Wielkie wyliczanie

Następnego dnia gdy zeszłam na śniadanie zobaczyłam Jamesa, a on krzyknął na całą salę:

- Liluś, umówisz się ze mną?

Jak on mógł?! Na całą salę!

- Nie Potter! - warknęłam

Usiadłam do stołu i zaczęłam jeść tak szybko jak Peter. Czasem gdy się denerwowałam tak robiłam.

- Hej, Lilka spokojnie! - powiedziała Dorcas

- Nie mogę! - przestałam jeść

- Lilcia...

- On jest taki głupi!!! - krzyknęłam

- Masz rację. - powiedziała Ann - Mój brat to największy palant jaki widział ten świat.

- Palant i debil! - naprawdę byłam wściekła, bo inaczej nie dopuściłabym do tego co się stało.

- Palant, debil i kretyn! - kontynuowała Ann

- Palant, debil, kretyn i idiota!

- Palant, debil, kretyn, idiota i głupek!

- Palant, debil, kretyn, idiota, głupek i natręt!

- Palent, debil, kretyn, idiota, głupek, natręt i wariat!

- Palant, debil, kretyn, idiota, głupek, natręt, wariat i imbecyl!

- Palant, debil, kretyn, idiota, głupek, natręt, wariat, imbecyl i pomyleniec!

Wyliczałybyśmy tak dalej gdyby nie to, że  zorientowałyśmy się, że cała szkoła się na nas gapi a my wrzeszczymy na całą szkołę.

 Podeszła do nas McGonnagal i powiedziała, że za piętnaście minut mamy być w gabinecie dyrektora i że hasło brzmi czekoladowe żaby.

Cóż miałyśmy zrobić? Poszłyśmy do gabinetu dyrektora. Gargulcowi podałyśmy hasło "czekoladowe żaby" i weszłyśmy do środka. Zanim gargulec się zamknął odwróciłam się. I to był błąd. Zobaczyłam bowiem Jamesa Pottera, który krzyknął:

- Powodzenia Liluś! Pamiętaj, że cię kocham!!!

Skwituję to krótko: Załamałam się!

- Nim weszłyśmy do gabinetu Dumbledora...

- Ann...

- Tak? 

- Dlaczego twój brat jest taki beznadziejny?

- Bo któreś z nas musiało być głupie a któreś mądre?

Obie się roześmiałyśmy. 

- A tak serio? - spytałam już poważnie

- Nie wiem. Taki się już urodził.