Z nami zawsze jest zabawnie!

Blum zaśpiewała dla swoich przyjaciół jeszcze parę kawałków po czym zbiegła w tłum tańczących. Szybko znalazła swoją siostrę siedzącą pod ścianą i popijającą kremowe piwo.

- Hej wariatko, co tu tak siedzisz? To nasze urodziny, czas żaby się bawić – zaśmiała się usiłując podnieść ją z fotela

- Nie jestem w nastroju do zabawy… Zresztą, takie imprezy to nie w moim stylu – powiedziała ponuro dziewczyna.

- Taaa…? A od kiedy? Oj daj spokój Rubi proszę! Zawsze obie uwielbiałyśmy duże imprezy i rozgłos. Co się zmieniło?

- Możemy porozmawiać na osobności? W jakimś cichszym miejscu?

 Ruda kiwnęła głową i po chwili obie już przechadzały się po błoniach Hogwartu. Pomimo, że był środek zimy było dosyć ciepło. Chłodny wiatr rozwiewał im włosy, ale najważniejsze było to, że nie słyszały muzyki dochodzącej z dormitorium Gryffindoru. Rubi nie wyglądała na tak, która miałaby się pierwsza odezwać więc zrobiła to jej siostra.

- Więc…? Dowiem się wreszcie o co w tym wszystkim chodzi?

- Z natury jesteś taka gadatliwa? – olała jej pytanie szatynka – Nie potrafisz pomilczeć nawet przez parę minut?

- Nie bądź wredna! – fuknęła Blum – Chcę wiedzieć co się dzieje z moją siostrą. Bo się dzieje widzę to, nie jesteś już taka jak kiedyś! Prosisz mnie abym udawała, ze wciąż jesteśmy pokłócone, więc to robię, chcesz żebym pilnowała żeby dziewczyny za dużo nie myślały o twoim dziwnym zachowaniu, więc kiedy tylko o tobie mówią zmieniam temat chociaż też jestem ciekawa! Chyba należą mi się jakieś wyjaśnienia!

- Dobra już, spokojnie, nie drzyj się tak. Nie mogę ci powiedzieć wszystkiego, więc nie pytaj, po prostu uwierz, że tak będzie lepiej. 

- Więc niczego się nie dowiem, tak? Mam sobie iść najlepiej i dać ci spokój?

- Byłoby dobrze – uśmiechnął się z przekąsem ślizgonka – ale jeśli ci tak zależy to powiem ile mogę. Do Bexabantos  chodzą różni ludzie. Wile, czarownice… A czasami nawet istoty o których śnisz często w koszmarach. Tam… Stało się coś co mnie zmieniło, na zawsze. Blum, już nic nie będzie tak jak kiedyś, musisz się z tym pogodzić. Nie jestem już takim samym człowiekiem, można nawet powiedzie, że nim nie jestem.

- Co?

- Nic, chyba za dużo powiedziałam. Wiesz… Najlepiej będzie jak zapomnisz w ogóle o tym, że masz siostrę i zaczniesz mnie traktować jak każdego szarego ucznia. Twoja gwiazda wciąż świeci, moja zgasła kilka tygodni temu – powiedziała cicho oddalając się powoli w stronę zamku.

- Rubi! – krzyknęła za nią Blum. Dziewczyna powoli się odwróciła i popatrzyła na nią – O siostrze się nie zapomina.

***

Świtało już kiedy weszłyśmy do dormitorium po skończonej imprezie. Część ludzi zmyła się już wcześniej, ale sporo osób spało teraz w PW. Na kanapach, krzesłach, fotelach, stołach, a także podłodze. Mogłabym przysiąc,  że jakąś dziewczynę widziałam w zgaszonym kominku.

- I jak dziewczyny, dobrze się bawiłyście? – spytała Blum padając na łóżko.

Dorcas weszła do łazienki, a ja zdjęłam z nóg buty.

- Tak, było ekstra – odparłam.

 - Bombowo – przytaknęła Jessica - ale nadal nie rozumiem po co przyciągnęłaś tę swoją dziwną siostrzyczkę.

- Dla ciebie każdy jest dziwny Jess – mruknęła Emily.

- To też jej urodziny no nie? Nie mogłam jej nie zaprosić.

- Mogłaś, zresztą ona się nawet dobrze nie bawiła! – zaprotestowała Blondynka – I to nie moja wina, że zadajesz się z dziwnymi ludźmi – oznajmiła zajmując miejsce Dorcas w łazience.

- Gadałaś z Rubi? – spytała pannę Ryan czarna – Wiadomo wreszcie co się z nią stało?

Blum pokręciła przecząco głową.

- Nie wiele chciała powiedzieć… JESSICA, KTO CI POZWOLIŁ ZAJĄĆ ŁAZIENKĘ???!!!

Wybuchnęłyśmy gromkim śmiechem, bo z nami zawsze jest zabawnie!

***

Następnego dnia na śniadaniu nie pojawił się żaden Gryfon a także większość Puchonów i Krukonów – tak przynajmniej słyszałam z plotek. Pojawili się za to wszyscy Ślizgoni – zaskakujące. Na początku dziwiłam się, że żaden nauczyciel nie robi dochodzenia jednak po namyśle doszłam do wniosku, że profesor McGonagall ma z tym coś wspólnego. W końcu Blum to jej ulubiona uczennica. Nie wiem dlaczego – nie pytajcie. Pojawiłyśmy się dopiero na obiedzie gdzie rozdałyśmy całkiem sporą ilość tabletek na kaca. Huncwoci na szczęście ich nie potrzebowali – mieli widać własne. Co nie powinno nas dziwić w końcu byli znanymi rozrabiakami i imprezowiczami dziś jednak cały czas szeptali coś miedzy sobą. Nie wyglądali na zbyt szczęśliwych dzisiejszym dniem. Może nadal źle się czuli po imprezie? Ale przecież jak często mawia Blum : Niedziela jest po to aby wytrzeźwieć. Jessica szybko wyjaśniła mi o co idzie:

- Starają się wymyślić coś aby nas przebić. – zachichotała

Czułam, że uważa to za niemożliwe – widać, że nie zna  zbyt długo Huncwotów.

Po chwili zaczęło się codzienne plotkowanie.

- Blum, a gdzie jest ten twój przystojny braciszek, o gwieździstych oczach? – spytała rudowłosą Jessica.

- Mówisz o Mathiasie? Ja tam nie wiem czy on aż taki przystojny?

- Jak to nie wiesz? Jest boski! Czy ty dziewczyno nigdy nie zwróciłaś uwagę na te idealne rysy twarzy i zajebistą sylwetkę? Musi strasznie dużo wyciskać na siłowni… A te gładziutkie ręce… Wiem, że to twój brat, ale czy nigdy nie wyobrażałaś sobie, że w zmysłowy sposób wodzą po twoim ciele… Co tak patrzysz Lilka.

 Blondynka podłapała moje pełne irytacji i bólu spojrzenie zmierzone w jej stronę. Chyba nie należy mi się dziwić.  Ona nawet dobrze nie zna Mathiasa, a myśli o nim w taki sposób. Nie wie czym się interesuje, nie domyśla się jego myśli, nie zna jego sekretów… Szczególnie jednego, związanego z przeszłością.

- To mój były – wycedziłam

- Co? Oh Lily , tak mi przykro… Ale dlaczego zerwaliście?

Zauważyłam ostrzegawcze spojrzenie Blum. Nie chciała bym obsmarowała Mathiasa wiem to.

- Wiesz… Zataił przede mną parę… Eee… błędów, które popełnił w przeszłości… Bardzo mnie to dotknęło i…

Lecz Newton już mnie nie słuchała. Patrzyła na drzwi do WS przez które właśnie wchodził Mathias w towarzystwie…

- Alice? – odezwał się Śnieżyca – Kurde, czy to moja siostra? Od paru godzin jej szukam!

- Hej stary – przywitał się z kumplem Ryan – wracałem ze Śniadania i spotkałem twoją zgubę, więc ją przyprowadzam.

- Po śniadaniu?? Mathias, do diabła, jest obiad!!

- Eee… No tak. Trochę się zagadaliśmy…

Zauważyłam na twarzy Jessici złość, którą jednak dobrze zamaskowała. Emily przeglądała jakąś książkę o Quidditchu. Dorcas raczej mało zainteresowana przypatrywała się Syriuszowi, nie dziwię się jest taki przystojny. Zaraz, a czy ja przed chwilą nie wściekałam się o to, że Jess podoba się brat Blum? Chryste, co się stało ze stałą w uczuciach Lilyanne Evans? Już wiem. Wyparowała.

***

- Makabra, czy oni zupełnie zwariowali?

Właśnie skończyły się Eliksiry czyli ostatnia lekcja tego dnia. Blum nie stawiła się mówiąc, że jej się nie chce i w sumie dobrze zrobiła szczególnie, że lekcja była wyjątkowo nudna. Na ogół przecież uważam na tej lekcji dzisiaj jednak poddałam się rozmowie z Dorcas. Kątem oka zauważyłam, że nawet Severus wyjął ukradkiem jakąś książkę i czytał ją przez cały wykład Slughorna. Najgorsze jest jednak to, że na końcu lekcji nauczyciel zadałam okropnie trudne i przeraźliwie długie wypracowanie dotyczące rodzajów eliksirów o których mówił na lekcji. A nikt z klasy nie słuchał, a już totalnie nie robił notatek. Ja oczywiście spróbowałam, zapisałam pierwsze 10 zdań, a potem wymiękłam i tak byłam najlepsza. Z samej lekcji zapamiętałam tylko nazwę Eliksirów. To były… były… Eee… No cóż, zapomniałam, trudno. Wróćmy do rozmowy.

- Taa… McGonnagal  poćwiczyć – Binns – wypracowanie, z Zielarstwa rysunek z opisem, a te Eliksiry to… Ja nawet nie wiem – jęknęła Jessica

- No ja się nie dziwię jak flirtowałaś z Syriuszem – mruknęła Dorcas

- A coś ty taka cięta? Podoba ci Łapa czy co?

- To nie ma nic do rzeczy. Po prostu najpierw szalejesz na imprezie z jakimiś Kruponami, potem zachwycasz się Mathiasem, a teraz flirtujesz z Blackiem… Denerwują mnie takie osoby. Dla mnie są puste i dwulicowe.

- Ej, nie obrażaj mnie Dor! Zostawię Twojego Syriusza jeśli ci tak zależy, ale powinnaś chyba mu jakoś dać do zrozumienia, że jest dla ciebie kimś więcej niż tylko kumplem.

- A daj mi spokój.

- Hej dziewczyny! – usłyszałyśmy wesoły głos Rudowłosej wariatki – Jak było na eliksirach? Słyszałam, że nuda?

- Ta…  Okazałaś się najinteligentniejsza, że nie poszłaś, a jak tam minął czas.

- Siedziałam z Mathiasem, skończył już lekcje, zmusiłam go do powtarzania transmutacji na SUMY.

No tak, Mathias jest już w piątej klasie, w tym roku zalicza Standardowe Umiejętności Magiczne.

- I co? Jak poszło?

- Beznadziejnie, właściwie przez większość czasu gadaliśmy o Quidditchu. W sobotę jest mecz, wiecie? Gramy z krukonami, zapewne wygramy, ale mój szanowny braciszek oczywiście wątpi w swoje siły, jak go zobaczycie to dowartościujcie go jakoś, co? Bo zdołuje się tak, że naprawdę przegramy.

Zgodziłyśmy się wszystkie, a najgorliwiej Emily. Wiadomo jest fanką Quidditcha.

- A wy, o czym gadałyście? – spytała Ryan

- O różnych różnościach, o   Syriuszu, o twoim bracie, o eliksirach o inteligencji naszej kochanej blondynki…

- Opowiedzieć, wam kawał o blondynce? Blondynka mówi: Myślę, więc jestem. I zniknęła.

Zachichotałyśmy zgodnie, nawet Jessica.

***

- Ruda, - zwróciła Się do mnie Emily – czy mogłabyś już iść do łóżka i zgasić światło?

Był Piątek wieczór, a my  siedziałyśmy w dormitorium we trzy: Ja, Dorcas i Em. Nasze pozostałe przyjaciółki wyrwały się na jakąś imprezę  do Krukonów, my wolałyśmy zostać.

- Tylko nie Ruda – powiedziałam – jak chcesz to śpij ja idę jeszcze do PW, zostawiłam tam chyba moje wypracowanie na Eliksiry.

- Módl się żeby nikt ci nie podwinął, ja nie dam spisać.

Z westchnieniem wyszłam z pokoju. Wypracowanie na szczęście leżało na stoliku zaskoczeniem jednak był fakt, że o pierwszej w nocy nie byłam tu sama. Przy kominku siedział pewien przystojny, dobrze zbudowany ciemnowłosy chłopak. Był dziwnie przygnębiony i wpatrywał się w ogień. Podeszłam do niego i usiadłam obok.

- Co jest Mat? – spytałam cicho

Nie próbował kłamać, wiedział, że mnie nie okłamie, umiem rozpoznać jego zły humor. Zbyt często patrzyłam w jego gwiezdne oczy, zbyt często dotykałam jego skóry, a moje usta zbyt dobrze pamiętały zapach jego ust żeby było inaczej. Przez kilka miesięcy kiedy byliśmy razem poznałam go niemal tak dobrze jak zna go jego siostra.

- Martwię się jutrzejszym meczem… Nie chcę przegrać, ale boję się, że zawalimy, że ja zawalę.

- Oj Mathias, Mathias – westchnęłam teatralnie – Przecież wiesz, że jesteś świetny, wszyscy ci to mówią. Ten dom jeszcze nigdy nie miał tak wspaniałego obrońcy i kapitana.

- Dzięki Lily.

- Nie ma za co – odparłam szczerze.

Wiedziałam, że mam rację, my po prostu musieliśmy wygrać, a mój były to naprawdę fenomenalny gracz.

- Lily… Brakuje ci tego czasem?  - spytał nagle -Tej bliskości jaka kiedyś między nami była, tego zaufania, miłości.

- Ona już dawno zniknęła Mathias – odparłam spokojnie i kontynuowałam zgodnie z prawdą – Ale tak… Brakuje mi tego czasami, kiedy jest mi szczególnie źle żałuję, że nie mogę się przytulić, nie myśleć o niczym…

- Ja też tak mam – przyznał – To co nas Łączyło było naprawdę niesamowite.

- Tak, ale ty masz teraz Martę – sprowadziłam go brutalnie na ziemię przypominając o farbowanej blondynce. – Jesteście już oficjalnie parą?

- To prawda, ale nie znaczy chyba, że nie możemy znowu zostać przyjaciółmi. Jak kiedyś.

Miał na myśli bardzo zamierzchłe kiedyś, jeszcze przed naszym związkiem czyli… Eee… Dawno.

- Pewnie, to co, przyjaźń?

- Przyjaźń.

Nie pamiętam kiedy ostatnio rozmawialiśmy tak szczerze.