- Tak słońce! - odpowiedział mi James
Mimo, że juz wylądowaliśmy ja nadal byłam w
niego wtulona. Wyraźnie mu to nie przeszkadzało.
- Już dobrze - szepnął mi do ucha - wszystko
będzie dobrze.
- Panno Evas, nic ci się nie stało? - spytał
profesr Collaps
- Ch - chyba nie. - wyjąkałam nadal
przytulając się do Jamesa
- Potter, odprowadź ją do skrzydła
szpitalnego. - zarządził nauczyciel
- Dobrze panie profesorze - James chyba po raz
pierwszy posłuchał nauczyciela.
Szliśmy do zamku kiedy przechodziliśmy obok
Wielkiej sali zakręciło mi się w głowie, poczułam, że nogi się pode mną
uginają...
***
Otworzyłam oczy. Leżałam pośród białej
pościeli i nie czułam się najlepiej. Przez chwilę nie wiedziałam co się ze mną
dzieje. Dopiero po chwili poczułam, że ktoś trzyma mnie za ręce. Usłyszałam
miękki głos:
- Jak się czujesz Liluś?
Dopiero po paru sekundach doszedł do mnie sens
tych słów. Leżałam w skrzydle szpitalnym, a mówił do mnie Potter.
- N- nieźle. - skłamałam
- Nie kłam.
- No dobrze... nie najlepiej. - szepnęłam
cicho - Co się stało?
- Spadłaś z miotły na lekcji latania, złapałem
cię i Collaps kazał cię odprowadzić do Skrzydła Szpitalnego. Kiedy szliśmy
korytarzem nogi się pod tobą ugięły i zemdlałaś. Wtedy zaniosłem cię tutaj.
Pielęgniarka mówi, że nic ci nie będzie, i że puści cię jutro, ale nawet nie
wiesz jak się wystraszyłem. Cały bałem się, że już się nie obudzisz. Nigdy
więcej mi tego nie rób!
- Dobrze. - odrzekłam słabo
- Lily?
- Tak?
- Czy to moja wina? Że się tu znalazłaś? Jeśli
tak to wybacz? Co zrobiłem nie tak? Zrobię wszystko, żeby to naprawić. Nigdy
sobie nie wybaczę, że mogłem ci coś zrobić...
- James. - przerwałam mu - To nie twoja wina.
Gdyby nie ty pewnie zabiłabym się spadając z tej miotły. Teraz jeszcze mi
pomogłeś, a przecież mogłeś mnie zostawić na tym korytarzu.
- Ale Lily, przecież nie mógłbym tego zrobić.
- Niby czemu nie? - spytałam
- Bo cię kocham!
- James! Nie żartuj! Jesteś jeszcze zbyt młody
na prawdziwą miłość!
Chłopak chyba zrozumiał jak głupio się
zachował bo powiedział:
- Przepraszam.
- Nic się nie stało.
- Więc dlaczego zemdlałaś? Skoro nie z mojego
powodu...
- Nie z twojego! Po prostu mam dzisiaj
zły dzień i wszystko mi nie wychodzi.
- Zauważyłem.
- Nie przerywaj! - powiedziałam najgłośniej
jak mogłam biorąc pod uwagę moje złe samopoczucie.
- Przepraszam.
- Tak więc mam zły dzień i jestem wykończona i
na dodatek zszokowana przez ten wypadek z miotłą.
Do pokoju weszła pielęgniarka.
- O panno Evans, obudziła się pani?
- Tak.
- Dobrz, Potter nie męcz jej już więcej.
Chcąc nie chcąc James musiał wyjść.
Pielęgniarka dała mi jakieś lekarstwo i kazała spać.
***
Następnego dnia wyszłam ze skrzydła i spotkałam
Blum.
- Hej Lilka!
- Cześć.
- Jak się czujesz? - spytała moja przyjaciółka
- Dobrze, dzięki.
- James mówił, że wczoraj jeszcze źle się
czułaś.
- Bo wczoraj tak. Byłam wycieńczona. A James
faktycznie mnie był.
- Wiem mówił mi. Dobrze, że złapał cię jak
spadałaś z miotły.
- Blum?
- Tak?
- Nie jesteś zazdrosna?
- O co?
- O Jamesa, że mnie uratował, i że
spędził ze mną wczoraj tyle czasu... sam na sam.
- Oczywiście, że nie.
- Jak to? – nie mogłam w to uwierzyć
- Ufam mu całkowicie.
Spojrzałam na koleżankę pytająco. Ja nigdy nie
mogłabym zaufać takiemu chłopakowi jak James. Widząc moje spojrzenie Blum
dodała:
- No i oczywiście nie sądzę, że ty, jako moja
przyjaciółka mogłabyś próbować mi odbić chłopaka. Poza tym, ty go nawet nie
lubisz. On ciebie co prawda tak i to bardzo, ale tylko lubi. To ja jestem jego
miłością.
- Jasne. Nie pomyślałam. - zreflektowałam się
szybko. - Idziemy na lekcje?
- Jasne!
Uśmiechnęłam się i razem z przyjaciółką
ruszyłyśmy na lekcje. Po drodze gadałyśmy o różnych babskich sprawach
takich jak nowa miniówka puchonki o imieniu Matylda.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz