Początek Wakacji

No i nareszcie jest wieczór, już jutro 22 czerwca, dzień powrotu do domu.  Dwa miesiące bez Pottera i jego bandy. Trochę mi przykro, że przez tak długi okres nie spotkam się z przyjaciółkami ale przecież są listy i  może nawet spotkamy się podczas wakacji.

- Oczywiście, że się spotkamy. – powiedziała stanowczo Dorcas kiedy jej o to zapytałam

- Ależ Lily aj ty w ogóle mogłaś pomyśleć, że nie! – zawołała Blum

- Nie pozbędziesz się nas tak łatwo! – dodała Rubi

Tylko Ann nic nie mówiła, byłą jakaś taka smutna, przygaszona.

- Nie zamierzam. – powiedziałam i podeszłam do niej – Co się stało Ann? – spytałam

- Nic, nic. – odpowiedziała szybko dziewczyna odwracając głowę, na której pojawiły się pierwsze łzy

- Anny, powiedz. – nalegałam

- Wszystko w porządku.

- Ann, wiesz, że przed nami nic się nie ukryje. – powiedziała poważnie Dorcas

- Ja… po prostu…. Oj przecież wiecie, że jestem siostrą Jamesa! Muszę z nim spędzić całe wakacje! – krzyknęła i rzuciła się na łóżko.

- Ann – powiedziałam spokojnie – Nie martw się, na pewno nie będzie tak źle.

- Nie wiecie co on mi robił zanim pojechaliśmy do szkoły. Przezywał, kopał, ciągnął za włosy…

- Ann, przecież nie musisz całego czasu spędzać z rodziną. Na pewno masz tam jakieś koleżanki z  podstawówki. – powiedziała Blum

- Właśnie w tym sęk, że nie. – odparła dziewczyna.

- Jak to nie? – wyrwało się Rubi

- Zamknij się! – ofuknęłą ją Blum – Ann wybacz za nią, ona zawsze była w centrum uwagi.

- Niema sprawy. Chodzi o to, że James zawsze mnie ośmieszał, skutecznie zrażał do mnie ludzi.

- Ann, - powiedziałam pod wpływem impulsu – Ann, jak przyjedziesz to posiedzisz z rodziną z tydzień, a potem jeśli ci pozwolą przyjedziesz do mnie na resztę wakacji.

- Lily, Jesteś wspaniała – podekscytowała się dziewczyna, ale jej euforia zaraz zgasła – Lily, nie mogę.

- Dlaczego? – spytałam zaskoczona

- Bo jeśli ja przyjadę James też będzie chciał.

- Ale to ty jesteś moją przyjaciółką, nie on i to ty, a nie on jest zaproszony.

- Myślisz, że można tak zrobić, że ja przyjadę, a on nie?

- Pewnie.

Złączyłyśmy z dziewczynami siły i udało nam się przekonać Ann do mojej propozycji. Dziewczyna oczywiście postawiła warunki. Musiałam wysłać jej oficjalne zaproszenie.

****************************************************************

Następnego dnia wyjechaliśmy  o jedenastej, zostało nam jakieś pół godziny drogi. Poszłam się przejść po korytarzu gdy nagle ktoś przygwoździł mnie do ściany.

- Potter! – krzyknęłam lecz on zatkał mi usta. Cofnął rękę dopiero gdy upewnił się, że nie będę krzyczeć

 - Czego chcesz?

- Lily, to prawda, że Ann jedzie do ciebie na prawie całe wakacje? – spytał

Skąd on o tym wie? Jak to się tak szybko rozeszło???

- Tak, a co ci do tego.

- Mógłbym też przyjechać?

Skąd Ann to wiedziała?

- Nie Potter, to będą babskie wakacje i twoja obecność ich nie zepsuje, a wiesz dlaczego? Bo ciebie tam nie będzie!

- Ale Lily…

- Czy ty naprawdę nie rozumiesz znaczenia słowa BABSKIE?!

- Rozumiem, ale…

- Niema, żadnego ale Potter! – krzyknęłam i odeszłam.

- Umówisz się ze mną Evans?! – usłyszałam za sobą krzyk.

- Spadaj Potter!  - odkrzyknęłam

Piętnaście minut później pożegnałam się z dziewczynami i przywitałam z rodzicami. Ku mojemu zaskoczeniu Petunia również przyjechała z nimi.

- Cześć mamo! Cześć tato! E… Cześć Petunio. – powiedziałam i wszystkich po kolei uściskałam ( Petunie trochę niepewnie )

10 minut później jechaliśmy samochodem do domu.

- No Lily, - powiedziała mama – Opowiadaj jak było w szkole. – powiedziała mama tonem jakby mnie nie było zaledwie parę godzin a nie dziesięć miesięcy.

- Wspaniale, mam cztery przyjaciółki, przedmioty są ciekawe i na koniec roku mam same „W” To znaczy „Wybitne”. – pochwaliłam się – No ale są też złe strony. Na przykład Potter, James Potter. – I zaczęłam opowiadać o Potterze.

Właśnie skończyłam gdy stanęliśmy przed naszym domem. Wysiadłam i ruszyłam w stronę trzypiętrowej Willi z basenem. Zdecydowanie muszę zaprosić dziewczyny na wakacje.

- Lily, rozpakuj się i weź prysznic. Za godzinę będzie obiad.

Mama jak zwykle traktuje mnie jak małe dziecko. Poszłam do swojego pokoju i mimo wszystko zrobiłam co matka kazała. Pół godziny później leżałam przebrana i odświeżona na łóżku i pisałam listy do przyjaciółek Słuchając mojej ulubionej mugolskiej płyty. „Diamond Bitch” Dody. Właśnie doszłam do numeru 7 „ Prowokacja”, gdy ktoś zapukał do mojego pokoju.

- Proszę! – krzyknęłam

Drzwi się otworzyły i stanęła w nich Petunia.

- Mogę wejść? –spytała

- Jasne. – odparłam – O co chodzi?

- Lily, ja… chciałam cię przeprosić za to co mówiłam i jak się zachowywałam przed twoim wyjazdem.

- Nic się nie stało. – odparłam machinalnie lecz po chwili dodałam – Rodzice ci kazali mnie przeprosić prawda?

- E…. no…. Tak, ale ja sama też chciałam. Głupio się zachowałam.

- Wiem, ale nic się nie stało.

- Dzięki za kolczyki, które mi wysłałaś na święta.

- Niema za co. Chciałam wysłać coś magicznego, ale nie byłam pewna czy byś się ucieszyła.

- E….. Lily?

- Tak?

- Dużo opowiadałaś o mnie w… Hogwarcie?

- Troszkę, a co?

- No bo…  dwa tygodnie temu dostałam taki list.

Petunia podała mi kopertę.

- Przyniosła go sowa. – dodała

 Zaczęłam czytać list.

Petunio!

Wiem, że jesteś wredną świnią, zatruwasz życie mojej Liluś. Przez ciebie ona się denerwuje. Za dwa tygodnie Liluś wraca do domu i do ciebie. Masz być dla niej miła, jeśli powiesz jej chodź jednąniemiłą rzecz to ja się z tobą policzę. A możesz być pewna, że siędowiem.

Z poważaniem.

James Potter

- I co? – spytała Petunia

- Potter, to kretyn. – odparłam – niezrównoważony głupek. Już ja się z nim policzę!