Hotel i spacer z Mathiasem

Tata przekręcił klucz w drzwiach i weszliśmy do środka. Zatkało mnie, był to duży pokój z miękką kanapą i telewizorem na środku.  Ściany były pomalowane na biało, na podłodze leżał czerwony dywan.  W ścianie były też cztery drzwi.

- Lily, twój pokuj najbardziej na prawo, Petunia, twój pokój najbardziej na lewo. Kochanie, nasz pokuj na środku , a te ostatnie drzwi to łazienka.

Weszłam do mojego pokoju. Był śliczny, zielony. Już słyszałam Jamesa Pasuje do twoich oczu Liluś. O Boże, źle ze mną myślę o Potterze. Powinnam raczej myśleć o jakimś fajnym, mądrym inteligentnym chłopaku. Na przykład o Mathiasie. Jezu, co też mi chodzi po głowie. Lepiej się rozpakuję. Jak pomyślałam tak też zrobiłam. Potem założyłam mój nowy dwuczęściowy strój kąpielowy, na to dżinsową dniówkę, a na nogi japonki. Zapukałam do pokoju mojej siostry.

- O co chodzi Lily? – spytała mnie Petunia

- Idę na basen, idziesz ze mną.

- Wiesz co chętnie. Poczekaj chwilę.

Dziesięć minut później ja i petunia moczyłyśmy nogi w basenie, który znajdował się na dachu hotelu.

- Nie mogę uwierzyć, że tutaj trzydzieści stopni to normalka. – powiedziała do mnie

- Ja też nie – zgodziłam się z siostrą. – A jeszcze trudniej mi uwierzyć, że… AAA

Nagle ktoś wrzucił mnie do wody. Petunię również. Odwróciłam się i zobaczyłam śmiejących się….

- Potter! Black! Co wy sobie do cholery myślicie?! – wydarłam się – Wiedziałam, że Jesteście nienormalnymi debilami, ale teraz to przegięliście!

- Lily, co by było gdyby mama usłyszała, że używasz słowa cholera? – szepnęła mi do uch siostra

Zignorowałam ją. Wyszłam z basenu i kontynuowałam moją tyradę.

- Możecie sobie wrzucać do wody te głupie Barbie z waszych fanklubów, ale nie mnie! Rozumiecie?! JA SIĘ NA TO NIE PISZĘ!
- Oj stary Lilka znów się na   ciebie wkurzyła.

- A żebyś wiedział Black! I nie tylko na niego na ciebie też! Ja was normalnie kiedyś ZABIJĘ!

- Oj, Liluś nie denerwuj się tylko daj kartkę, zaraz napiszę ci kolejny wiersz.

- NIE! Nie chcę już żadnych wierszy Potter! Rozumiesz?! Wypchaj się! I Do jasnej cholery NIE MÓW DO MNIE LILUŚ!!!

- Hej wiewiórko, spokojnie. – rzekł Black.

- JA CIE POKAŻĘ SPOKOJNIE! A tak w ogóle to co ty tu robisz? - oprzytomniałam

- A no widzisz Lily, przyjechałem na wakacje. Zabrałem się z Mathiasem, Rubi i Blum.

- Nie no jeszcze jeden palant! – jęknęłam

- Evans nie wymiękaj. – Black wyszczerzył zęby

- Nie wiem o czym ty mówisz. – warknęłam

I zaczęłam ich gonić. Po chwili wpadłam jednak na jakiegoś chłopaka. Był samych kąpielówkach i trzeba przyznać, że był świetnie zbudowany.

- Mathias? – zdziwiłam się

- O, cześć Lily. Coś się stało? Wyglądasz na troszkę zdenerwowaną!

- Troszkę? Mało powiedziane. – powiedziałam już spokojnie – Po prostu Potter gra mi na nerwach.

- Znowu? – zaśmiał się Mathias – Co ty razem.

Opowiedziałam mu o wszystkim.

- A przecież on świetnie wie, że ja nie umiem pływać.

- To może pora żebyś się nauczyła.

- Potrzebuję nauczyciela. Może ty byś…

- Z wielką chęcią.

Mathias jest niesamowity! Taki silny i pewny siebie. Przy nim w ogóle nie bałam się wody. Oswoił mnie z niż szybko. Nauczył utrzymywać  się na powierzchni. Później  przyszły Blum i Rubi, oraz Ann, chwilę po niej przyszli James i Syriusz. Nie miałam ochoty z nimi przebywać, ale  trudno. Zaczęliśmy grać i piłkę wodną.

- Ekhm. – usłyszeliśmy chrząknięcie.

No tak zapomniałam o mojej siostrze.

- Petunia! Wybacz, ale ten głąb Potter i głąb Black tak mnie zdenerwowali, że zapomniałam o tobie. Wybacz, przyłączysz się do nas? – spytałam posyłając przyjaciołom przepraszające spojrzenie. Obecność mugolkę pewnie będzie ich krępować. Mnie zresztą też. Tak się też oczywiście stało. Odbijaliśmy w milczeniu, które przerwała Ann.

- Lily nie wiesz co u Dorcas?

- Nie mam pojęcia. – odparłam zgodnie z prawdą. Dorcas pisała, że wyjeżdża, ale w ostatniej chwili jej biuro podróży splajtowało. Podobno nie wie czy całych wakacji nie spędzi w domu…

Znów zapadła niezręczna cisza. Przerwał ją Głupi Potter z Głupim tekstem.

- Evans?

- Czego? –warknęłam

- Umówisz się ze mną?

- Spadaj Potter.

- Ale Liluś…

- Nie mów do mnie Liluś!

Ann chyba przeczuwała, że szykuje się awantura, bo spytała szybko i nierozważnie.

- Lily odrobiłaś już wszystkie zadania zadane na wakacje? Bo mnie została jeszcze transmutacja i Obrona Przed Czarną Magią.

Rzuciłam jej miażdżące spojrzenie, ale było już za późno. Wszyscy zaczęli opowiadać co już zrobili, a czego nie i jakie to było trudne. Teraz musiałam ich tylko uspokoić.

******************************************************************************************

Nie wierzę! Udało się uciszyć jakoś tych debili. Później musiałam co prawda tłumaczyć Petunii, że nie mogę jej pokazać żadnych czarów, bo mnie wyrzucą ze szkoły, ale ważny, że dziewczyna nie odniosła żadnych poważniejszych obrażeń psychicznych. Nadszedł wieczór leżałam  na łóżku wodnym i czytałam książkę gdy rozległo się pukanie do drzwi.

- Proszę! – krzyknęłam

Do pokoju wszedł Mathias, lekko go zatkało gdy mnie zobaczył. Ciekawe dlaczego? Może dlatego, że na sobie miałam jedynie strój kąpielowy i pareo.^*  

- E…….- zaczął się jąkać

Wstałam z łóżka podeszłam do niego mówiąc Wejdź i zamknęłam za nim drzwi.

- Jak miło widzieć cię w moich skromnych progach. – zaśmiałam się

Chłopak nadal stał i gapił się na mnie. Usiądź i nie patrz tak na mnie bo czuję się głupio. Trochę tu gorąco dlatego taki strój. Napijesz się czegoś?

- Wody… - jęknął chłopak po chwili oczekiwania.

Wzięłam butelkę z wodą i…. wylałam Mathiasowi trochę na głowę.

- EJ! – krzyknął

- To na rozbudzenie. Zachowujesz się jak zombie.

- Wybacz.

- Więc jest jakiś konkretny powód dla którego mnie odwiedziłeś czy tylko ot tak?

- No… Chciałem się spytać czy byś nie poszła ze mną na spacer brzegiem oceanu?

- Mówisz serio?

- Liluś, nie jestem Jamesem Potterem, ja nie żartuje.

- Może i nim nie jesteś, ale i tak mówisz do mnie Liluś. – udawałam poważny ton

Mathias chyba się nabrał bo strasznie się zmieszał.

- E… no… Lily… wybacz… ja… ja t-ak przez przypadek.

- Dobra nie ma sprawy. – zaśmiałam się

Chłopak wyraźnie odetchnął z ulgą.

- To co z tym spacerem? – spytałam

- Idziemy?

- Jeśli tylko chcesz.

Na spacerze było pięknie. Słońce zachodziło, a niebo było czerwone. Piękny nastrój. Z Mathiasem rozmawialiśmy o różnych rzeczach, o szkole nauczycielach, wakacjach, przyjaciołach, naszym rodzeństwie.

- Blum i Rubi wcale nie są takie zżyte na jakie wyglądają. – poinformował mnie Mathias

- Nie? -  zdziwiłam się – To znaczy,  często się kłócą to fakt, ale są siostrami i zawsze wydawało mi się, że no.. kochają się jak siostry, mimo  wszystko.

Mathias uśmiechną się smutno.

- Wiesz, mówią, że od nienawiści do miłości tylko jeden krok. Tak one się nienawidzą. Niby bliźniaczki, a mają zupełnie różne charaktery. Blum zawsze radosna uśmiechnięta i odważa pomimo, że w środku jest smutna, wstydliwa i bojaźliwa nigdy tego nie okazuje, przynajmniej się stara, ale ja znam ją za dobrze. Rubi jest bardziej zdecydowana, cyniczna, sztuczna i wredna.

-Wredna? – na to mnie naprawdę zaskoczyło

- Tak, przykro mi, ale stwierdzam, że Rubi jest wredna  i wścibska. Blum to na ogół oaza spokoju, chyba, że ktoś ją zrani. A łatwo to zrobić jest bardzo wrażliwa.

- Jeśli rzeczywiście jest tak jak mówisz to one obie bardzo dobrze się maskują.

- To prawda. A co z twoją siostrą?

- Petunią? Ona jest…. Nie stała w  uczuciach i….

Pogrążyliśmy się w rozmowie na temat Petunii. Do hotelu wróciliśmy o dwudziestej trzeciej. Od razu położyłam się do łóżka, wspominając ostatnie słowa Mathiasa przed rozstaniem. Jesteś piękna.

******************************************************************************************

Droga Ann

Przyjadę w środę wieczorem tak, żeby Lilka nie zobaczyła. Mam nadzieję, że wszystko się uda. (Przekaż list  reszcie) Wezmę wszystko co ustaliłyśmy

pozdrawiam

Dorcas