nienawidzi się uczyć i uczy się tylko transmutacji. Na lekcji siedziałam z Ann, Dorcas siedziała niezbyt zadowolona obok Natalii Kowalskiej. Profesor McGonnagall uczyła nas zmieniać biedronkę w landrynkę. Udało mi się za drugim podejściem, Blum oczywiście za pierwszym, a Potterowi za dziesiątym. Pod koniec lekcji na mojej ławce leżało już ze trzydzieści landrynek.

- Na zadanie domowe macie napisać wypracowanie na ¾ strony pergaminu o pochodzeniu tego zaklęcia. Wszystkie potrzebne informacje znajdziecie w książkach. Panna Blum Ryan i panna Lily Evans za świetne wykonanie zadań na dzisiejszej lekcji dostają po dziesięć punktów dla Gryffindoru. Możecie już iść. I możecie zabrać sobie te cukierki.

Przed obiadem czekały nas jeszcze tylko dwie godziny zielarstwa. Profesor Sprout kazała nam uczyć się zaklęcia przecinającego Diffendo. Zaklęcie musieliśmy rzucić na kolczatkę.

- Roślina wybucha gdy rzuci się na nią ten czar. – tłumaczyła profesor Sprout – Kolce lecą na pół metra, więc trzeba się odsunąć na co najmniej metr. Gdy już wybuchną kurczą się i znikają. No, kto spróbuje?

Zgłosiła się Ann stanęła na odległości półtorej metra od  kolczatki, wzięła głęboki oddech i machnęła różdżką krzycząc:

- Diffendo!

Niespodziewanie kolczatka wybuchnęła na odległość sześciu metrów. Ann i kilku innych uczniów zostało dość groźnie pokłutych.

- Dzieci, nic Wam się nie stało? – nauczycielka była przerażona. – Chodźcie ze mną do skrzydła. Reszta może już iść.

Spojrzałam na Pottera chował różdżkę do kieszeni, a kiedy zaważył, że na niego patrzę uśmiechnął się do mnie łobuzersko. No tak, to on zaczarował kolczatkę! Biedna Ann, jak ten kretyn mógł zrobić coś takiego własnej siostrze?!

W końcu nadszedł czas obiadu. Kiedy weszłam do wielkiej Sali zobaczyłam coś co zmroziło mi krew w żyłach.  W powietrzu  wisiał wielki napis!

KOCHAM LILY  EVANS!!!

James Potter

- Boże! Jaki kretyn! – krzyknęłam

- Podoba ci się Liluś? – spytał Potter, który właśnie do mnie podszedł

- Nie! I nie podlizuj się, bo ja i tak uważam cię za debila!

- Ale Liluś, co ja mam zrobić, żebyś zrozumiała, że mnie kochasz?

- Nic, ja cię nie kocham Potter, i nie mów do mnie Liluś!

- Ale czemu Lilu… to znaczy Lily?

- Bo ja sobie tego nie życzę!

Odwróciłam się i wyszłam z wielkiej Sali.

- Lily, a obiad?! – krzyknęła za mną Blum

- Nie jestem głodna!

Blum dogoniła mnie

- Ale Lily…

- Nie będę siedziała z tym palantem w jednej Sali!

- Lilka, czy ty nie przesadzasz?

- Nie, on jest walniętym natrętem!

- Lilka, przecież to było naprawdę fajne.

- Blum, Potter wie, że nie Lubię jak on obwieszcza całej szkole, że mnie kocha. Nie jestem jego dziewczyną, niema do tego prawa!

- Ech, chyba Dorcas miała rację.

- Przesadzasz!

- Za co ty go tak nie cierpisz?

- Za to, że jest taki natrętny, za to, że okłamuje mnie i całą szkołę, że mnie kocha, za to, że jest zarozumiałym kretynem, za to, że męczy innych i za to, że on robi te głupie dowcipy!
Blum wzruszyła ramionami i rzekła:

- On chyba taki już jest.

Dziewczyna odwróciła się i odeszła. Poczułam się taka sama. Potrzebowałam kogoś komu mogłabym się wypłakać. Blum mnie nie rozumiała, Rubi pewnie też nie, Ann była w skrzydle szpitalnym, a z Dorcas się pokłóciłam. Poczułam, że łzy spływają mi po policzkach. Ruszyłam do dormitorium, zaczęłam biec, przez łzy nic nie widziałam, nagle na kogoś wpadłam. To był Mathias, brat Rubi i Blum.

- Przepraszam. – mruknęłam i poszłam dalej

- Czekaj! - chłopak złapał mnie za rękę. – Lily, tak?

- Tak, ale daj mi spokój. – powiedziałam

- Co się stało?

Poddałam się i opowiedziałam Mathiasowi  całą historię. Kiedy skończyłam rozpłakałam się. Chłopak przytulił mnie do siebie. Nie protestowałam, potrzebowałam żeby ktoś mnie teraz pocieszył.

- Nie martw się, Dorcas przejdzie, a ja pogadam z Blum.

- Dzięki.

Mathias odprowadził mnie do dormitorium i jeszcze trochę pocieszył, a potem poszedł do Blum.