Poemat Pottera

- Nigdy nie byłaś warta bycia moją córką! Jesteś beznadziejna! Twoja siostra jest od ciebie milion razy lepsza!

- Nie zależy mi na tym by być twoją córką! Gdybym mogła to zmieniłabym sobie rodziców!            

      Blum wybiegła z Sali Tronowej. Znów matka na nią nakrzyczała. Zrobiła piekło w całym królestwie tylko dlatego, że  ona nie uważa jej za najwspanialszą osobę świata. Blum często sprzeciwiała się matce, właściwie bardzo rzadko się z nią zgadzała, prawie nigdy. Właśnie o to ciągle kłóciła się ze swoją siostrą bliźniaczką. Rubi zawsze podlizywała się matce. Tyle razy mówiła jej iż jest najpiękniejsza, że sama zaczęła w to wierzyć. Tak, Blum i Rubi niby są bliźniaczkami, a różnią się od siebie zupełnie. Wychowywały je dwie różne osoby. Matka od razu pokochała Rubi, zajęła się jej wychowaniem, natomiast Blum  potraktowała jak wyrzutka  społeczeństwa. Oddała ją na wychowanie do swojego starszego również znienawidzonego syna Mathiasa. On zaś pokochał tę rudowłosą istotę całym sercem, była mu najbliższą osobą, a i ona ufała tylko jemu. Jemu powierzała swoje największe zmartwienia i smutki. Tak też było teraz.  Nawet nie zapukała tylko padła do pokoju brata i mocno się do niego przytuliła.  

- Znów miałaś jadkę z matką…? – domyślił się chłopak.

Dziewczyna pokiwała głową i  rozpłakała się.

- O co poszło?

- O to co zwykle.

- Hej, siostrzyczko, nie płacz, już za pięć dni wyjeżdżamy razem do Grecji. Na całe trzy tygodnie uwolnisz się od matki.  

- Ale będzie z nami też Ru-Rubi. – załkała dziewczyna

- O czym ty mówisz? – zdziwił się Mathias

- Matka powiedziała, że jeśli my chcemy jechać to Rubi musi pojechać z nami. Pokłóciłyśmy się. Padło trochę nieprzyjemnych słów.

- Co jej powiedziałaś?

- Że jest zadufaną w sobie, nie myślącą o innych, wredną…

- Nie kończ, rozumiem, że ją wyklęłaś.

- Tak. – przyznała dziewczyna.

- Nie martw się, i tak będzie fajnie.

- Nawet z tą podłą lizuską?

- Nawet.

********************************************************************

Droga Lily!

Absolutnie nie gniewam się o to, że nie przyjadę do ciebie w przyszłym tygodniu. Widzisz ja też jadę do Grecji i to dokładnie w ten sam dzień. Może spotkamy się na lotnisku? Pewnie dziwi cię, że rodzina czarodziejów korzysta z mugolskich środków transportu, ale tata bardzo chce zobaczyć jak to jest, że taki wielki pojazd może się unosić w powietrzu i to jeszcze nie korzystając z siły magiczne. „ Oni są niemożliwi ” – mówi.

James jest nawet znośny. Trochę mi dokucza, ale mogło być gorzej. A wiesz jaką miał minę gdy dostał twojego wyjca? Najpierw gapił się zaskoczony potem na jego twarzy zagościł uśmiech i powiedział, cytuję: „Ona mnie kocha tylko jeszcze o tym nie wie”! Rodziców zatkało, próbowałam mu oczywiście wybić z głowy tę bzdurę ale nie wiem czy się  udało. Jak obie wrócimy z Grecji to mam nadzieję, że się spotkamy.

Pozdrowienia Ann

PS .Masz jakieś wiadomości od dziewczyn?

PS2.James kazał ci przekazać, że cię kocha :/

Pięć dni temu dostałam ten list od Ann, oczywiście odpisałam jej. Korespondowałam z nią i Dori, Rubi i Blum z jakichś powodów były nieosiągalne.  Tak samo jak ich brat Mathias, napisałam do niego jeden list, ale Anastazja po dwóch dniach wróciła z nim powrotem. Nie wiem dlaczego tak jest, w sumie nawet nie wiem dlaczego do niego napisałam jakoś tak miałam ochotę, poza tym to dzięki niemu pogodziłam się z dziewczynami. Strasznie za nimi tęsknie, ale teraz najwięcej czasu spędzam z Leną i Carmen, no i jeszcze z Petunią nadrabiam zaległości. Nagle usłyszałam jej przeraźliwy pisk. Bez zastanowienia wpadłam do jej pokoju nas nią krążył wielki puchacz.

- Petuniu uspokój się!

- Weź to wierze! Weź! – krzyczała Petunia biegając w kółko po swoim pokoju. Co prawda się pogodziłyśmy, ale ona i tak panicznie bała się sów.

Złapałam ptaka i mimo, że stawiał opory wyrwałam mu list. Były to wyniki egzaminów z Hogwartu, zdałam najlepiej jak się dało, dołączyli też listę książek na drugi rok. Przeprosiłam bardzo Petunię za tego ptaka.

- Niektóre sowy z Hogwartu są odrobinę niedorobione.

I poszłam na spotkanie z Lenny.  Spotkałyśmy się na naszym starym dobrym placu zabaw. Usiadłyśmy na huśtawkach i zaczęła się rozmowa.

- A wiesz, że na sylwestra byłam z rodzicami na koncercie Dody*? – spytała mnie kumpela

-  Nie, ale to mi o czymś przypomniało, w nowej szkole mam taką przyjaciółkę, która pragnie zostać piosenkarką.

- Serio?- zdziwiła się Len

- Tak. - Zaczęłam opowiadać o Blum.

Kiedy wróciłam do domy na moim biurku leżał stos listów od Pottera.

Kochana Liluś!

Co u ciebie słychać? Tęsknisz za mną bo ja za tobą bardzo! Cały czas myślę o tobie! Nie wiem, czy już pytałem, czy Ann przekazała ci, że   KOCHAM CIĘ LILUŚ!!!!

Kochający James

KOCHAM  CIĘ LILUŚ!

KOCHAM CIĘ LILUS! KOCHAM CIĘ LILUŚ! KOCHAM CIĘ LILUŚ! KOCHAM CIĘ LILUŚ! KOCHAM CIĘ LILUŚ! KOCHAM  CIĘ LILUŚ!

KOCHAM CIĘ LILUS! KOCHAM CIĘ LILUŚ! KOCHAM CIĘ LILUŚ! KOCHAM CIĘ LILUŚ! KOCHAM CIĘ LILUŚ! KOCHAM CIĘ LILUS! KOCHAM CIĘ LILUŚ! KOCHAM CIĘ LILUŚ! KOCHAM CIĘ LILUŚ KOCHAM  CIĘ LILUŚ!

KOCHAM CIĘ LILUS! KOCHAM CIĘ LILUŚ! KOCHAM CIĘ LILUŚ! KOCHAM CIĘ LILUŚ! KOCHAM CIĘ LILUŚ! KOCHAM  CIĘ LILUŚ!

KOCHAM CIĘ LILUS! KOCHAM CIĘ LILUŚ! KOCHAM CIĘ LILUŚ! KOCHAM CIĘ LILUŚ! KOCHAM CIĘ LILUŚ! KOCHAM CIĘ LILUS! KOCHAM CIĘ LILUŚ! KOCHAM CIĘ LILUŚ! KOCHAM CIĘ LILUŚ! …….

( takim tekstem zapisana była cała strona)

Do Lilyanne!

Ach Lilyanne, Lilyanne, Lilyanne

Gdy spotkamy się już tam

Znów ci powiem słowa te

Te  tak proste: Kocham cię!

Lecz ty znów wyśmiejesz mnie i zranisz

Mówiąc, że w te słowa nie uwierzysz za nic

Wiem dobrze jak to będzie bolało

Jak zawsze gdy się prawdę powiedziało

Ból wielki i przeraźliwy

Jakby w serce mi strzelił myśliwy

Znam go dobrze, bardzo dobrze

Bo ty nie chcesz się przekonać do mnie

Me kawały cię nie śmieszą

Może one zbyt cię peszą?

Lecz gdy śmieję się ze Smarka

Ty nie przyjmujesz żadnego podarka

I choć wiem, że gdy się spotkamy

Poczujesz niechęć do mej mamy

I wyśmiejesz mnie ponownie

Nie będziesz się odzywać do mnie

To i tak pragnę tego spotkania

Lily ma kochana*

Teraz to mnie zatkało, nie spodziewałam się czegoś takiego po Potterze.  Czy to możliwe żeby ten sam Potter, który pisał mi różne głupie listy  opowiadające o tym, że mnie kocha, ten sam Potter, który  wypisywał na kartkach, że mnie kocha, a potem mi je wysyłał, ten sam Potter, który ciągle wyskakuje ze swoją głupią odzywką „ Umówisz się ze mną Evans” , ten sam Potter, który znęca się nad Severusem i robi tyle głupich dowcipów…. Ten sam Potter napisał ten piękny poemat? Wzięłam kartkę i przypięłam do tablicy korkowej nad moim łóżkiem. Zaczęłam ozdabiać kartkę z wierszem kwiatuszkami.

********************************************************************

Nadszedł poniedziałek, szósta rano, a ja byłam…. Na lotnisku! No bo po co niby mam być tak jak wszyscy normalni ludzie w łóżku?  A tak na serio, to dlaczego jestem na lotnisku? Bo za pół godziny wylatuję do Grecji. Właśnie wsiadaliśmy z rodzicami i Petunią do samoloty gdy usłyszałam znajomy krzyk chłopaka

- Liluś!

I drugi tym razem dziewczyny:

- Lilka! Nie wierzę!~

 James i Ann zaraz znaleźli się koło nas, za nimi przybiegli ich rodzice.

- Liluś, jak ja za tobą tęskniłem! – Potter przytulił mnie czy mi się to podobało czy nie. Szczerze, przez chwilę już myślałam, że w ogóle nie zamierza mnie puścić.

- No już dobra, James, możesz mnie puścić! – wydusiłam

Chłopak mnie puścił, zmierzył uważnie wzrokiem i powiedział:

- Powiedziałaś do mnie James, nie Potter, to znaczy, że się już nie gniewasz?

- O ten list?- spytałam Potter pokiwał głową – Gniewałam się i to bardzo, ale…

- Ale co?

- Bardzo spodobał mi się twój wiersz.  – szepnęła i rzuciłam się na Ann – Anny, jak ja cię dawno nie widziałam!

Wsiedliśmy di tego samego samolotu i szybko okazało się, że nie tylko jedziemy w tym samym czasie do tego samego państwa, ale również jedziemy do tego samego miasta i nawet…

- To w jakim Hotelu będziesz mieszkać Liluś? – spytał mnie Potter

- W Hotelu „Afrodyta” – odparłam – I nie mów do mnie Liluś! Potter co się tak gapisz?

- No bo… My też jedziemy do Hotelu „ Afrodyta”.