- Nie! – nie mogłam w to uwierzyć - To nie
możliwe, ja się nie zgadzam!
- Oj Liluś, nie martw się będzie fanie. –
powiedział Potter
- Właśnie Lilka, przynajmniej nie będę musiała
spędzać czasu tylko z tym
głąbem.
- I może wreszcie się do mnie przekonasz, co
Liluś? – spytał James
- Spadaj. – warknęłam.
- Oj Liluś, już rok cię proszę o to żebyś się
ze mną umówiła!
- To poczekasz jeszcze co najmniej dwa tysiące
lat. – odparłam sucho i nałożyłam na ucho słuchawki od MP3.
Po chwili poczułam, że ktoś mi wyjmuje z ucha
jedną z nich.
- Potter! – krzyknęłam
- Panienko proszę się uspokoić. - Upomniała
mnie stewardessa.
- Przepraszam, ale co ty sobie myślisz Potter?
– spytałam już trochę ciszej
- Chciałem się ciebie tylko spytać co to jest.
- MP3. Urządzenie do odtwarzania muzyki. –
odparłam wsadzając słuchawkę powrotem do ucha.
Po chwili wyjęła mi ją Ann.
- Mogę posłuchać z tobą? – spytała.
Już nieźle rozwścieczona wsadziłam jej do ucha
słuchawkę. Wreszcie udało mi się zatopić w nowej piosence mojej ulubionej
wokalistki.
To jest
to, to jest to
To
jest to, to jest to
To jest
to czego nie odda nic
Miłość
pieniądze sława
Kiedy
los wszystko zabierze mi
Będę tak
samo, tak samo
Tak samo
szczęśliwa…
Pomyślałam o Blum, ona tak bardzo chciała
zostać piosenkarką, przynajmniej tak znaną jak Doda. Tak znaną, ale nie taką.
Znam ją na tyle dobrze, że wiem iż ona nie chciała by być skandalistą. To nie dla niej, Ona pragnie raczek
przelewać swoje myśli na papier, a potem, opowiadać o tym ludziom w formie
piosenki. Na dodatek, wiem, że ona naprawdę potrafi pięknie śpiewać. Piosenka
się skończyła, a zaczęła się następna, Katharsis.
Nie
wybrałeś mnie
Żegnaj
więc
Nie, nie
Nie chcę
żyć jak sen…
Tak Blum by to na pewno zaśpiewała równie
pięknie jak Doda, o ile nie lepiej. Ciekawe dlaczego Blum i jej rodzeństwo się
nie odzywa. Naprawdę mnie
to zaskakuje. Mam tylko
nadzieję, że nic im się nie stało.
- Lily?
- Czego chcesz Potter?
- Mam coś dla ciebie. Na moich kolanach
wylądowała kartka papieru.
Och
Lily, ma Lily
Huncwoci
są tacy mili
W
szczególności ja
Miłości
ty moja
Bo ja,
James Potter kocham cię
I za
ciebie oddam życie me.
Nawet
gdy się na mnie gniewasz
I na mej
cierpliwości polegasz
To wiesz
Że kocha
cię nie tylko mój kołnierz
Ale cały
ja
Ach
Lily, Lily moja
Więc
teraz w tym poemacie
Do
którego talent odziedziczyłem po tacie
Błagam
cię o wybaczenie
Możesz
Liczyć na zadośćuczynienie
Przysięgam
ci to Lily
Już nikt
się nie pomyli
Patrzyłam chwilę na wiersz. Nie mogłam w to
uwierzyć, on naprawdę ma talent. I jak ja mam mu teraz nie wybaczyć?
Niepotrzebnie mu mówiłam iż tamten poemat mi się spodobał, teraz ma na mnie
haka. Podałam wiersz Petunii i powiedziałam, do Pottera:
- No dobrze James. Daruję ci ale ostatni raz.
- Naprawdę?
- Tak.
- Dzięki Liluś!
- Ale pod jednym warunkiem.- zastrzegłam
- Co tylko zechcesz.
- Nie – mów – do – mnie – Li – luś!
- Dobrze Li… Ly.
- Tak jest dużo lepiej. – odparłam
- Proszę zapiąć pasy, podchodzimy do
lądowania. – powiedziała Stewardessa do mikrofonu.
- Córeczko zapnij pasy. – powiedziała do mnie
mama.
Zrobiłam jak mi kazano, Ann i James też. Po
chwili wylądowaliśmy. Wyszliśmy z samolotu. Nagle zobaczyłam… Nie wierzę,
to nie możliwe. Przed nami stały Blum i Rubi oraz ich starszy brat Mathias. Ja
i Ann rzuciłyśmy się na nich najpierw przytuliłam Blum, potem Mathiasa, a na
końcu Rubi.
- Co wy tu robicie? - spytała Ann.
- No wiecie wynajmujemy jeden z apartamentów w
hotelu Afrodyta. – powiedziała Blum przytulając Jamesa. Pierwszy raz widzę
ludzi, którzy się ze sobą rozstali i mają ze sobą tak dobre kontakty. - Przez przypadek usłyszeliśmy
nazwisko Evans, więc Mathias grzecznie podszedł i spytał o jakich Evansów
chodzi. – Boże dlaczego ja się lekko zarumieniłam? - I dowiedział się, że do apartamentu
obok naszego wprowadzają się Evansowie. Mieliśmy jeszcze wątpliwości czy to na pewno chodzi o
Lily, ale jak zeszliśmy na dół i usłyszeliśmy , że Potterowi potwierdzają
rezerwację, postanowiliśmy przyjść i sprawdzić jak widać słusznie.
- nawet nie wiecie jak strasznie się cieszę,
że Was widzę powiedziała Ann.
- A to kto Lily? – spytał mnie tata.
- To są nasi przyjaciele ze szkoły,
spotkaliśmy się przez przypadek. To Blum Rubi i Mathias. Oni też mieszkają w
hotelu Afrodyta.
- Dzień dobry.- przywitali się.
- Dzień dobry, dzień dobry. – przywitała się
moja mama.- A gdzie wasi rodzice?
- E…
no… - zająkał się Mathias
- Zwiedzają, … Akropol! – powiedziała Blum.
- I
puszczają Was tak samych, po obcym mieście? – zdziwił się tata Jamesa
- My tu już jesteśmy od ponad tygodnia. –
odparła Blum – miasto znamy jak własną kieszeń.
- Aha, no to w porządku – zgodziła się mama
Ann i Jamesa
- Ja bym mojej Lily i tak samej nie puścił. –
rzekł mój ojciec
- Tato… - mruknęłam i się zarumieniłam.
- Ale my jesteśmy z Mathiasem, on jest
naprawdę bardzo odpowiedzialny. – zapewniła Blum
Mama uśmiechnęła się i spytała:
- To co zabierzecie się z nami?-
- Jeśli nie będziemy przeszkadzać.
I tym sposobem pięć minut później ja, mój
tata, mama, Blum, Mathias i
Petunia siedzieliśmy w jednym aucie, a Pan Potter, Pani Potter James, Ann i
Rubi w drugim. Usłyszałam jak Mathias szepcze do Blum.
- Dlaczego wcisnęłaś im taki kit?
- A co miałam zrobić,? Naprawdę by nie
uwierzyli.
Zajęłam się rozmową z Petunią.
- Dojechaliśmy! – krzyknęła mama uradowana.
Kiedy rodzice rejestrowali się w recepcji
spytałam Blum i Mathiasa:
- Ok., to gdzie naprawdę są Wasi rodzice?
- Eee… - zająkał się Mathias – Ba Akropolu?
- Bujać to my – powiedziałam – Ale nie nas!
- Daj spokój Mathias, trzeba jej powiedzieć
prawdę.
- Trzeba. – potwierdziłam.
- Eh, nasi rodzice są w Domino. – wydusił
Mathias
- Gdzie? – zapytałam
- To jest, e… taka miejscowość. – rzekł
chłopak
- Pamiętasz jak się dowiedziałaś, że jestem
księżniczką? – spytała mnie Blum.
Przytaknęłam.
- Ja jestem właśnie księżniczką Domino. To mój
dom, rodzice tam zostali by rządzić krajem.
- Dlaczego nie powiedzieliście tego moim
rodzicom? – zdziwiłam się
- Myślisz, że by nam uwierzyli? – zakpił
Mathias.
- No dobra, macie rację, ale co teraz?
- Trzymaj buzię na kłódkę. – rzekł Mathias
Rodzice odebrali już kluczyk od naszego
apartamentu więc musiałam rozdzielić się z resztą. Znów zostałam w towarzystwie
mojej mugolskiej rodziny.
***************************************************************************
Pod ostatnią notką było 13 komci, a przecież
od ostatniego newsa nie minął nawet tydzień. Dziękuję! Bez Was by tego
wszystkiego nie było. Co do
tej notki to się nie wypowiadam Mam
nadzieję, że się Wam spodoba. Następna najpóźniej za tydzień. Komentujcie!
ti�! < p �� p6 'font-size:11.0pt;
font-family:Georgia;color:black'>h, �! o �� p6 w Domino. – wydusił Mathias
- Gdzie? – zapytałam
- To jest, e… taka miejscowość. – rzekł chłopak
- Pamiętasz jak się dowiedziałaś, że jestem księżniczką? – spytała
mnie Blum.
Przytaknęłam.
- Ja jestem właśnie księżniczką Domino. To mój dom, rodzice tam
zostali by rządzić krajem.
- Dlaczego nie powiedzieliście tego moim rodzicom? – zdziwiłam się
- Myślisz, że by nam uwierzyli? – zakpił Mathias.
- No dobra, macie rację, ale co teraz?
- Trzymaj buzię na kłódkę. – rzekł Mathias
Rodzice odebrali już kluczyk od naszego apartamentu więc musiałam
rozdzielić się z resztą. Znów
zostałam w towarzystwie mojej mugolskiej rodziny.
***************************************************************************
Pod
ostatnią notką było 13 komci, a przecież od ostatniego newsa nie minął nawet
tydzień. Dziękuję! Bez Was by tego wszystkiego nie było. Co do tej notki to się nie wypowiadam Mam nadzieję, że się Wam spodoba.
Następna najpóźniej za tydzień. Komentujcie!
� T m j �� p6 cił. – rzekł mój ojciec
- Tato… - mruknęłam i się zarumieniłam.
- Ale my jesteśmy z Mathiasem, on jest naprawdę bardzo odpowiedzialny. – zapewniła Blum
Mama uśmiechnęła się i spytała:
- To co zabierzecie się z nami?-
- Jeśli nie będziemy przeszkadzać.
I tym sposobem pięć minut później ja, mój tata, mama, Blum, Mathias i Petunia siedzieliśmy w jednym aucie, a Pan Potter, Pani Potter James, Ann i Rubi w drugim. Usłyszałam jak Mathias szepcze do Blum.
- Dlaczego wcisnęłaś im taki kit?
- A co miałam zrobić,? Naprawdę by nie uwierzyli.
Zajęłam się rozmową z Petunią.
- Dojechaliśmy! – krzyknęła mama uradowana.
Kiedy rodzice rejestrowali się w recepcji spytałam Blum i Mathiasa:
- Ok., to gdzie naprawdę są Wasi rodzice?
- Eee… - zająkał się Mathias – Ba Akropolu?
- Bujać to my – powiedziałam – Ale nie nas!
- Daj spokój Mathias, trzeba jej powiedzieć prawdę.
- Trzeba. – potwierdziłam.
- Eh, nasi rodzice są w Domino. – wydusił Mathias
- Gdzie? – zapytałam
- To jest, e… taka miejscowość. – rzekł chłopak
- Pamiętasz jak się dowiedziałaś, że jestem księżniczką? – spytała mnie Blum.
Przytaknęłam.
- Ja jestem właśnie księżniczką Domino. To mój dom, rodzice tam zostali by rządzić krajem.
- Dlaczego nie powiedzieliście tego moim rodzicom? – zdziwiłam się
- Myślisz, że by nam uwierzyli? – zakpił Mathias.
- No dobra, macie rację, ale co teraz?
- Trzymaj buzię na kłódkę. – rzekł Mathias
Rodzice odebrali już kluczyk od naszego apartamentu więc musiałam rozdzielić się z resztą. Znów zostałam w towarzystwie mojej mugolskiej rodziny.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz