Spotkać się z przyjaciółmi...

Następnego dnia wstałam o dziewiątej. O dziesiątej byłam na śniadaniu. Była jajecznica. Co jak co, ale jajecznicę babcia robi wspaniałą. Naprawdę, zachwyciła mnie. Nawet powiedziałam to babci. Na jej starej pomarszczonej twarzy pojawił się prawdziwy szczery uśmiech. Zatkało mnie. Nie spodziewałam się, że takie byle co ją ucieszy. Przecież nic takiego nie zrobiłam ja tylko rozpływam się nad jej jajecznicą. W tym wypadku sprawdza się powiedzenie mała rzecz, a cieszy, a babcia naprawdę się ucieszyła i mnie zrobiło się jakoś tak cieplej na sercu. Po śniadaniu, ja babcia dziadek i petunia rozmawialiśmy sobie w salonie. Nie ukrywam wyglądało to dość śmiesznie bo jak już wcześniej wspominałam dziadek jest przygłuchy. Ech… ja wcale się z niego nie naśmiewam ani nic, po prostu takie są fakty. Było gdzieś za piętnaście jedenasta kiedy zadzwonił dzwonek do drzwi.

- Lily, wyręczysz babcię i otworzysz?

- Oczywiście. – uśmiechnęłam się sztucznie i wyszłam do przedpokoju.

Proszę, żeby to tylko nie był Potter żeby to tylko nie był Potter, żeby to tylko nie był Potter! Otworzyłam drzwi, a jednak to był Potter. A raczej była Potter.

- Ann! – krzyknęłam i rzuciłam się przyjaciółce na szyję.

- Lilka  - pisnęła zaskoczona tak gwałtowną reakcją dziewczyna – Dobrze się czujesz? Widziałyśmy się 4 dni temu!

- Wiem, ale przez ten rok w Hogwarcie tak bardzo się do was przyzwyczaiłam, że teraz trudno mi bez was normalnie funkcjonować. – wyjaśniłam – oczywiście twój brat nie daje mi o sobie zapomnieć.

 Blondynka zaśmiała się. Wpuściłam ją do środka zdjęła sandałki i poszła się przywitać z moimi dziadkami.

- Och! Annusia! – zawołała babcia

- Anny! – zakrzyknął dziadek.

- Dzień dobry państwu.

Dziadkowie wypytywali Ann o różne rzeczy dopiero po 20 minutach udało nam się wyrwać na górę. Petunia skorzystała z okazji by wyrwać się z towarzystwa dobrych lecz odrobinkę nudnych dziadków.

- Cześć Ann. – przywitała się moja siostra  z moją przyjaciółką

- Cześć Peti. – uśmiechnęła się Ann

Chciałam zostać z Ann na osobności aby dowiedzieć się co ciekawego dzieje się w świecie magii więc spławiłam Petunię. Wyglądała na odrobinkę urażono, ale potem na pewno jej przejdzie. Usiadłyśmy z Ann na moim łóżku.

- Opowiadaj! – powiedziałam od razu

- Ale o czym? – zdziwiła się dziewczyna

- O tym co dzieje się w świecie czarodziejów.

- Och nic szczególnego. – zachichotała Ann

- Ann! – zdenerwowałam się – Opowiadaj co się działo przez ten tydzień w świecie czarodziejów.

- Wisz Lilka, powinnaś zaprenumerować proroka. – oświadczyła blond i zaczęła opowiadać.

***

Cztery dni, które miałam spędzić u dziadków minęły strasznie szybko. Większość czasu spędzałam w towarzystwie Panny Potter. Babcia stałą się nawet bardziej znośna niż zwykle i dała mi jeszcze kilka płyt. Za to dziadek jest nadal tak samo głuchy jak zawsze.  No ale cóż, nie można mieć wszystkiego. Najbardziej cieszyło mnie to, że Potter już więcej do mnie nie przyszedł. No po prostu cud. Jednak zrozumiał, że się nim nie interesuję. W dzień wyjazdu pożegnałam się czule z dziadkami i Ann.

- Napiszę do ciebie i umówimy się na wspólne zakupy na pokątnej.   – zaproponowałam

- Okey, tylko ja chyba będę musiała iść z tym… - spojrzała na Jamesa

- Ech, trudno przeżyję  jego towarzystwo. Jak coś to pisz.

- Pewnie. Do zobaczenia Lilka.

- Tak, pa James do zobaczenia w Hogwarcie.

 Nie mam pojęcia dlaczego odezwałam się do tego głupka, ale w końcu nie mogę się na niego gniewać wiecznie, prawda?  Poza tym ostatnio zachowywał się naprawdę dobrze ( czyt. Nie pokazywał mi się na oczy). Ja i Petunia wróciłyśmy do domu. Strasznie dziwnie się czułam w moim mugolskie domu. Bez żadnego czarodziejskiego przyjaciela. Oczywiście kontaktowałam się z dziewczynami i nawet z Huncwotami, ale to nie to samo co siedzieć w ich towarzystwie. Po tygodniu tych męczarni ( które były do zniesienia) postanowiłam napisać do mojej paczki. Zaczęłam od Dorcas:

Kochana Dori!

Co u ciebie słychać? U mnie wszystko Okey, tylko strasznie nuuudno. Tak sobie pomyślałam… Może całą naszą paczką poszlibyśmy zrobić zakupy na pokątnej? Może być fajnie. Odpisz jak najszybciej kiedy ci pasuje? Może w przyszłą środę?

Całuję Lily

Uśmiechnęłam się do siebie napisałam do reszty takie same Listy zmieniając  tylko imiona ( do Pottera zamiast całuję napisałam pozdrowienia ), wzięłam Anastazję i wysłałam ją do przyjaciół.

***

Stuk, stuk, stuk! Gwałtowne stukanie w okiennicę obudziło Rudowłosą dziewczynę. Zdezorientowana odsłoniła szybko kotary w swoim łóżku, które było bardzo podobne to tych łoży w Hogwarcie. Różniło się tylko tym, że było ręczne rzeźbione i tym samym dużo piękniejsze. Dziewczyna szybko podbiegła do okna i wpuściła Anastazję, sówkę jednej z je przyjaciółek – Lily. Szybko rozwinęła List i przeczytała go. Lil chciała żeby się spotkali na pokątnej. Dziewczyna spojrzała na sowę, zastanawiając się jak ona się tu znalazła. Przecież tutaj mogą się dostawać tylko sowy z Hogwartu, więc jakim cudem Anastazja… Dziewczyna bardzo chciała się spotkać z przyjaciółmi, nie mogła już wytrzymać  tutaj, ze swoją rodziną. Przeszkodę stanowiła jednak matka. Królowa Domino należała do osób, które nie przepadają za Hogwartem. Rudowłosa dobrze wiedziała, że matka pragnęła by chodziła do szkoły dla wróżek, tak jak jej siostra jednak ona dostała list z Hogwartu. Matka mimo niechęci do tej szkoły zgodziła się by jej kolejne dziecko poszło do tej szkoły, istniała  więc szansa, że ją  puści, lecz zaprzepaściła ją jej  siostra kilka  tygodni temu, pozwalając się wyrzucić ze szkoły. Teraz miała się przenieść do Hogwartu, a królowa domino nie była tym zachwycona. Nagle drzwi do pokoju dziewczyny otworzyły się i stanął w nich jej brat.

- O, już wstałaś? Co tu robi sowa? – chłopak nie krył zaskoczenia

- To od Lilki, przeczytaj. – to mówiąc podała  chłopakowi list.

 Ten szybko go przewartował i spojrzał na siostrę poważnym wzrokiem.

- Będziesz musiała spytać matkę.

- Wiem, ale ona w życiu mi nie pozwoli.

- Zawsze trzeba mieć nadzieję.

Pół godziny później Rudowłosa podeszła do mosiężnych drzwi przy których stało dwóch strażników. Popatrzyła na nich władczym spojrzeniem i takim samym tonem powiedziała:

- Pragnę się zobaczyć z moją matką, wielmożną dobrodziejką, najpiękniejszą, najmodniejszą i tak dalej kobietą w całym wszechświecie.

- Czy najwyższa chce się widzieć, księżniczko?

- Moja matka nic nie wie o mej wizycie, jednak jak księżniczka i dziedziczka tronu Domino żądam byście mnie wpuścili.

- Jak sobie życzysz księżniczko. – odparł jeden z nich i otworzył drzwi i donośnym głosem powiedział – Pani, jedna z twych córek pragnie się z tobą widzieć.

Dziewczyna weszła do olbrzymiej sali i po miękkim dywanie przeszła do swej matki siedzącej na tronie.  Przyklęknęła i szepnęła

- Witaj ma najwyższa matko.

- O co chodzi? – spytała Królowa Domino

- Pragnę  się jutro zobaczyć z mymi przyjaciółmi ze szkoły. Na ulicy pokątnej, przyszłam cię prosić o zezwolenie.

- W takim razie odejdziesz z niczym, gdyż nie zezwolę by moja córka spotykała się prywatnie z jakąś hołotą! – zakrzyknęła zbulwersowana kobieta

- Jak sobie życzysz. – wycedziła przez z zęby i odeszła.

***

- I co? – spytał chłopak – Nie zgodziła się, prawda?

- Skąd wiedziałeś?

- Widać.

Po policzkach dziewczyny zaczęły spływać łzy.

- Dlaczego, ja nie mogę mieć normalnej rodziny?

- Nie wiem, siostrzyczko, ale nie martw się.

- Jak?

- Pojedziesz na pokątną, obiecuję ci to Blum.