Dowcip roku

Nie zasnęłam. Nawet gdybym chciała to wrodzona ciekawość by mi nie pozwoliła. Leżąc w łóżku i udając, że śpię czekałam, aż ktoś się poruszy. Myśląc ktoś miałam oczywiście na myśli Blum. I oczywiście nie przeliczyłam się. Równo o 23:30 Blum wstała z łóżka, zorientowałam się, że cały czas była w ubraniu. Dziewczyna związała włosy w kucyk i bardzo cicho wyszła z pokoju. Odczekałam kilka sekund i także się podniosłam, założyłam szlafrok i wyślizgnęłam się za przyjaciółką. Po chwili ją dogoniłam, nie zauważyła mnie, wyglądała na zdenerwowaną. Pod WS była już Rubi.

- Więc o czym chciałaś ze mną porozmawiać siostrzyczko? – spytała spokojnie. Siedziała na jednaj z kolumn. Jej brązowe oczy stały się złociste, wyraźnie widać je było w ciemności.

- Co to było? Tam w Wielkiej Sali… Myślisz, że nie widziałam, że siedziałaś ze Ślizgonami po drugiej stronie. Jak znalazłaś się tam tak szybko?

- Nie twoja sprawa – warknęła Rubi

- Jesteśmy siostrami, kiedyś mówiłyśmy sobie wszystko. Nie ukrywaj tego przede mną, każdy widzi, że coś jest z tobą nie tak…

- Blum nie przejmuj się mną, już nie jest tak jak dawniej… Wszystko się pozmieniało, skomplikował…- Rubi urwała poczym popatrzyła na siostrę – Przyprowadziłaś kogoś ze sobą?

- Nie no co ty! Prosiłaś żeby udawać, że ze sobą nie rozmawiamy więc to robię chociaż nie wiem dlaczego. Na tym polega zaufanie wiesz?

- Tutaj ktoś jest? Przy twoim oryginalnym zapachu każdy się wyróżnia.

- Zapachu? O czym ty mówisz? Nie możesz czuć ludzkiego zapachu… Węch jest na to za słaby.

- Ej! A zaufanie? – Rubi zeskoczyła z kolumny i zaczęła iść moim kierunku.

Cofnęłam się i zaczęłam szybko zawracać.

- Rubi, nie! – krzyknęła Blum – to pewnie któraś z dziewczyn, daj spokój.

- Nikt nie może poznać mojej tajemnicy! – usłyszałam krzyk, a zaraz potem trzask i piski. Wpadłam do dormitorium, szybko wsadziłam szlafrok do szafy i wskoczyłam do łóżka. Po paru sekundach do środka wpadał Blum, cała się trzęsła.  Chciałam do niej podejść, ale wyszłoby że tam byłam, czekałam więc aż położy się do łóżka.

***

Siedziałam znudzona w dormitorium. Właśnie skończył się mecz Quidditcha Gryfoni przeciw Puchonom, który oczywiście wygraliśmy.  Jakżeby inaczej, w końcu mamy najlepszą drużynę. Ścigającymi są Syriusz, jakaś piątoklasistka i Marta – siostra Blum, Mathias nadal jest najlepszym obrońcą Hogwartu, a James najlepszym szukającym. Złapał znicza po 10 minutach gry. Pałkarze też byli niczego sobie w końcu jednym z nich jest wciąż tajemniczy Śnieżyca, który wciąż patrzy na mnie spode łba. Nie chciało mi się dzisiaj nawet myśleć o zagadkowej sprawie Rubi. Zaczynało mnie to wykańczać. A jeszcze gorsze było to, że zmarnowałam caluteńki weekend. Odrobiłam oczywiście wszystkie zadane prace, ale oprócz tego cały czas siedziałam zamknięta w dormitorium czytając książkę, którą pożyczyła mi Emily – tą w której występowało jej nazwisko, i za którą ostatnio tak szalała. Trzeba przyznać, że mnie także „Zmierzch” wciągnął. Do tego stopnia, że nie chciało mi się nawet schodzić na posiłki, czym strasznie martwiłam dziewczyny uczynnie przynoszące mi to co udało im się zabrać z przed nosa Glizdogona.

- Lily nie sądziłam, że jesteś aż taką kujonką – powiedziała zdenerwowana Jessica stawiając przede mną resztki z niedzielnego obiadu – żeby tyle czytać.

- To dla przyjemności Jess – odparłam – Emily jest świetna, że to wynalazła.

- Co cię w tym takiego kręci, co?

A kręciło mnie to, że książka opowiadała o wampirach. O istotach nieśmiertelnych które pragną ludzkiej krwi, nie chcą jednak zabijać, ponieważ pamiętają jak to jest być człowiekiem i często nienawidzą się za swoją naturę.  Jeden z wampirów zakochuje się w głównej bohaterce - ludzkiej dziewczynie. Nie muszę więc tłumaczyć dlaczego mnie to wciągnęło.

- Chyba ta nierealność Jess – odparłam – Wampiry nie istnieją i to mnie właśnie tak podnieca, że to nie jest prawda.

- Ona zwyczajnie ma ochotę odpłynąć w inny świat- powiedziała Emily – pozwólcie jej na to, każdy musi czasem odpocząć od rzeczywistości.

 I za to kocham Em, zawsze mnie rozumie.

- Ej dziewczyny, a co z naszym dowcipem? – spytała nagle Blum – kiedy go robimy?

- Mamy już wszystko przygotowane, możemy tej nocy.

- Dobra, ale jutro będzie jazda – podekscytowała się Emily

Skończyłam ostatni rozdział i zamknęłam książkę. Popatrzyłam na dziewczyny uśmiechając się szeroko.

- Nie zapominajcie czyj to był pomysł – poprosiłam

- Dobra – zgodziła się chytrze Jessica – chodź podziękujemy Jamesowi.

- HEJ! On mnie tylko zainspirował! – rzuciłam w blondynkę tym co miałam pod ręką czyli nic nie winnym „Zmierzchem”.

Panna Newton odskoczyła – Ruda Małpo chcesz mnie zabić?! – krzyknęła

- Jak mnie nazwałaś?! – wrzasnęłam i zaczęłam ją okładać poduszką.

Jak można się spodziewać nie pozostała mi dłużna. Po chwili Emily, Dorcas i Blum złapały poduszki i się przyłączyły.

I tak oto rozpętałam I Wojnę Poduszkową.

***

Uznałyśmy, że zrobimy to tak jak robią takie rzeczy bohaterowie dobrych filmów akcji. Równo o północy wyszłyśmy ubrane na czarno z naszego dormitorium. Trzeba było rzucić zaklęcie na każdego ucznia z osobna. Zaczęłyśmy wchodzić każda do innego dormitorium i zajmować się tym co miałyśmy zrobić. Pech chciał, że w końcu mnie przypadło dormitorium Huncwotów. Szczęście w nieszczęściu że całą czwórka smacznie spała.

Podeszłam najpierw do Petera, wyciągnęłam różdżkę i wykonując odpowiedni ruch dłoni szepnęłam :

- Niswanrams* -  wokół chłopaka pojawiła się różowa poświata.  To był znak, że zaklęcie się udało.

Przeszłam do Remusa i zrobiłam to samo, potem zajęłam się Potterem. Biedny, ciekawe czy jutro się zorientuje, że sam mnie do tego natchnął. Głupol. Popatrzyłam na Syriusza. Nie chciałam mu tego robić, ale gdyby jutro jako jedyny był normalny zorientowałyby się. Nie mogłam im też powiedzieć… To znaczy, Dorcas na pewno by mnie poparła, ale zastanawiałyby się dlaczego nagle tak lubię Łapę i musiałabym powiedzieć…

- Niswanrams – powiedziałam twardo.

Black zaczął się jarzyć na różowo. Popatrzyłam na resztą, już przestali. Odniosłam różdżkę do góry i celując w sufit wypowiedziałam jeszcze jedno skomplikowane zaklęcie po czym opuściłam dormitorium Huncwotów. Po jakiejś godzinie obeszłyśmy dormitoria wszystkich gryfonów i spotkałyśmy się w PW.

- To co teraz? Huflepuff czy Ravenclawe? – spytała Jessica – Bo rozumiem, że Ślizgonów zostawiamy sobie na deser?

- Najpierw Puchoni, bo znam hasło do ich dormitorium – powiedziała Dorcas – a odpowiedź na pytanie obrazu Krukonów może nam trochę zająć.

Tak więc to samo zrobiłyśmy w Huflepuffie i stanęłyśmy przed obrazem Krukonów.

- Oto pytanie. Jeśli odpowiecie na nie poprawnie możecie wejść. Kierowca fiata miał brata, ale brat kierowcy fiata nie miał brata. Kim dla brata był kierowca fiata? – powiedział obraz

- Siostrą – odparłam bez zastanowienia. Znałam tą zagadkę, była dosyć popularna w świecie Mugoli, na nasze szczęście.

W Slitherinie hasłem była „Czysta krew”, była 4 rano  kiedy leżałyśmy znowu w naszym dormitorium

- Ale jutro będzie odpał – powiedziała Blum z uśmiechem.

- Tak… Nauczyciele na pewno się zorientują gdy będziemy jedyne normalne, ale myślę, że warto – powiedziała Blondynka.

- Nie wierzę, że to mówię, ale w pełni się z tobą zgadzam Jess - powiedziała Emily

- To będzie naprawdę coś – stwierdziłam, a moje zmęczone oczy powoli się zamknęły.

***

Wstałyśmy jeszcze przed siódmą tak aby o pełnej godzinie móc siedzieć już na śniadaniu. Byłyśmy wszystkie pełne napięcie i ciekawe jak wyszedł nam nasz dowcip.

Po paru minutach do WS zaczęli się schodzić uczniowie, ale nie byle jacy. Każdy patrzył na resztę ze śmiechem, widać było też krytyczne spojrzenia, ale nikt nie zwrócił uwagi na swój własny wygląd. A było na co.

Wszyscy chłopcy mieli utapirowane włosy i zrobiony makijaż. Ubrani byli w wydekoltowane bluzki na szyję lub na jedno ramię i krótkie dżinsowe spódniczki oraz wściekle różowe buty na wysokich obcasach. Nasze zaklęcie sprawiało, że czuli się jakby byli w swoich zwykłych ubraniach.

Za to dziewczyny miały na sobie spodnie z krokiem na wysokości kolan i niedbały t-shirt z napisem „Szukam ładnej blondynki”. Miały też  z cięte krótko włosy. Wszystkie oprócz nas. Przed nami stanęli czterej chłopcy w twarzowych kieckach.

- Hej Liluś! – widziałaś jak wszyscy dziś dziwnie wyglądają – Nawet chłopaki, ale  ty jesteś jak zwykle niesamowicie piękna.

- Dziękuję James,  - powiedziałam uprzejmie -  a co ci się stało?

- A co mi się miało stać Liluś? Ja wyglądam normalnie.

Uśmiechnęłam się do siebie. Byłam na to przygotowana. Sięgnęłam do torby i wyciągnęłam z niej lusterko.

- Jesteś tego taki pewien? – spytałam podając mu je.

Chłopak, kiedy zobaczył swoje odbicie w lustrze wytrzeszczył nieźle oczy.

- Czy… To… Ja…? – wyjąkał przerażony

Kiwnęłam głową uśmiechając się szeroko i dałam lusterko reszcie Huncwotów.   

- Przystojniaczek z ciebie co Syriuszu? – spytała uśmiechając się słodko

- A- ale… W lustrze w dormitorium wyglądałem zupełnie inaczej... Zupełnie….. Normalnie… - jęknął przerażony Black.

Wtedy wstał Albus Dumbledore zmierzył całą sale  złym, ale i lekko rozbawionym spojrzeniem.

- Kto jest za to odpowiedzialny? – zagrzmiał.

Uśmiechnęłyśmy się do siebie dyskretnie, a na ścianie pojawił się olbrzymi napis, który wyczarowała ostatniej nocy Blum.

Huncwocki dziękują bardzo, pozdrawiają i proszą o kłanianie się przed nowymi królowymi tej szkoły!!!