Debil pospolity!

Od przyjęcia minęły trzy tygodnie, a moje stosunki z Jamesem uległy pewnej zmianie. Po pamiętnym pocałunku chłopak Znów nabrał złudnej nadziei, że jednak coś do niego czuję i powróciło dręczące mnie już od 2 lat pytanie: Evans, umówisz się ze mną? Oraz równie denerwujące okrzyki: Kocham Cię Liluś. Każdy kto mnie zna wie, że szybko zareagowałam i zaczęłam jak dawniej odpowiadać. Chyba śnisz!   Spadaj!  Lub A ja ciebie nie kocham Potter!

   Tak więc nadszedł maj, a wraz z nim przygotowania do egzaminów. Zakuwałam dzień i noc już od dłuższego czasu, wiedziałam, że muszę zaliczyć rok, a Potter i jego ciągłe odzywki wcale mi w tym nie pomagały. Pewnego dnia kiedy usiadłam przy stole Gryffindoru w PW i zabrałam się a śniadanie Ann zaczęła rozważać nasze wyniki na koniec roku.

- Remus będzie miał same W i dodatkową pochwałę od dyrektora.

- Ty też – dodałam ze śmiechem – A Blum zaliczy średnią P,5 ( Powyżej Oczekiwań i pięć dziesiątych, tak jak w Polsce 5,5.).

- Ty chyba niewiele niższą. Syriusz P,3, a Dorcas Z,7.

- A co tam między tobą i Blackiem? – spytałam uśmiechając się niewinnie, od niedawna podejrzewałam, że ona się w nim zabujała.

- Ja…? Nie wiem o czym ty mówisz!

- Dobrze wiesz Dori. On ci się podoba.

- Ja… No bo on jest taki cudowny, boski, przystojny, mądry, zabawny… Nieważne, zapomnij. Z tego i tak nic nie będzie, to debil. A co z tobą i Jamesem?

- Nic – ucięłam – wiesz, że nie znoszę Pottera. Łapa to po prostu debil, a Łoś to debil pospolity.  Jest taki dziecinny, głupkowaty, wcale nie taki przystojny za jakiego się uważa, nie ma takiej klaty jak Black i w ogóle…

Wtem rozległ się wściekły głos:

- Dziękuję Evans, ale jesteś wyjątkowo wredna. – odwróciłam się i ujrzałam Syriusza – James cię kocha a ty go odtrącasz! Do tego jeszcze obgadujesz go za plecami z durnymi kumpelami – spojrzał da Dorcas – Obie jesteście po prostu żałosne i wiesz co Evans? Jeśli Rogacz jest debilem pospolitym to z ciebie jest po prostu Menda Społeczna.

- CO?! Black Jak śmiesz się tak do mnie zwracać!? – krzyknęłam – Wyobrażasz sobie za dużo.

- Nie drzyj się tak furiatko i nie udawaj zdziwienia i tak wszyscy w szkole wiedzą jak dwulicowa jesteś naprawdę.  – powiedział kpiącym głosem

- Nie będziesz mnie nazywać dwulicową furiatką bo ja ci na to nie pozwalam! – krzyknęłam, czułam, że tracę panowanie nad sobą, lecz Syriusz tylko się odwrócił i na odchodnym rzucił:

- Sama sobie wykopałaś grób Evans.

- Jak on śmiał?! – wysapałam po chwili z wściekłością opadając na krzesło.

- Wyluzuj się  Lil – poprosiła mnie Dorcas- On już po prostu taki jest, nerwowy, wybuchowy i honorowy, do tego pewny siebie, coś jak Blum.

-Wiem ale i tak go nie znoszę, gdybym mogła to bym go zabiła. A pomyśleć, że nic by się nie stało gdyby on tego nie usłyszał.

Dorcas uśmiechnęła się lekko.

- Wyluzuj, takie jest już twoje ciapowate szczęcie.

Spojrzałam na nią dziwnie i spytałam:

-  Że co proszę? Co za ciapowate szczęście o czym ty w ogóle gadasz?

- Tak się mówi u mnie w rodzinie. Patrz, na przykład taki Peter: Jest gruby i wiecznie głodny, ciągle coś je tak jak na przykład teraz  - była to prawda Peter właśnie podnosił do ust drożdżówkę z nutellą. – znów coś je żeby przytyć i… wypuszcza bułkę.  – faktycznie Glizdogon upuścił trzymaną drożdżówkę.

Popatrzyłam na przyjaciółkę ze śmiechem:

- Wiesz co Dorc, ty to jesteś naprawdę Zabójcza.

***

Właśnie rozpoczął się ostatni mecz Quidditcha w tym roku szkolnym Gryfoni przeciw krukonom, a mnie na nim nie było i to nie ze względu na to, że nie przepadam za tym sportem tylko:

Po pierwsze: Mamy naprawdę dużo nauki.

Po drugie: Obraziłam się na Syriusza i Jamesa więc  po co mam ich wspierać podczas meczu.

 Tak więc zamiast się dobrze bawić jak cała szkoła ślęczałam nad podręcznikiem do zaklęć i zakuwałam. A co do mojego chłopaka który jest przecież kapitanem drużyny to ustaliłam z nim to wcześniej. Zaczekam na niego w PW i uściskam do jak już wygramy.

Tak też się stało już pół godziny później. Członkowie drużyny Gryfonów zostali wniesieni do PW na rękach uczniów z naszego domu. Uściskałam Mathiasa i pogratulowałam reszcie drużyny omijając starannie Pottera i Blacka.

- Co jest Evans, czyżbyś się bała Królów tej szkoły? – zakpił ze mnie ten drugi głośno

Poczułam, że się we mnie gotuje kiedy Rogacz dodał:

- Chodź do mnie Liluś.

- Potter! – ryknęłam – I Black! Wy naprawdę doprowadzacie mnie do szału! Odwal się ode mnie Łosiu bo zwariuję! Nie ma żadnego powodu, żebym się z tobą wreszcie umówiła bo wcale nie jesteś kimś wyjątkowym! Debil z ciebie pospolity! A ty Powalona Łapo  może i jesteś przystojny, ale zaliczasz się do grupy debilów mendowatych, z którymi rozmowa jest poniżej mojej godności więc bądźcie tak mili i spadajcie!

 Po tej tyradzie odwróciłam się i wyszłam a Syriusz jeszcze mruknął:

- Głupia Szlama.

I już po chwili zaczęła się wielka zabawa. Dorcas weszła do pokoju trzy godziny później z niesamowitą chrypą. Kiedy spytałam co  się stało oznajmiła.

- Było super, na meczu głośno kibicowałam, a potem jeszcze przez całą imprezę kłóciłam się o ciebie z Blackiem więc delikatnie mówiąc wysiadam.

- Dzięki Dorcia – uśmiechnęłam się.

- Nie ma za co, naprawdę. Ale teraz chyba się położę, bo głowa strasznie mi wali. Aha i Mathias powiedział, że później do ciebie przyjdzie.

***

Mathias przyszedł po pół godziny i spędziliśmy miły wieczór, za to Dorcas rano obudziła się z gorączką. Bolało ją gardło i nie mogła mówić więc od razu zaprowadziłyśmy ją do pani Pomory. Okazało się, że to angina i że kolejne dwa tygodnie moja przyjaciółka spędzi w łóżku. Zaofiarowałam się, że będę przynosić jej lekcje, a Blum najnowsze ploteczki, tak też było.  Razem z Dori uczyłam się do egzaminów które miały rozpocząć się już za dwa tygodnie i prowadziłam otwartą wojnę z Potterem i Blackiem.  O naszej trójce mówiła już cała szkoła a Blum żartowała, że słodki z nas trójkącik.