Koffam cie Liluś!

- Cześć Liluś! – uśmiechnął się do mnie również lekko zaskoczony lecz zadowolony Potter.

- Nie mów do mnie Liluś, Potter!

- Zariaz to wy się znajcie? – zdziwiła się babcia.

- Tak, chodzimy razem do Hogwartu pani Friday.

- Do Hogwartu? – babcia nie kryła narastającego zaskoczenia

- Nasz internat babciu, Hogwartu to tylko taki skrót.  Humorzasty Okropnie Groźny i Wykształcony  Akademik Ronalda Thomsona. – wymyśliłam na poczekaniu – Razem z Potterem chodzimy do jednej klasy. 2a jest najlepsza, prawda James?

- E… co?

No tak, Podwójnie Okropny Trójwymiarowy Troll Ewentualnie Rąbnięty w skrócie Potter nie załapał o co chodzi. Przez niego mogłam wpaść jak śliwka  w kompot. Jeszcze teraz tylko brakuje żeby zaczął opowiadać babci o różdżkach! Nie mogłam sobie pozwolić na to by babcia się czegokolwiek domyśliła więc musiałam szybko coś wymyślić. I wymyśliłam.

- Pytam, czy mam rację w tym co mówię?

- Ty zawsze masz rację Liluś. – powiedział Potter, a Babcia się  uśmiechnęła – A co powiedziałaś? – dodał ciszej wypłosz.

- Nieważne.- odparłam również szeptem – Babciu my bardzo się przyjaźnimy odkąd tylko się zobaczyliśmy, jesteśmy naprawdę najlepszymi przyjaciółmi, nawet na wakacje pojechaliśmy razem. To znaczy nie tylko we dwoje, razem z naszą paczką, oczywiście. Tylko pod koniec się pokłóciliśmy. Dlatego powiedziałam do niego po nazwisku, ale myślę, że dziś się pogodzimy prawda?

James był tak ogłupiały tym stekiem kłamstw, które właśnie wypłynęły z mich ust, że nie mógł wydusić słowa.

- Prawda James? – powtórzyłam.

- Eche. – potwierdził  Potter

Oczywiście nie zamierzam się z nim godzić, trzeba tylko wkręcić babcię. Boże, dlaczego ludzie zabierają się na to, że Potter to taki wspaniały, niewinny dzieciak.

- Och, jak to wspaniali. Prawdziwa przyjazini to skarb naprawdie mlodzi tieraz biegają teraz  tilko zia milostką. A w tim wiku,ni można Si przecie zakochjać!!

- To prawda babciu i James też na pewno tak sądzi.

- Ale jak? – budził się z oszołomienia Potter

- Oj, na jakiej planecie ty żyjesz James, pytam cię czy ty też tak jak babcia i ja uważasz, że w naszym wieku nie można się zakochać.

- Tak, to znaczy nie. Liluś przecież wiesz, że cię kocham! – obruszył się James

- CO?! JAK ŚMIESZ ŁGAĆ MOJEJ WNUCZCE PROSTO W TWARZ?! DAWNIEJ KOBIETY BYŁY TRAKTOWANE UPRZEJMIE, A MŁODZIEŃCY BYLI DUŻO LEPIEJ WYCHOWANI!

 Sama nie wiem dlaczego to zrobiłam, może zrobiło mi się żal zupełnie wytrąconego z równowagi Pottera? Nie wiem, to do mnie nie podobne. W każdym razie zrobiłam to. Co zapytacie? Och nic wielkiego, jedynie krzyknęłam na moją babkę.

- Uspokój się! - Skutek był natychmiastowy. – Przepraszam babciu, ale to nie tak jak myślisz. James nie powiedział Kocham, lecz koffam – skłamałam - W slangu młodzieżowym koffam oznacza bardzo lubię.

- Na pewno? – upewniała się babcia

- A gdzie się podział twój akcent?

- Och, no chyba,  że tak. W takim razie, napijecie się herbaty?

- Z chęcią panie Friday. – rzekł James

Babcia poszła do kuchni, a ja zostałam sam na sam z Potterem.

- Dlaczego to zrobiłaś?

- Niby co?- odwarknęłam rozdrażniona.

- Ej, co tak ostro? Mieliśmy się przecież pogodzić.

- Chyba śnisz Potter!

- Ale…

- Powiedziałam tak, bo inaczej wygadał byś się o Hogwarcie. A oni nie  wiedzą, że jestem czarownicą!

- To im powiedz.

- Nie kpij sobie ze mnie Potter, dobrze? Oni i tak by mi nie uwierzyli. I nie, nie zamierzam się z tobą  pogodzić.

- Jak wolisz, więc dowiem się wreszcie dlaczego obroniłaś mnie przed twoją babcią.

- Bo nie chciałam…. Żeby moja babcia myślała, że mam adoratorów.

- A nie masz?

- Ale z ciebie głupek Potter. Pewnie, że nie, a kto niby miałby mnie adorować? Oprócz ciebie oczywiście. Ty się nie liczysz.

- Dlaczego nie? – zdziwił się Potter

- Bo adorować kogoś mogą tylko inni ludzie, a ty masz zbyt niskie IQ żeby być człowiekiem.

- No wiesz Evans, jak możesz? Poza tym jest jeszcze Mathias. I Śnieżyca. I ten krukon z trzeciego roku, no i …. Lupin

- A ty znowu z tym Mathiasem. On jest tylko moim przyjacielem. Nie rozumiesz tego małpi móżdżku?

- Taaak jasne, z przyjacielem nie znika się na pół nocy w ostatni dzień wakacji.

- Ależ ty jesteś upierdliwy – skomentowałam.

- Och dziękuję – w głosie Pottera można dosłyszeć ironię – A co z resztą chłopaków?

- Śnieżyca spotyka się z Blum, a krukona z trzeciego roku nie znam. I kto tam jeszcze jest? Remus? No ty chyba żartujesz.

- No faktycznie, Lunatyk to chyba nie, ale tamci dwaj na pewno na ciebie lecą.

- Jessu Potter nie bądź zazdrosny o każdego chłopaka który przejdzie obok mnie!

- Ale Evans, ja cię kocham!

W tym Momocie do salonu weszła babcia za srogą miną.

- To znaczy Koffam cię Lily!

Babcia zmierzyła nas bardzo ostrym spojrzeniem. Nie zrobiło to na mnie jednak wielkiego wrażenia. McGonagall  rzuca dużo straszniejsze spojrzenia. Babcie mierzyła mnie i Pottera wzrokiem usilnie starając się nas tym poruszyć jednak my udawaliśmy , że nic się nie dzieje.  Po chwili babcia poddała się i postawiła na stole dwie herbaty po czym wyszła do kuchni. Usiedliśmy z Potterem po przeciwległych stronach stołu i zapanowało niezręczne milczenie. Po chwili weszła babcia z miską herbatników i usiadła między nami. Zaczęliśmy rozmawiać. To znaczy, mówili głównie James i babcia, ja raczej tylko przytakiwałam. Chciałam, żeby ten debil już poszedł. Więc kiedy tylko babcia wyszła na chwilę spojrzałam na niego wrogim wzrokiem i powiedziałam:

- Potter idź już.

Chłopak zrobił bardzo zdziwioną minę. Wyglądał jakby dobrze się bawił i myślał, że jest tu mile widzianym gościem. A może faktycznie tak sądził? Całkiem możliwe, to w końcu Potter.

- Jak to? – spytał uprzejmie – O czym ty mówisz Liluś?

- Po primo nie mów do mnie Liluś. Po secundo  nie udawaj głupka, a po tertio idź już do domu i nie wracaj przynajmniej póki ja tu jestem.

- Oj Liluś, to znaczy Lily, może byśmy się jednak pogodzili – Głupek zrobił słodkie oczy

- Nie. – odparłam twardo. – Potter nie zgrywaj się i wynoś się stąd.

- Ale Lilu… Lily, proooszę!

- Potter nie denerwuj mnie!

- Ale…

- Nie! Nie! Nie! I Nie! Wynocha i nie pokazuj się tu więcej!

Nagle w salonie pojawiła się babcia. Znów miała ostrą minę. Lecz tym razem nie dlatego, że podejrzewała, że zbytnio jak na nasz wiek mamy się ku sobie lecz dlatego, że usłyszała krzyki.

- Kłócicie się? – spytała mierząc nas spojrzeniem

- Nie, nie babciu. Wszystko w porządku.

- Jestem pewna, że słyszałam jakieś krzyki.

- Zdawało ci się. – brnęłam w swoje kłamstwo

- No może masz rację. Ale właściwie dlaczego wy stoicie?

Dopiero teraz się zorientowałam, że oboje wstaliśmy. Ja nie mogę. 

- Tak jakoś… - wykręciłam się

Babcia spojrzała zdziwiona. Po chwili wzruszyła ramionami i powiedziała spokojnym tonem.

- W takim razie siadajcie, zaraz przyniosę jeszcze ciasteczek.

- Nie trzeba. – uśmiechnął się do babci James

- Właśnie – poparła go – James już wychodzi.

- Och! Naprawdę? – zasmuciła się babcia

- Ja właściwie… - zaczął się wykręcać zdruzgotany moją bezczelnością Potter

- Niestety James musi pomóc siostrze. – zrobiłam smutną minkę – Idź już James, nie chcę żebyś przeze mnie miał kłopoty z rodzicami. Ach, i jeszcze przekaż Ann żeby zaszła do mnie później. Dobrze?

Potter chyba sam nie wiedział co robi bo przytaknął i wyszedł. Kiedy zamknęłam za nim drzwi uparłam się o nie. Nie można opisać ulgi jaka we mnie wstąpiła. Nareszcie ten palant, który prześladował mnie już rok zniknął. Niestety tylko na trochę, ale lepsze no niż nic. Zdaję sobie  z tego zupełnie sprawę mimo tego wolałabym żeby… DING! DONG! Automatycznie odwróciłam się i otworzyłam drzwi. Stał za nimi mój senny koszmar.

- Potter! Czego ty tu jeszcze szukasz?! Chyba wyraźnie ci powiedziałam żebyś spadał!

- Tak Liluś chciałem ci jeszcze tylko powiedzieć, że kiedy się złościsz jesteś jeszcze piękniejsza niż zwykle.

To już było ponad moje siły. Zatrzasnęłam drzwi przed nosem tego kulfona i poszłam na górę do pokoju Petunii. Teraz chciałam się całkowicie odciąć od mojego świata, magicznego świata, świata Jamesa Pottera.