Nowy szukający Gryfonów cz I

Cały tydzień spędziłam głównie na nauce i przekonywaniu wszystkich, że Potter nie dostanie się do drużyny. Nie rozumiem dlaczego oni wszyscy nie chcą mi po prostu zaufać i dać świętego spokoju. Szczególnie Blum. Ona nic tylko Potter to, Potter tamto, a Dorcas jej wtóruje

- Lilka, nie boisz się, że Potter i Black jednak się dostaną jutro do drużyny? – spytała mnie panna Ryan kiedy w piątkowy wieczór robiłyśmy zadania z zielarstwa.

- Już ci mówiłam, że się nie dostaną.  Ile macek ma Jadowita Tentakula? – spytałam modląc się o to byśmy zaczęły rozmawiać o czymś innym

- Cztery i nie zmieniaj tematu. – zaprotestowała

Westchnęłam  i wzniosłam oczy do nieba pochylając się nad pergaminem i notując kilka słów.

- Ja wcale go nie zmieniam. Wszystkie są jadowite? - kłamałam

- Tak. I zmieniasz go, przyznaj. – zaczęła się denerwować płomiennowłosa dziewczyna

- Po prosu mam już dosyć tego tematu. Czy to takie dziwne?  - spojrzałam na przyjaciółkę spode łba.

- Tak, to przecież takie podniecające. W końcu się umówisz z Jamesem…

- Zaczniemy się spotykać, potem zgodzę się z nim chodzić, za kilka lat się zaręczymy i będziemy żyli długo i szczęśliwie? Niedoczekanie twoje!

Blum zrobiła minę i jakby mi nie wierzyła i spochmurniała pochylając się nad wypracowaniem, jednak spokój od tych głupich pytań nie był mi dany. Dlaczego? Odpowiedź jest bardzo prosta. Ponieważ inicjatywę przejęła moja kochana, najlepsza przyjaciółka niejaka Dorcas Meadowes.

- Daj spokój Lily, to naprawdę może być początek długiej i pięknej miłości. – powiedziała uśmiechnięta lekko

- Nie, nie może i nie będzie. – odparłam poirytowana – A wiesz dlaczego? – wyprzedziłam jej pytanie – ponieważ ja go nie kocham i nie pójdę z nim nawet na tę jedną randkę.

- Ale Lily, zakład – przypomniała Dori.

- Potter nigdy w życiu nie dostanie się do drużyny, a to oznacza, że JA wygram zakład i będę mieć spokój.

- A jeśli jednak jemu się uda?

- Dorcas! Zataczamy błędne koło! Przecież mówię ci, że się nie dostanie.

- Ale skąd ty to możesz wiedzieć? – spytała moja lekko upierdliwa przyjaciółka. Kiedy to usłyszałam jak można się spodziewać „lekko” się wściekłam.

- JESTEM MĄDRA NIE?! – ryknęłam na całą wierzę Gryfonów

Zabrałam rzeczy i pobiegłam wściekła do dormitorium. Walić wypracowanie! Skończę jutro. Padłam na łóżko. Tak naprawdę to teraz nie mogę uwierzyć, że w ogóle zgodziłam się na ten cały zakład! Chyba się w tedy gorzej czułam! Przez to mam teraz same kłopotu pokłóciłam się z przyjaciółką… No tak, ale czemu się tu dziwić, w końcu to Potter! Jeszcze tylko tego mi do szczęścia brakuje, aby James dostał się do drużyny! Nie to niemożliwe….

Rozległo się pukanie i do dormitorium weszła Dorcas ze skruszoną miną. Zamknęła drzwi i stanęła przede mną.

- Lilka, strasznie cię przepraszam, nie wiem co mnie napadło. Nie powinnam była tak na ciebie zaskakiwać i być taka… uciążliwa. Przepraszam, po prostu cały Gryffindor o tym mówi. Wiadomość już się rozeszła. Naprawdę strasznie mi przykro. Wybaczysz mi? – zakończyła spuszczając głowę i czekając na werdykt.

Wstałam  i stanęłam tuż przy Dorci spojrzałam na nią z udawaną powagą i takim samym tonem powiedziałam:

- Dorcas, popełniłaś wielki błąd jednak zrozumiałaś go i przyznałaś się do niego, a teraz szczerze żałujesz dlatego udzielam ci rozgrzeszenia!

Jak można się tego spodziewać po naszej szalonej Dor Powiedziała:

- Naprawdę obiecuję poprawę, Bóg zapłać.

Obie wybuchnęłyśmy śmiechem gdyż scenkę odegrałyśmy bardzo realistycznie. Po podłodze tarzałyśmy się około kwadrans, a potem usiadłyśmy na moim łóżku.

- Naprawdę myślałaś, że jakaś głupia kłótnia o zakład z Potterem może zniszczyć naszą przyjaźń?

- Och Lily.

***

Nie mogę uwierzyć, że to już sobota. Mimo wszystko ten tydzień minął bardzo szybko. A teraz jest już dziewiąta i za godzinę rozpoczną się testy do drużyny quidditcha. Mathias jest  kapitanem drużyny Gryfonów i to od niego zależy czy będę musiała iść na tę koszmarną randkę z Potterem. Do tej pory mówiłam wszystkim, że Potter na sto procent się nie dostanie, a teraz nie jestem już tego taka pewna. Miałam dziwną chęć iść do Ryana i poprosić go, aby nie przyjmował do drużyny Pottera, ale to by było nie sprawiedliwe. Czekałam więc udawając, że wszystko jest w najlepszym porządku, a w cale tak nie było. Przewracało mi się w żołądku na myśl o randce z tym… tym… tym wypłoszem! A gdyby on spróbował mnie pocałować. Fuj! Ohyda! Otrząsnęłam się i poszłam na trybuny. Musiałam być w końcu światkiem wielkiej porażki Pottera… albo i wielkiej przegranej…. Nie! Nie mogę nawet tak myśleć! Trening się zaczął. Przyszło strasznie dużo uczniów więc Mathias na początek kazał się zmywać tym, którzy nie są z Gryffindoru. ¼ poszła. Następnie kazał iść tym, którzy nie umieją latać lub nie umieją latać szybko. Uczniów poszło tylu, że została tylko połowa z tych, którzy byli na początku. Zaczęły się testy na pałkarzy. Jeden został z zeszłego roku więc trzeba było wybrać tylko jednego. Wybrali Franka Longobottoma. Dwóch ścigających ( jeden został z zeszłego roku) tą funkcję udało się zdobyć Syriuszowi Blackowi ( mamma mija zielona pietruszka!) i… ja sama nie mogę w to uwierzyć – Marcie Ryan. Tak właśnie, wysoka blondynka została ścigającą. Odrzuceni przeszli koło nas i usłyszałam strzępek rozmowy.

- To nie fair, faworyzował tę blondynę!

- No, ładna jest. Nawet bardzo ładna.

- A jakie ma kształty…

- Na dodatek to jego siostra! Nie mógł jej odrzucić!

Nie mogłam uwierzyć jacy ci ludzie są głupi. Dlaczego nie mogą się pogodzić z tym, że są gorsi?  Mathias był obrońcą więc został tylko szukający. Było pięciu kandydatów w tym Potter. Mathias zrobił kilka dodatkowych testów po czym wypuścił znicza. Kandydaci na szukających zaczęli wypatrywać złotej piłeczki. Po kilku minutach zobaczył ją Potter. Zrobiło mi się słabo. On nie może jej złapać! James wyciągał rękę i już prawie miał znicza gdy ten odleciał tuż przed noc Luiza McGenly, a ten oczywiście wykorzystał sytuację i złapał go.  Chłopcy  zlecieli na dół.

- Gratulację McGenly zostałeś nowym szukającym.

Z jednej strony moja radość nie miała granic gdyż nie będę musiała iść na randkę z Potterem, a z drugiej coś mi Noe pasowało. Ten znicz… I Luiz. To nie jest dobry gracz…Mimo tego podeszłam do niego i krótko pogratulowałam, a następnie podeszłam do Pottera.

- I co teraz Jimmy? Pogódź się z Porażką ! – zaśmiałam się okrutnie i odeszłam

Po chwili byłam już w dormitorium. Ale bynajmniej się nie cieszyłam. Nie chciałam iść na randkę z Jamesem – to prawda, i nie kochałam go – to również nie jest kłamstwem, mimo tego było mi go żal, jemu tak bardzo zależało na dostaniu się do drużyny. NA dodatek czułam się okropnie z tego powodu, że tak go potraktowałam.

W tej chwili do  dormitorium weszły dziewczyny.

- Hej Lilka, świętujesz? – zaśmiała się Dorcas

- Nie – odparłam poważnie – Idę do Jamesa.

Jak powiedziałam tak zrobiłam. Usłyszałam jeszcze zdziwioną Blum.

- Powiedziała Jamesa, nie Pottera?

Zapukałam do jego dormitorium nikt nie odpowiedział.  Powtórzyłam tę czynność kilka razy i weszłam. Nikogo nie było tylko kotary do łóżka Pottera były zasłonięte. Nasłuchiwałam chwilę i zajrzałam tam. James siedział i wpatrywał się w przestrzeń. Oczy mu błyszczały.

- James…

Jakby się ocknął, szybko otarł łzy, które zaczęły się gromadzić w jego oczach.

- Liluś… co ty tu robisz?

Było mi go tak strasznie żal. Nie wiem co było nie tak z tym zniczem, ale czułam się winna. Tylko dlatego postanowiłam zrobić wyjątek i zignorować „Liluś”.

- Przyszłam cię przeprosić. Nie  powinnam się byłą tak nabijać. Tobie naprawdę na tym zależało prawda? – powiedziałam cicho

- Tak. – odparł chłopak – ale to nic. Za rok spróbuję znowu. Luiz chodzi do siódmej klasy. Żałuję tylko tej randki z tobą.

- Przestań. - Ofuknęłam go.

- Wybacz Liluś.

- To ja powinnam prosić cię o wybaczenie. Zachowałam się po chamsku. Sama nie wiem dlaczego, może chciałam coś udowodnić…

- Nie ważne, nie musisz mnie za nic przepraszać Liluś.

- Dzięki. – szepnęłam – Potter?

- Tak Liluś?

- Mogę mieć prośbę?

- Pewnie Liluś, wal.

- Nie mów do mnie Liluś. – uśmiechnęłam się lekko i wyszłam.

Po obiedzie usiadłam w PW i zabrałam się za kończenie tego nieszczęsnego wypracowania z zielarstwa. Z tego przedmiotu miałam dobre oceny tylko dzięki książką, nie miałam do niego zamiłowania. Zostało już tylko kilka zdań gdy podszedł do mnie Mathias i przywitał się.

- Cześć! – odparłam – poczekaj chwilę, za jakieś 15 minut skończę to będziemy mogli pogadać.

- Lily, weź to zostaw, chodzisz dopiero do drugiej klasy, nie musisz się, aż tyle uczyć. – zaczął mnie namawiać chłopak. Widać był już zmęczony tym, że ciągle siedzę w książkach. Mówiąc szczerze to mnie też już to męczyło.

- Trzeba się uczyć już na początku, a  poza tym nie mam nic lepszego do roboty. Dorcas jest u Huncwotów, a mnie nie chce się z nimi siedzieć, Ann z Remusem w bibliotece, Blum na randce ze Śnieżycą….

- To może my też pójdziemy? – wypalił chłopak

Zatkało mnie. Czy to możliwe, że on to powiedział. Zamrugałam oczami, zrobiłam wytrzeszcz i spytałam.

- Co powiedziałeś?

Chłopak wyraźnie się zmieszał, jego policzki poczerwieniały i spuścił wzrok.

- Proponowałem ci przejście się po błoniach – wymamrotał

Odetchnęłam z ulgą. Chyba mi się przesłyszało. Mathias miałby mnie zaprosić na randkę?! Chłopak ze starszej klasy?! Mnie?! To chyba jakiś żart. Co ja sobie w ogóle myślałam?! Muszę mu szybko odmówić żeby czegoś sobie o mnie nie pomyślał.

- Wiesz… w sumie to… z chęcią się przejdę. – wypaliłam

Boże! Co ja zrobiłam! Teraz muszę iść na spacer z Mathiasem, ale wstyd! Chyba umrę!

- Super, – uśmiechnął się chłopak – załóż na siebie coś ciepłego i widzimy się tu za piętnaście minut!

Mówiąc to odszedł. Super, no to się wpakowałam. Chyba sobie utnę ten mój długi język. Teraz było już jednak za późno, nie mogłam nic zrobić, musiałam zwinąć wypracowanie i iść na górę się przebrać. Zostawiłam w dormitorium wypracowanie i zatrzymałam się przy szafie. W sumie trzeba jakoś wyglądać. Zaczęłam szukać czegoś ładnego, ale nie zbyt eleganckiego. Niestety nic takiego w mojej szafie nie było. Postanowiłam pożyczyć coś od Blum. I to był strzał w dziesiątkę. Dziewczyna miała w szafie zieloną, zwiewną, letnią sukienkę w sam raz na mnie. Pasowała świetnie na wczesnojesienny spacer ze starszym chłopakiem. Do tego założyłam swoje niewielkie szpileczki by wyglądać na wyższą. Z szafy Dorcas wyjęłam brązowy sweterek, który zarzuciłam sobie na ramiona. Przeczesałam jeszcze włosy i obowiązkowo pomalowałam sobie usta błyszczykiem. Było idealnie, zeszłam szybko na dół, oczywiście spóźniłam się kilka minut, na szczęście Mathias poczekał.

- Już myślałem, że zmieniłeś zdanie. – zaśmiał się

- Coś mnie zatrzymało. – mruknęłam – Idziemy?

Po chwili byliśmy już na błoniach. Nie bardzo wiedziałam co powiedzieć, na szczęście Mathias mnie wyręczył.

- Cieszysz się, że Potter nie dostał się do drużyny?

Zdziwiło mnie trochę to pytanie zdobyłam się jednak na naturalność i odpowiedziałam zgodnie z prawdą:

- Tak, cieszę się.

- Możesz mi powiedzieć „dzięki”

- Za co… Zaraz, celowo go nie przyjąłeś?! – uśmiech znikł z mojej twarzy lecz chłopak tego nie zauważył

- Specjalnie dla ciebie. – przyznał

- Ale przecież ten znicz… - nic z tego nie rozumiałam

- Zaczarowałem go. – rozjaśnił mi umysł Ryan

- CO?! JAK MOGŁEŚ TO ZROBIĆ?! – wrzasnęłam

Chłopak zrobił zdziwioną minę.

- Przecież nie chciałaś iść na randkę z Potterem.

Wzięłam głęboki oddech i starałam się mówić spokojnie:

- To prawda, nie chciałam. Ale to co zrobiłeś nie było fair.  To było oszustwo, a ja nie jestem oszustką. Poza tym Potter to dobry gracz, przez ciebie Gryffindor go stracił.

- Ale Liluś…

- Nie mów do mnie Liluś Mathias.

- Wybacz, ale…

- Posłuchaj, musisz wyrzucić  McGelyego i przyjąć Pottera tak jak powinieneś to zrobić na początku.

- Co?! Ale ja nie mogę.

- Możesz i zrobisz to jeśli chodź trochę ci na mnie zależy, nie wspomnisz o oszustwie bo będziesz mieć kłopoty, powierz, że zmieniłeś zdanie. Dobrze? – nie wiem dlaczego to powiedziałam, chyba mi już zupełnie odbiło.

- Dobrze – zgodził się ku mojemu zaskoczeniu Mathias.