Co się tak lampisz?

Minęło kilka tygodni, cieszyłam się z powrotu do normalnego życia. Śniadanie – lekcje – obiad – zadania – kolacja – czas wolny – sen. I tak w kółko. Denerwowała mnie tylko Rubi, która ciągle traktowała nas wszystkie jak zwyczajne śmiecie. Pewnego wrześniowego dnia siedziałyśmy z dziewczynami nad jeziorem i pisałyśmy wypracowania na eliksiry. To był nasz sposób na nie opuszczanie się w nauce i korzystanie z ostatnich letnich dni. Miałyśmy już ponad połowę kiedy usłyszałam nad sobą głos, którego szczerze nie znosiłam.

- Ojej! Szlama czyta! Szlamo, czemu nigdy nie chwaliłaś się, że umiesz czytać?

To był Lucjusz Malfoy.  Ostatnio ciągle czegoś ode mnie chciał.

Obok niego stało jakich dwóch chłopaków, jeden nazywał się chyba Zabini, a nazwiska drugiego nie pamiętałam.  Były tam też dwie ślizgonki. Narcyza Black i jej siostra Bellatriks.

 Ale nie tylko obok ślizgonów stała szatynka w barwach domu lwa. Wyglądało na to, że przystawia się do Lucjusza, co chyba nie podobało się jego dziewczynie Narcyzie.

- Nie umie, wkuwa wszystko na pamięć, kujonka. – odezwała się Blondynka.

Zacisnęłam tylko zęby. Nie chciałam się wdawać z nimi w kłótnie i tak nie miałam szansy wygrać, oni byli starsi.

- Zostawcie ją. – usłyszałam głos Pottera

O nie czy on zawsze musi się wtrącać. Potter i Black patrzyli na starszych od siebie z wyższością

- No proszę, kogo my tu mamy - zadrwił Malfoy

- Wielbiciel szlam i zdrajca krwi. – wycedziła panna Black krzywiąc się lekko

- Co słychać Cyziu?  Lepiej nie rób takich min bo jeszcze ci tak zostanie.

- Daj spokój Syriuszu, tak jej nawet ładniej niż zwykle. – stwierdził James udając, że ogląda Narcyzę.

- Zjeżdżaj. – mruknęła Narcyza

- Jak śmiesz ją obrażać ty… ty… ty…

- No wyduś to  z siebie Bella!  Zacięłaś się czy jak?

- Ty śmieciu, zdrajco krwi!

- No to już słyszałem, zaczynasz mnie nudzić! – zaśmiał się Black – Densaugeo!

Zęby Bellatriks  wydłużyły się do kolan.

- Jak śmiesz ty … - narcyza wyciągnęła różdżkę lecz Potter był szybszy. – Rictusempra!

Narcyza wybuchnęła śmiechem i już nie mogła się opanować. Po chwili tarzała się po ziemi.

Zabini ( czy jak mu tam)  chciał coś powiedzieć lecz Potter i Black rzucili na jego i jego kumpla upiorogacki.  Tamci zwiali z krzykiem.

- Potter, Black jesteście żałośni.  – oznajmił Malfoy.

Tylko on pozostał jeszcze na „ polu bitwy”. Potter podszedł do niego i powiedział – Aguamenti!

Z Różdżki Jamesa trysnęła woda wprost na twarz Malfoy.  Wszyscy wybuchnęli śmiechem Malfoy wycedził tylko:

- Jeszcze się policzymy. – mruknął i odszedł

Bellatriks pobiegła za nim, a Narcyza poczołgała się nadal wyjąc ze śmiechu.

- Dlaczego to zrobiliście? – spytałam wściekła

- Bo on cię obraził Liluś. – wyjaśnił Potter szczerząc się do mnie.

- To nie twój interes Potter więc nie wtrącaj się i nie mów do mnie Liluś!

***

Minęły dwa dni. Nadal nie odzywałam się do Pottera i Blacka. Siedziałam między Dorcas, a Ann. Blum leżała na dywanie przy kominku, a oba fotele zajęli wspomniani wyżej kretyni.  Ja i Dor oraz Ann pisałyśmy wypracowania. Black pisał list do jakiejś dziewczyny, Blum pisała pamiętnik, a Potter gapił się na… Wyjątkowo  nie na mnie, może po tym co mu wczoraj powiedziałam?

… - Liluś, wybaczysz mi wreszcie?

- Zjeżdżaj Potter! – warknęłam

- Liluś…

- Zjeżdżaj!

- Liluś…

- Zjeżdżaj!

- Liluś!

- Powiedziałam zjeżdżaj Potter!

- Ale dlaczego, Liluś?

 Chłopak zrobił tak zwaną minę zranionego psa.

- Po pierwsze dlatego, że jesteś wnerwiający  i natrętny! Po drugie dlatego, że znęcasz się nad słabszymi i nie masz instynktu samozachowawczego! Po trzecie dlatego, że przepraszasz, a później nadal robisz to samo! A po czwarte dlatego, że w ogóle mnie nie słuchasz.

- Ależ słucham cię Liluś!

- Powiedz, Potter, bezmózgie dziecko: Czy gdybyś mnie słuchał nadal mówiłbyś do mnie Liluś?!

- Ale ja…

- Nie tłumacz się! Nie chcę tego słuchać! Po prostu odwal się ode mnie wreszcie i znajdź sobie jakąś inną dziewczynę, za którą będziesz latać, i którą będziesz dręczyć!

… No więc wracając do dziś i teraz, Potter chyba po raz pierwszy mnie posłuchał. Swoje ślepska wlepiał bowiem w biedną Blum. Jak ja jej współczuję. Dziewczyna chyba poczuła na sobie wzrok tego nieokrzesańca bo odezwała się znad pamiętnika.

- Co się tak lampisz Potter?

- A co, zabronisz mi?

- Tak, właśnie ci zabraniam.  – odparła i wstała mówiąc do nas – Będę w dormitorium.

 I weszła na schody, a ten kretyn Potter poszedł za nią. Skutek był oczywisty dla wszystkich poza tym pajacem. Oboje zlecieli ze schodów, które zamieniły się w ślizgawkę.  Blum wylądowała na Jamesie. Ten, przytulił ją do siebie. Lecz ona odepchnęła go, wstała, otrzepała się w warknęła na Jamesa.

- I widzisz, co zrobiłeś Potter, teraz muszę iść po Mathiasa żeby coś z tym zrobił.

To mówiąc ruszyła schodami do dormitoriów chłopców, a wierny pies James Potter za nią. Wyglądało to żałośnie.

Siedziałyśmy w PW i czekałyśmy na dalszy rozwój wydarzeń.  Po chwili zszedł Mathias i Blum, a za nią James. Mathias mruknął jakieś zaklęcie i warknął na Pottera:

- Nie łaź za nią bo się policzymy, rozumiesz?

Kiwnął głową. Dziwne, do tej pory myślałam, że James i Mathias się nawet lubią. Potter poszedł do swojego dormitorium, a Black razem z nim, Blum też poszła do siebie, natomiast Mathias przysiadł się do nas.

- Cześć dziewczyny. Co robicie?

- Piszemy wypracowanie dla McGonnagal.  Baba się uwzięła. – wyjaśniła Dori

- Zabiję wypłosza, za to, że odstraszył Blum, Ona by nam pomogła.

- Wiecie, w sumie ja mogę Wam pomóc. – zaofiarował się Mathias

- Serio? – ucieszyłyśmy się wszystkie trzy.

***

Następnego dnia przy śniadaniu James Potter był w bardzo złym nastroju. W ogóle nic nie jadł tylko bawił się jedzeniem, oczy miał podkrążone, a minę jakby zaraz miał iść na ścięcie. Syriusz wyjaśnił Dorcas, że James nie przespał całej nocy, no i jeszcze Blum mu chodzi po ogłowie. I dobrze, że zakochał się w innej. Z całego serca współczuję jej tego pecha, ale ona Nie wygląda na zmartwioną. Od rana była uśmiechnięta, a oczy błyszczały jej radością. Na dodatek, non stop gapiła się na wściekłego Pottera!

- Co się tak lampisz Ryan

- A co zabronisz mi? – zaśmiała się rudowłosa

- Tak, właśnie ci zabraniam.

- Nie masz prawa księżniczko.

- Mam i NIE MÓW DO MNIE KSIĘŻNICZKO!

No tak, zawsze była przewrażliwiona na tym punkcie. A Potter posiada niespotykany talent nazywania innych ludzi tak jak tego nie znoszą. Do mnie „Liluś” do Blum „księżniczko”.

- Wyluzuj, Ryan ale jesteś spięta.

- Sam jesteś spięty Potter!

Jak miło słyszeć, że ktoś poza mną kłuci się z tym wypłoszem. A tak właśnie było przez cały dzień. Kiedy wieczorem weszliśmy do PW zobaczyliśmy, że…

- W sobotę wybierają do drużyny quidditcha! – ucieszył się Black

Potterowi natychmiastowo poprawił się humor. Uśmiechnął się do mnie łobuzersko.

- Evans, pamiętasz o naszym zakładzie z przed wakacji?

- Jakże mogłabym zapomnieć Potter? Jeśli dostaniesz się do drużyny  umówię się z tobą na randkę.

- Zacznij już szukać ciuchów. Zaśmiał się Potter.

Wzniosłam oczy do nieba i usiadłam przy kominku wyjmując wypracowanie na zaklęcia. Po chwili obok mnie usiadł Mathias.

- Naprawdę zamierzasz się z nim umówić? – spytał

Zaśmiałam się i pokręciłam głową.

- Ale…

- On nigdy nie dostanie się do drużyny. – zapewniłam