Jamesie Potterze?

Kiedy wracaliśmy z naszego plażowego party. Zaczęłam rozmowę z Blum.

- Jutro gramy mecz rewanżowy, pamiętasz?

- Mhm, zobaczysz rozgromimy Was.

- No właśnie w tym problem, nie ma żadnych nas.

- Słucham? – spytała uprzejmie zaskoczona Blum.

- No bo w mojej drużynie są Black i Potter, a ja nie będę z nimi grać.

- Chcesz się ze mną zamienić graczami?

- No, wezmę każdego tylko niech Black i Potter trzymają się od mnie z daleka.

- Dobra, to ja wezmę tych dwóch, a tobie dam… Ann i Mathiasa, może być?

- Pewnie. Przecież i tak wiadomo, że Ann i Potter nie mogą być w jednej drużynie.

Blum pobiegła powiedzieć reszcie o tych zmianach, myślałam, że Mathias się wścieknie, że nie będzie w drużynie ze swoją ukochaną siostrzyczką, a on o dziwo, ucieszył się. Kiedy spytałam go dlaczego on zmieszał się i oznajmił się, że cieszy się, że będziemy w jednej drużynie. Zdziwiłam się, ale już o nic nie pytałam. Następnego dnia o dziesiątej zebraliśmy  się na plaży i zaczęliśmy grać. Sędziami byli rodzice. Mecz się zaczął. O zagrywkę. Piłkę przejął James, podał do Syriusza, a on do Lupina, który przebił . Odebrałam piłkę i podałam do Marty, która podała Petunii i… zagrywamy!  Serwowała Ann,  Blum przejęła podała do Jamesa, on do Syriusza , a ten przebił. Jednak Przejęłam podałam do Petunii, ona do mnie i zaatakowałam.  1:0 dla nas. Serwuje Ann, przejmuje Alicja, do Śnieżycy, ten do Jamesa i…. Nie no, nie zgadniecie co się stało, Potter walnął piłką w siatkę. Punkt dla nas, Ann serwuje po raz trzeci. Przejmuje Śnieżyca, do Blum, ta  do Jamesa i Potter uciekł przed piłką. Jest  już 3:0. Zagrywa Ann, przyjmuje Alicja, do Śnieżycy, ten do Blum, przyjmuję piłkę rozgrywam do Petunii, ona do mnie, atakuję. Potter stara się zablokować mój atak, ale nie dość, że piłka i tak przeleciała, on za to walnął rękami w siatkę, co jest nie dozwolone. Dzięki Potterowi wygraliśmy pierwszego seta do 3,  drugiego do pięciu, a trzeciego do zera. Trudno uwierzyć prawda, ten głupek chciał się podlizać i celowo chrzanił wszystkie piłki. A ja co? I tak się do niego nie odzywam, wciąż jestem śmiertelnie obrażona na niego i Blacka. Dorcas z resztą też, o Ann nawet nie wspomnę, a Blum to normalnie chciała zabić Pottera. Po meczu rozłożyłyśmy się z dziewczynami na plaży i zaczęły opalać. Właśnie wkładałam sobie do uszu słuchawki mojej mp3.  Kiedy usłyszałam znienawidzony przeze mnie tekst:

- Evans, umówisz się ze mną?

- Odwal się Potter – warknęłam i pogłośniłam muzykę.

- Wiesz co Lily?  - usłyszałam po chwili głos Blum

- Co?

- Gdyby nie Potter wygralibyśmy z Wami.

- Ta, jasne…

- No i ty nie możesz grać z Petunią.

- A to niby dlaczego? – zainteresowała się moja siostra

- Bo razem jesteście za dobre.

 Zaśmiałyśmy się równocześnie.

- To dlatego, że obie byłyśmy w szkolnej drużynie siatkówki. – odparła Petunia

- I byłyśmy najlepsze w drużynie. – dodałam

************************************************************************

Nie mogę w to uwierzyć, to już nasz ostatni dzień w Grecji. Przez ten tydzień zdążyłam się zaprzyjaźnić  z Martą i Alicją. Polubiłam także Śnieżycę, coś mi się zdaje, że nasza paczka się powiększy. Co z tego, że Alicja dopiero we wrześniu skończy 11 lat? Rok różnicy to nie dużo, za to Marta zdaje w tym roku sumy.  Przenosi się do Hogwartu z Francuskiej szkoły Bexabantos. Ciekawe do jakiego domu trafi.  Przez ten tydzień zwiedziliśmy wszystkie zabytki znajdujące się w Atenach i podrasowaliśmy jeszcze trochę naszą  opaleniznę. Wspólne wakacje w Grecji to super sprawa. Wstałam więc bardzo wcześnie, pokłóciłam się z Jamesem  i Syriuszem posiedziałam na plaży z dziewczynami i zjadłam pyszny obiad. Zaraz po nim Blum wyszła gdzieś ze Śnieżycą Marta poszła na podryw, Alicja i Dor gdzieś wyparowały, a Ann poszła gdzieś z Lupinem. W hotelu zostałam więc ja, Petunia, Mathias, Potter i Black. Niezbyt wiedziałam co z sobą robić, niezbyt chciało mi się siedzieć na basenie z moją mugolską rodzinką.  Więc zostałam w moim pokoju i przeglądałam gazety. Nie było w nich nic ciekawego. Byłam już zupełnie znudzona gdy usłyszałam pukanie do drzwi.

- Proszę! – krzyknęłam

- Do pokoju wszedł Mathias.

- Cześć.

 Uśmiechnęłam się do niego. Może wreszcie nie będę się nudzić.

- Cześć.  Co robisz?

- Nudzę się jak cholera i czekam na księcia na koniu, który mnie wybawi. - sama nie wiem czemu to powiedziałam, ale wprawiłam tym Mathiasa w zakłopotanie.

- To może…. Wyskoczymy gdzieś? – zaproponował niepewnie

- A gdzie?

- A bo ja wiem, na spacer brzegiem oceanu, a potem może na dyskotekę?

- Ekstra!

10 minut później spacerowałam z Mathiasem po wybrzeżu  i czułam się szczęśliwa. Rozmawialiśmy o różnych rzeczach, o szkole, o Blum i Rubi, o  Huncwotach…..

-  Wiesz, James chyba naprawdę cię kocha. – powiedział Mathias

Trochę mnie to zdziwiło, bo mówiąc to był trochę przygaszony i jakby wyczekiwał co powiem.

- Wątpię, tylko się zgrywa. – oznajmiłam

- No nie wiem…

- Na a nawet jeśli by naprawdę coś do mnie czuł, to ja tego nie odwzajemniam. – ucięłam. Nie wiem czemu , ale wydawało mi się, że Mathias się delikatnie uśmiechnął.

Spacerowaliśmy jeszcze z godzinę, a potem tak jak się umówiliśmy poszliśmy na dyskotekę. Puszczali na niej mnóstwo dziwnych, lecz fajnych piosenek.  Między innymi: (Piosenki, które sama bardzo lubię, naprawdę warto posłuchać) Botten Anna, Kanikuły,  Superstar, I no corida,Hi-fi.  Do Hotelu wróciliśmy o 23.  Spakowaliśmy się i poszliśmy spać z myślą, że nie zobaczymy się przez najbliższy miesiąc. Z tą sama myślą się obudziłam, byłam bardzo przygnębiona jednak nic nie mogąc zrobić wstałam i poszłam do łazienki.

Lot trwał trzy godziny. Pod domem byłam o  czternastej. Rodzice zamówili pizzę i czekając na nią poszliśmy się rozpakować. Kiedy tylko to zrobiłam zaznaczyłam na kalendarzy, że za tydzień, w poniedziałek przyjeżdża Ann.  Usłyszałam dzwonek do drzwi.

- To pewnie przywieźli Pizzę. – pomyślałam i zeszłam na dół.

Rzeczywiście to była Pizza, całkiem dobra szczerze mówiąc.

- Lily, ty i Petunia jedziecie jutro do dziadków na pięć dni. – oznajmiła mi mama

- Co? A ja też muszę jechać? – spytałam z nadzieją w głosie.

Jak to omówią, nadzieja matką głupich.  Boże za jakie grzechy przysłowia się sprawdzają? Tak właśnie moja mama powiedziała to okropne słowo.

- Tak.

Wydałam z siebie cichy jęk. Wizyty u dziadków były naprawdę okropne. Zawsze wpychają we mnie mnóstwo jedzenia mówiąc, że jestem zbyt chuda, a jak tylko zobaczą choćby najmniejszy fragment gołego ciała robią awanturę. Wizyty u dziadków na ogół polegają na opowiadaniu wyidealizowanych historyjek, jedzeniu, przytakiwaniu i słuchaniu co ich boli. Najgorsze było jednak to, że z dziadkami nie dało się normalnie porozmawiać gdyż babcia pochodziła z polski i mimo, że mieszka w Anglii już 30 lat kiepsko mówiła po angielsku. Z dziadkiem jest zaś inny problem, dziadek jest przygłuchawy. Na domiar złego dziadkowie nie wiedzieli, że jestem czarownicą. Sądzą, że chodzę do zwykłej szkoły  z internatem. Nie mogę więc wziąć ze sobą nawet mojej sowy Anastazji, ani żadnych magicznych rzeczy. Zaś zawsze  sprawdzała nasze torby przed wyjazdem. Jak więc łatwo się domyślić zarówno ja jak i Petunia nie przepadałyśmy za wizytami u dziadków. Obie zaczęłyśmy jęczeć, jednak na nic się to zdało. Następnego dnia o ósmej rano wsiadłyśmy do samochodu. Tata prowadził, ale włączył sobie radio i w ogóle nie zwracał na nas uwagi. Siedziałyśmy z pół godziny gapiąc się w mijające nas słupy telegraficzne.  Aż nagle Petunia wyciągnęła błyszczyk i pomalowała sobie usta, a następnie wyjęła z torebki Licznik wyglądu, który dostała ode mnie na urodziny ( patrz. Notka pod tytułem  „Kiedyś na pewno”). Uśmiechnęłam się do niej i wyjęłam ze swojej torebki magazyn „Czarownica”. Tata tego nie zauważył. Dwie godziny później przyjechałyśmy na miejsce. Państwo Friday ( dziadkowie są rodzicami mojej mamy dlatego mają inne nazwisko niż ja)  podziękowali tacie za przywiezienie nas i zaprosili do środka.

- Wiecie, że babci była w tym roku w Polsce? – spytał dziadek.

- Tak dziadku! – krzyknęła głośno Petunia

- Nie musisz tak krzyczeć, nie jestem głuchy. – powiedział dziadek.

- Nie w ogóle. – mruknęłam

- Mówiłaś coś? – zainteresował się starszy pan

- Nic, nic dziadku.

- Jaki bratku?

- Nie bratku tylko dziadku! – krzyknęłam

- Strasznie krzykliwe jesteście. – skomentował dziadek

- Ni zgadnicie com wam przywiosła. – zakrzyknęła babcia kwadratowym angielskim

Zaczęłyśmy zapewniać dziadków, że nie mamy pojęcia co to, i że jesteśmy strasznie ciekawe. Choć dobrze wiedziałyśmy, że babcia przywiozła nam jakąś Polską płytę. Zawsze to robiła gdyż chciała w nas zaszczepić miłość do jej kraju. Przyznam szczerze, że część płyt była nawet fajna. Tym razem Petunia dostała płytę” 7 grzechów głównych zespołu „ Ich troje”,  a ja „Intro” Tego samego zespołu. Podziękowałyśmy  bardzo dziadkom, obiecując, że jeszcze dziś przesłuchamy te płyty. Podczas obiadu dziadek poinformował nas, że obok ich domu przeprowadzili się nowi sąsiedzi. Podobno mają dwójkę dzieci w tym samym wieku, chłopca i dziewczynkę. Podobno tak samo jak my wrócili wczoraj z wakacji. Oboje chodzą do szkoły z internatym i czasem w wakacje przychodzą do nich porozmawiać. I dziś mają przyjść nas poznać. Już pałałam niechęcią do ty dzieci, które lubiły moich dziadków.

Kilka godzin po obiedzie, Petunia siedziała w swoim pokoju, a  ja salonie. Nagle zadzwonił dzwonek do drzwi. Babcia poszła otworzyć.

- Dzień dobry pani. – usłyszałam znajomy głos – Ann nie mogła przyjść, pomaga mamie w domu.

- Dobzie, kochianecku, choć do salonu. – powiedziała babcia

Wstałam z kanapy i spojrzałam na drzwi. Do salonu weszła babcia z wysokim chłopakiem o czarnych, rozczochranych włosach i orzechowych oczach schowanych za okularami. Zrobiło mi się słabo.

- To właśnie jest jedna z moich wnuczek Lily – przedstawiła mnie babcia – A to jest…

- Co ty tu robisz Jamesie Potterze?