Ty poprostu jesteś dziewczyną...

Do egzaminów pozostał już tylko tydzień gdy wojna Evans vs Potter & Black miała swoją kolejną odsłonę.  To było podczas lekcji eliksirów. Profesor Slughorn poprosił mnie żebym usiadła wraz z Severusem Snapem – chłopakiem którego uwielbiali gnębić Huncwoci. A ja uwielbiałam ich za to ochrzaniać. Tak więc kiedy mieliśmy robić pewien dosyć skomplikowany eliksir  skupiłam się całkowicie na pracy.  Sproszkowane kopyto pegaza, kawałek meduzy… Nagle zobaczyłam, że coś leci mi nad głową w stronę kociołka ślizgona. Wtem on podniósł się gwałtownie i ów przedmiot znalazł się w moim garnku. Cała jego zawartość wybuchła i znalazła się wszędzie, na mnie , na Severusie na głupim i głupszym ( czytaj Jamesie i Syriuszu) którzy siedzieli za nami, na nauczycielu, na ścianach, na dziewczynach oraz na reszcie uczniów. W powietrzu uniósł się nieciekawy zapach, to była łajno bomba.  Odwróciłam się powoli czując, że maź spływa mi po plecach, spojrzałam na dowcipnisiów morderczym wzrokiem i spytałam zaciskając zęby:

- Potter, Black: Czy wyście już zupełnie zwariowali??? Ja rozumiem, że z Was są dzieci ułomne, ale są pewne granice na miłość boską!!!

- Evans nie gorączkuj się tak bo eliksir z ciebie spływa. – zażartował Potter

- A tak przy okazji to czy on nie miał być błękitny, nie fioletowy? – zakpił sobie ze mnie wrednie Black

- To jest granat daltonisto – zagrzmiał mój głos – a nie zdążyłam jeszcze dodać sproszkowanego rumianku dlatego nie jest błękitny.

- Evans nie drzyj się tak jak powalona, ruda  mysz bo wyglądasz  jakbyś uciekła  z wariatkowa!

- Uważaj na słowa ty krwiopijco bo po lekcji zatłukę ci nie tyko za jej zdemolowanie.  – zagroziłam bo zaczęły mi puszczać z nimi nerwy.

-Wyluzuj przynajmniej jest ciekawiej niż zwykle.

- Nie denerwuj mnie zdurniały jeleniu i  nie nazywaj mnie Liluś bo jak cię dorwę to rodzona matka cię nie pozna!!!

- I tak będzie wyglądać lepiej niż ty na co dzień  - to oczywiście był jak zwykle uprzejmy i wychowany Syriusz.

- Black ja nie żartuję, wezmę pałkę od Franka  i cię nią zatłukę na kwaśne jabłko!

- Evans bądź tak łaskawa i przestań grozić mojemu przyjacielowi – zdenerwował się James – wszyscy i tak wiedzą, że jesteś tak słabiutka i drobniutka, że nawet pałki nie podniesiesz. Bo ty po prostu jesteś dziewczyną, a wiesz… Słaba płeć…

- POTTER!!! TY… GNIDO GNOJOWA! SPRUBUJ TYLKO TO POWTÓRZYĆ, A NIE BĘDĘ JUŻ TAKA MIŁA!

- Liluś…

- POTTER!

Nagle odezwał się w końcu nauczyciel. Patrzył na Jamesa i Syriusza srogo, a na mnie łaskawie.

- Panie Potter, panie Black, ja wiem, że nazywają was Huncwotami, ale chyba za dużo sobie pozwalacie. Proszę Was bardzo żebyście nie prowokowali panny Evans, bo to bardzo nieładnie. Dziewczyna napracowała się nad tym eliksirem a wy ją jeszcze wyśmiewacie.  Dlatego ona dostanie „W”, a wy szlaban, u mnie dziś o siedemnastej  w gabinecie.

- Ale… No dobrze  - zgodził się niechętnie Syriusz

No nareszcie im się dostało, jak ja mimo wszystko lubię tego Slughorna. Ciekawe dlaczego? Może dlatego, że on lubi mnie i traktuje zupełnie inaczej niż innych uczniów.

***

- Syriuszu chyba odrobinę przesadziłeś z tym wyzywaniem mojej Liluś – oznajmił kumplowi James gdy obaj weszli do swojego dormitorium.

- Rogaczu, ona cię nazwała gnidą gnojową A mnie ostatnio debilem pospolitym. – zaczął się bronić Black

- Ale Łapo dlaczego ty nie możesz zrozumieć, że ja ją kocham? Nie rób takiej miny przecież ci mówiłem, że naprawdę tak jest.

- Wiesz James, ona na ciebie nie zasługuje.

Chłopak zrobił zbolałą minę lecz po paru sekundach się rozpogodził:

- To dlatego, że ona jeszcze nie wie, że też mnie kocha tak jak ja kocham ją, ale kiedyś w końcu zda sobie z tego sprawę, a wtedy będziemy razem szczęśliwi.

- To może jakoś jej pomożemy szybciej się zorientować. – zaproponował Syriusz i wyszeptał plan na ucho Jamesowi.

- Ona się nie zgodzi.

***

Wróciłam wieczorem do dormitorium lecz pod drzwiami zatrzymałam się. Czy to możliwe? Czy ja naprawdę słyszę głosy Huncwotów? Co oni do cholery robią w moim dormitorium? Przyłożyłam ucho do drzwi  i usłyszałam głos Blum.

- Nie. Kategorycznie nie, to najgłupszy pomysł jaki kiedykolwiek słyszałam. – mówiła – Skąd wam w ogóle takie debilstwa przychodzą do głowy?

- Blum no proszę – usłyszałam głos Syriusza – Rogaczowi bardzo na tym zależy.

- Tak – poparł go James – Zrób to dla mnie! Prooosze!

- Nie! Nie! I nie! Nie ma mowy! Nawet tak na mnie nie patrz! Nie! Nie! No…

W tym momencie z ciszyła głos, a ja wparowałam do środka.

- Potter! Black! Mogę się dowiedzieć co wy robicie w moim dormitorium?

- To nie jest tylko twoje dormitorium Evans – warknął Łapa – a my mamy prawo przyjść do naszej koleżanki.

- Chłopaki lepiej już idźcie – stwierdziła Blum.

- Jak chcesz, ale przemyśl naszą propozycję.

Powiedzieli i wyszli. Odczekała kilka sekund po czym spytałam co chcieli.

- Ja i śnieżyca dostaliśmy dziś szlaban u Filcha, Oni się o tym dowiedzieli i zaproponowali żebyśmy się wszyscy urwali z naszych szlabanów. Kompletnie pomyleni, no nie?

Taaa… Kompletnie pomyleni…

***

Następnego dnia dowiedziałam się o dwóch ciekawych rzeczach, które się wczoraj wydarzyły na dwóch rożnych  szlabanach. Po pierwsze, James i Syriusz mieli posprzątać klasę którą zdemolowali , a kiedy profesor schylił się żeby zawiązać sznurówkę oni coś zrobili i kiedy podniósł się już byli wolni bo sala już błyszczała. Ech… idioci. a jeśli chodzi o drugie wydarzenie to opowiedział nam o nim Flitwick  na zaklęciach. Otóż moja wspaniała przyjaciółka Blum i jej chłopak Śnieżyca mieli wyczyścić składzik Filcha, a gdy ten po nich przyszedł zastał ich w objęciach całujących się. No, ale nikt nigdy nie mówił, że Blum jest normalna. Postanowiłam o tym nie myśleć i iść na transmutację na której nie było ( ku zaskoczeniu wszystkich) Blum i Jamesa. W środku lekcji wyszłam na chwilę do łazienki i na korytarzu zobaczyłam Blum Ryan i Jamesa Pottera – stali wtuleni w siebie a ich usta stykały się... Kiedy mnie tylko zauważyli odskoczyli od siebie jak oparzeni.

- C- co to było? – wyjąkałam

- Lily my tylko…  - James nie za bardzo wiedział jak się zabrać z tłumaczenie

Wtem Blum dostała histerii.

- To nie miało tak być – łkała – mieliśmy być szczęśliwi… Ja nic na to nie poradzę… przepraszam Lilka… To naprawdę nie moja wina… Nic nie mogę zrobić… Bo ja kocham… Kocham Jamesa… I on mnie też… Ja naprawdę nie chcę… Ale nie mogę o nim zapomnieć… Zerwałam dla niego ze Śnieżycą…. Z moim pierwszym prawdziwym chłopakiem… Taka moja miłość jest wielka….

- Blum… Blum uspokój się, nic się nie dzieje, kochacie się no to Okey, tym lepiej przynajmniej już nigdy nie usłyszę „Evans, umówisz się ze mną” Życzę wam powodzenia, ale idźcie lepiej na transmutację, McGonagall jest wściekła.

- Ja… Dzi- dziękuję Lily.  – wyjąkała Blum a ja tylko uśmiechnęłam się i odeszłam.

***

Na przerwie szok wciąż nie minął. W ogóle nie myślałam co robię więc wpadłam na Filcha i rozlałam sok dyniowy.

- Evans co ty robisz – krzyknął woźny – idź po szmatę i sprzątaj to ale już.

Westchnęłam i poszłam do składziku woźnego, a tam niespodzianka. Blum i Śnieżyca całowali się.

- Nie! – krzyknęłam –Mam dosyć! Niech ktoś mi wreszcie to wszystko wyjaśni.

Blum podniosła się, patrzyła na mnie przez chwilę, a potem powiedziała całą prawdę.

- Przepraszam Lily, James mnie prosił żebym udawała jego dziewczynę wtedy w pokoju, chciał wzbudzić twoją zazdrość. Bo on cię kocha Lilka, przepraszam.

- Zaraz mnie szlak trafi…

- Jesteś na mnie zła? – spytała niepewnie Ryan

-  Nie na ciebie, na tego szmatławego kretyna.