Burza na imprezie

Nadeszła sobota, a wraz z nią pierwszy w sezonie mecz quiddicha. Gryfoni vs Krukoni. Wygrali oczywiście Gryfoni 150 do 140. Słyszałam jak Potter mówi, że gdyby był w drużynie na pewno wynik byłby lepszy. Podobno w przyszłym roku pójdzie na próby. Szukający gryfonów jest już w siódmej klasie więc pewnie to na tej pozycji chciałby grać. Tak czy inaczej gdy po meczu weszłam do pokoju wspólnego odkryłam, że jest w nim impreza urządzona przez... No właśnie przez kogo?

- Dorcas kto to zorganizował? - spytałam przyjaciółki.

- No... nieważne.

- Dorcas!

- No dobra powiem, Huncwoci.

- Co?! A skąd oni wzięli tyle żarcia? - spytałam patrząc na stoły jedzenia  i picia.

- Nie wiem. Może ich spytaj.

- A żebyś wiedziała, że spytam.

 Szybko odnalazłam w tłumie Pottera.

- Skąd wy to wszystko wzięliście? - spytałam go

- Podoba ci się impreza Liluś?

- Nie nazywaj mnie tak!!! -warknęłam

- Wybacz. Dobrze się bawisz Lily? - spytał Potter na tyle głośno bym mogła go usłyszeć pomimo grającej muzyki.

- Nieźle. - odkrzyknęłam w odpowiedzi - Skąd wzięliście tyle jedzenia?

- Tajemnica Huncwota. - odrzekł James

 Spojrzałam na niego przymilnie, ale to nic nie dało.

- Nic ze mnie nie wyciśniesz Lilu... to znaczy Lily.

Nagle zaczęła grać jakaś wolna muzyka. Poznałam moją ulubioną, mugolską piosenkę " Dwie Bajki".

- Lily... - zaczął James

- O co chodzi Potter - spytałam

- Zatańczysz?

Chciałam powiedzieć nie, ale kiedy zobaczyłam jak on na mnie patrzy stwierdziła że nie mogę mu odmówić. Poza tym on przecież uratował mi życie na lekcji latania.

- No niech ci będzie.

Potter wyszczerzył zęby, złapał nie w pasie i zaczęliśmy tańczyć.

- Wiesz, że to moja ulubiona piosenka? - spytałam go

- Szczerze? Dorcas mi powiedziała. -wyznał chłopak

- Już ja się z nią policzę. - mruknęłam i wróciłam do tańca.

- Evans...

- Tak?

- Umówisz się ze mną?

- Dobrze wiesz Potter, ze nigdy się z tobą nie umówię. - warknęłam

- Ale ja cię kocham Liluś.

- Nie pleć bzdur. - powiedziałam ostro - I nie jestem Liluś!

To mówiąc wyszłam z Pokoju Wspólnego zostawiając na środku oniemiałego Pottera.

Szłam korytarzem prosto do biblioteki, zamierzałam się tam uspokoić gdy nagle ktoś złapał mnie za rękę. No tak Potter za mną pobiegł.

- Lily, przepraszam. -wydyszał

Nic nie odpowiedziałam tylko szłam dalej wściekła.

- Lily, ja naprawdę nie chciałem powiedzieć niczego co by cię w jakikolwiek sposób uraziło.

Tym razem nie wytrzymałam.

- Czy ty Potter naprawdę nie rozumiesz, że to nie o mnie chodzi.

Zatkało go.

- A-a o co? -wyjąkał

- Może cię uświadomię, że ty masz dziewczynę!

- Rzeczywiście.- mruknął Potter

- W porę sobie przypomniałeś. - krzyknęłam - A teraz uświadomię ci jeszcze, że ta dziewczyna jest moją przyjaciółką! A ty jesteś wrednym chamem!! Nie jesteś jej wart i tyle! Gdyby ona wiedziała co ty wyrabiasz za jej plecami przerobiłaby cię na kwaśne jabłko! Ona cię naprawdę kocha debilu! A ty traktujesz ją jak szmatę! I wybij sobie z głowy, że kiedykolwiek się z tobą umówię! Jesteś żałosny. - zakończyłam swoją przemowę i odeszłam do dormitorium zupełnie zapominając o bibliotece.

***

Wpadłam do dormitorium trzaskając drzwiami. Za mną wpadła Blum.

- Lily, co się stało? - spytała

- To naprawdę nie moja wina. - powiedziałam

- Co?

- Ja tego nie chcę!

- Czego?

- To jego wina!

- Kogo?

- POTTERA!!!

- Co? O co się pokłóciłaś z moim chłopakiem.

- Na twoim miejscu natychmiast bym z nim zerwała, ale rób jak chcesz! - krzyknęłam

- Ale o co chodzi?

- Potter poprosił mnie do tańca!

- To jeszcze  nie zbrodnia. - zaczęła tłumaczyć swojego chłopaka Blum

- Spytał czy się z nim umówię i wyznał mi miłość!

- CO?!

Blum odwróciła się zbiegła do Pokoju Wspólnego usłyszałam wrzask:

- Z NAMI KONIEC POTTER!!! NIC CI JUŻ NIE POMOŻE! WSZYSTKO WIEM! UFAŁAM CI, A  LILY OD POCZĄTKU MAIAŁA RACJĘ  CO DO CIEBIE!