Bez błyszczyka nie ma życia.

Dostałam odpowiedzi od wszystkich z wyjątkiem Blum. Na dodatek Anastazja gdzieś zniknęła. Postanowiłam jednak chwilowo się tym nie martwić i mieć nadzieję, ze już niedługo moja ulubienica wróci. Wszystkie odpowiedzi były bardzo entuzjastyczne więc w środę z podniecenia wstałam już  o 8 rano. Jak na mnie w wakacje to bardzo wcześnie. Tak więc o  w pół do dziewiątej byłam na dole i jadłam śniadanie. Spojrzałam na mojego tatę, siedział w marynarce i dopijał kawę.

- Tatuś? Podwieziesz mnie do centrum Londynu? – spytałam i zrobiłam słodkie oczy

- No dobrze Liluś, tylko pospiesz się nie chcę się spóźnić do pracy.

Prędko zabrałam trochę pieniędzy, błyszczyk do ust oraz komórkę i wsiadłam do naszego Forda Anglia. Po co błyszczyk spytacie, ach, no bo – jak to mówi Blum – bez błyszczyka nie ma życia.  O dziesiątej byłam pod dziurawym kotłem, pożegnałam się z tatą i weszłam na ulicę pokątną. Miałam jeszcze godzinę, więc postanowiłam od razu iść do Gringotta i wymienić leżące w mojej kieszeni dolary na złote galeony srebrne sykle i brązowe kunty.  Tak też zrobiłam obsłużył mnie bardzo brzydki goblin o malowniczym imieniu gnomek.  Był bardzo miły, jak na goblina oczywiście. Kiedy już w mojej kieszeni znalazła się sakiewka pełna pieniędzy czarodziejów poszłam do lodziarni Floriana Forescue. Usiadłam i zamówiłam gigantyczne lody. Delektowałam się nimi czytając Czarownicę kiedy ktoś zasłonił mi oczy, usłyszałam znajomy głos.

- Zgadnij, kto to?

- Dorcas? – zaryzykowałam.

Dziewczyna odsłoniła mi oczy i mocno przytuliła.

- Dori! Ja też za tobą tęskni… Ała, dusisz mnie!

- Wybacz Lily.

Dori nie była jednak sama, przyszła z czarnowłosą dziewczynką bardzo do niej podobną.

- Lilka, to moja siostra Vivienne.

 zamówiła sobie i Vivienne lody i usiadła obok mnie. Jej długie czarne włosy delikatnie powiewały na przyjemnym lekkim wiaterku.  Zaczęłyśmy rozmawiać.

- Nawet nie wiesz jak się ucieszyłam kiedy zobaczyłam Anastazję. – zaświergotała moja przyjaciółka. Na dźwięk imienia sówki mina mi zrzedła. – Co się stało? – zapytała Dor – Powiedziałam coś nie tak?

- Nie, nie tylko Anastazja… Zniknęła.

- Jak to? – przeraziła się Dorcas

- Nie wiem, wysłałam ją do was i już nie wróciła.

- Jejku!

- Cześć dziewczyny. Coś się stało? – to Remus przyszedł 15 minut wcześniej.

Chłopak zamówił lody, a my opowiedziałyśmy mu o Anastazji. Kiedy usłyszał strasznie się strapił. Zaczął mnie oczywiście pocieszać. Przerwał mu jednak Syriusz, który przeszedł wraz z Jamesem i Ann.

- Kope lat ludzie! – zawołał

- Syriusz! – ofuknęła go Dori.

- Co jest, w czymś przeszkodziłem? – zdziwił się brunet.

- Tak. – oznajmiła brunetka

- A niby w czym.

- Nie ważne, uspokójcie się.  – ucięłam rozmowę.  – Chodźmy już.

- Nie czekamy na Blum? – zdziwił się Remus

- Chodzi o Anastazję – szepnęła Dorcas do Syriusza – Zniknęła

- Blum, nie odpisała, chyba nie przyjdzie.

- Nie liczcie na to, mam nadzieję dziewczyny, że wzięłyście błyszczyki, bo mamy się dziś naprawdę dobrze bawić!

Wszyscy natychmiast się odwróciliśmy. Za nami stała uśmiechnięta Blum, nie była sama. Obok niej stali Marta, Mathias, Śnieżyca i jego młodsza siostra Alicja, a także Peter. A najlepsze było to, że na ramieniu Blum siedziała Anastazja.

- Anastazja! – wykrzyknęłam i podbiegłam po sówkę.

- Też miło mi cię widzieć Lily.  – zaśmiała się Blum – Anastazja była strasznie zmęczona po podróży dlatego nie odesłałam jej od razu do ciebie.

- Och dzięki. – szepnęłam i zaczęłam się witać z resztą.

Kiedy już wszyscy się wyściskaliśmy, ruszyliśmy na maraton po sklepach. Alicja była od nas rok młodsza i w tym roku szła do pierwszej klasy, a Marta przenosiła się do Hogwartu, więc obie dziewczyny musiały kupić sobie szaty. Poszliśmy więc z nimi. Obie dziewczyny wyglądały w szatach dość dziwnie, obie wolały raczej inny styl, ale cóż poradzić, mundurek w Hogwarcie obowiązkowy, a Madame Malkin starała się jak mogła.  Następnie udaliśmy się do Olivandera po różdżkę dla Alicji. Dąb 16 cali giętka, doskonała do rzucania uroków. Kiedy wyszliśmy od Olivandera ruszyliśmy do Esów Floresów.  Podałam sprzedawcy nasze listy książek. 15 minut później  wyszliśmy ze sklepu cali obładowani ciężkimi książkami, kupiliśmy jeszcze składniki do eliksirów i zajrzeliśmy do sklepu z kosmetykami. Zaczęłyśmy sobie z dziewczynami kupować zapasy, perfum, dezodorantów, kosmetyków na cały rok szkolny. Na koniec zgromadziłyśmy się przy półce z błyszczykami.  Blum wymyśliła by każda z nas kupiła co najmniej 10 sztuk. Nie wiem jak dałyśmy się przekonać może wpłynęło na nas słynne zdanie przyjaciółki.

- Trochę tego macie dziewczęta. – powiedziała czarownica przy kasie.

- Zapas na pół roku, ale musimy jeszcze potem trochę dokupić. – wyjaśniła Blum.

Czarownica zrobiła zaskoczoną minę. Chyba wyszłyśmy za wariatki, które uciekły ze św. Munga. Blum chyba to zauważyła bo uśmiechnęła się jeszcze szerzej i powiedziała:

- Ja i koleżanki wyznajemy zasadę bez błyszczyka nie ma życia .

Zapłaciłyśmy za towar i wyszłyśmy ze sklepu. Ulżyło mi. Po pokątnej chodziliśmy do osiemnastej, bo o tej godzinie przyjechał po mnie tata.

- Pa wszystkim! – pożegnałam się

- Pa, Ruda, widzimy się pierwszego września. – krzyknął Syriusz

- Do zobaczenia Lily! – zawołała Dorcas

- Buzi Lilcia! – pomachała mi Blum

- Pa Lilka. – krzyknął Mathias.

Wsiadłam do Forda i już odjeżdżaliśmy kiedy usłyszałam krzyk:

- Do zobaczenia Liluś! Pamiętaj, że cię kocham!

Nie zdążyłam już nic odpowiedzieć, uśmiechnęłam się tylko ironicznie do Pottera.

***

- Na nas też już czas. – powiedział Mathias

On, Blum, Śnieżyca i Alicja pożegnali się z resztą. I teleportowali się do domów.

- Zawsze mnie zastanawiało jakim cudem oni w tym wieku umieją się teleportować. – mruknął Remus.

- James, zbieramy się. – zarządziła Ann

- Syriuszu, Peter i Remus jadą z nami, a wy.

- Ja odprowadzę Dorcas.

- Jak wolisz.

Ann, James Remus i Peter wsiedli do błędnego rycerza Syriusz spytał Dori i stojącej obok niej Vivienne.

- To jak dziewczyny, dacie się zaprosić na koktajl?

***

31 sierpnia, wieczór.

- To do zobaczenia dziewczyny, widzimy się w następne wakacje. – Pożegnałam się z moimi mugolskimi kumpelkami Leną i Carmen

- Musisz wracać do tego twojego internatu? – zasmuciła się Lena.

Przytaknęłam – Ja bardzo lubię ten mój internat. – zaśmiałam się

- Dlaczego? – spytała Carma

- Moja szkoła to wyjątkowe miejsce.

- Wyjątkowe?

- Tak.

- Co masz na myśli? Nie ważne…

Wróciłam do domu. Była już dziesiąta wieczór, a jutro musiałam wcześniej wstać. Poszłam więc na górę do swojego pokoju. Sprawdziłam jeszcze raz czy wszystko spakowałam. Szczególną uwagę poświęciłam błyszczykom do ust. Nie no, przez tą Blum to mi już całkowicie odbija! W nocy śniły mi się gadające błyszczyki mówiące głosem Blum.

Bez błyszczyka nie ma życia… Bez błyszczyka nie ma życia…. Bez błyszczyka nie ma życia Lily…

Obudziłam się z krzykiem o siódmej rano, to zaskakujące jak błyszczyki do ust potrafią być przerażające!

O ósmej trzydzieści byłam na dole. Rodzice i Petunia już tam byli. O dziewiątej Petunia miała rozpoczęcie roku. Pożegnałyśmy się już teraz.

- Pisz często Lily. – nakazała moja starsza siostra

- Dobrze, a ty nie uciekaj przed sowami - zaśmiałam się. 

I tym właśnie sposobem pożegnałam się z Petunią. Półtorej godziny później żegnałam się z rodzicami.

- Uważaj na siebie Lily!

- I nie rób żadnych głupot.

Rodzice jak zwykle się troszczyli. Posłałam im ciepły uśmiech i przeszłam przez barierkę do świata magii.  Od razu odnalazłam w tłumie dziewczyny. Przywitałyśmy się i odnalazłyśmy przedział. 15 minut później pociąg ruszył, a my zajęłyśmy się plotkowaniem.  Minęła mniej więcej godzina kiedy usłyszałam Znajomy głos należał on do Syriusza.

- I jak się masz Smarku? Jak minęły wakacje?

- Twoi starzy musieli cię oglądać przez dwa miesiące. Jak oni to znieśli? – zadrwił Potter

- Odwalcie się! – rozległ się głos Snapea.

- Ojejku! Smark się zdenerwował! – zaśmiał się Black

- Tak Łapo, chyba uraziliśmy małego Smarkeruska.

- Zjeżdżajcie. – warknął Severus

- Oj smarku nie zadzieraj z nami.  – ostrzegł Black

- Już się boję.

- To zacznij. Densaugeo!

Wraz z dziewczynami wyjrzałyśmy z naszego przedziału i zobaczyłyśmy, że Severus ma zęby do kolan.

Syriusz i James ryknęli śmiechem.

- Engorgio! – wypowiedział zaklęcie Syriusz celując różdżką w nos Snapea.

Wspomniany wyżej nos powiększył się 10 krotnie. Teraz miał wielkość głowy swojego właściciela. Wyglądał naprawdę… Ciekawie. Mimo tego nie mogłam pozwolić na to by. Snapeowi coś się stało. Wysunęłam się więc z tłumu gapiów i krzyknęłam:

- Potter, Black! Zostawcie go!

Jak można się spodziewać chłopcy zaczęli protestować.

- Liluś daj spokój!

- Evans, nie psuj zabawy!

- Zabawy?! To nie jest zabawa, wy się nad nim znęcacie!

- Ale Liluś…

- Nie nazywaj mnie tak Potter!

- Evans, wyluzuj.

- Mam was dosyć! - Wyciągnęłam różdżkę i celując w chłopaków wypowiedziałam zaklęcie - Everte Stati!

Oboje wylecieli w powietrze i walnęli w dach pociągu. Wycelowałam różdżką w Severusa i wypowiedziałam przeciw zaklęcie. Chłopak wróciłam do normalności, a ja wróciłam do przedziału. Huncwoci nie pojawili się w naszym przedziale do końca podróży. Na szczęście.