Pretensja Mathiasa

Cała sala wpatrywała się w barwny napis wiszący w powietrzu. Tak, mogłyśmy być z siebie dumne, właściwie, to Blum zadbała o to piękne, mieniące się widowisko jakie mogliśmy teraz oglądać. Kątem oka zerknęłam na Grono Pedagogiczne. Część wyglądało na zdenerwowaną kilkoro na zszokowanych, a Albus Dumbledore był wyraźnie lekko rozbawiony,

- Panny Ryan, Evans, Meadowes, Newton i Cullen zaraz po śniadaniu niech zgłoszą Się do mojego gabinetu – powiedział siadając i zaczynając nakładać sobie jajecznicę.

Głowy wszystkich zebranych na Sali zwróciły się w naszą stronę. Zauważyłam zaskoczone spojrzenie profesora Slughorna skierowane prosto do mnie, profesor Mcgonnagal patrzyła z urazą na Blum, a nauczyciel zaklęć kręcił głową zdumiony zapewne zastanawiając się jak taka świetna uczennica jaką jest Dorcas mogła zrobić coś takiego. Wszyscy usiedli na swoich miejscach i zaczęli zachowywać się na tyle normalnie na ile pozwalały im ich dziwaczne wyglądy.

- To na pewno one – spytał dyrektora nauczyciel OPCM – Blum jest oczywiście trochę szalona, tak samo jak samo jak ta nowa, Newton, ale ogólnie to przecież uczennice, które nigdy nie sprawiały problemów.

- Rozejrzyj się po Sali mój drogi, tylko one nie mają zamienionych wyglądów – odparł z uśmiechem dyrektor.

- To wy? – syknął zaskoczony Syriusz.

Profesor Flitwick machnął różdżką i usunął nieszczęsny napis po czym zaczął o czymś szybko i cicho dyskutować z innymi pedagogami. Pewnie zastanawiali się jak odwrócić skutki naszego czaru.  A nie będzie to takie proste – jestem tego pewna, długo szukałyśmy odpowiednich zaklęć w bibliotece.

- Nie wierzę – jęknął James

- To uwierz – zachichotała Blum – Co, nie myślałeś, że jesteśmy do tego zdolne? – uśmiechnęła się do chłopaka figlarnie.

Czyżby wybaczyła mu już fakt, że zostawił ją dla mnie? No cóż, grunt to dobre serce. I krótka pamięć. Nagle jedno z krzeseł obok nas się odsunęło.

- Ja nie myślałem powiedział Mathias mierząc siostrę cierpkim spojrzeniem. – Zawiodłem się na tobie, Blum.

Powiedział po czym ruszył w stronę wyjścia z WS.

- Mathias ! – krzyknęła za nim Ruda.

Miała przerażoną minę. W ciągu sekundy zbladła zupełnie, wpatrywała się w jego plecy błyszczącymi oczyma.

- Pogadamy później – rzucił chłopak nawet się nie oglądając.

Dziewczyna opadła na krzesło zdruzgotana nagłym zachowaniem brata. Spuściła głowę i zaczęła się bawić nie tkniętym jeszcze omletem. Wydawało mi się, ze w jej oczach dojrzałam błyszczące łzy.

Mathias zawsze był dosyć negatywnie nastawiony do dowcipów Huncwotów wszystkie doskonale o tym wiedziałyśmy. Musiało go dotknąć, że jego siostra którą wychował zrobiła coś w stylu tych chłopaków. Nie mniej jednak myślę, że przegiął. Przecież ona nie chciała go ranić – to oczywiste.

- Nie przejmuj się- mruknęłam do panny Ryan –Trochę się powścieka, ale  przejdzie mu, zobaczysz.

- Tak, wiem, ale … Nie chcę go ranić… wiesz ile dla mnie zrobił… Może nie powinnam brać udział w czymś czemu zawsze był przeciwny?

- Nie myśl tak o tym. Wybaczy ci i wszystko będzie jak dawniej, oboje szybko o tym zapomnicie.

- Pewnie masz rację, ale mimo wszystko… A nie chce mi się o tym gadać – zamrugała gwałtownie oczami aby pozbyć się nie chcianych łez – Idziemy do dyrektora?

- Pewnie – odparła Jessica i spojrzała na talerz Blum – Nie jesz tego?

- Odebrało mi apetyt.

Wstałyśmy. Dopiero teraz zauważyłam, że Albus już zniknął. Wiedziałam, że czeka nas jeszcze odgadnięcie hasła. Zapowiadało się dużo myślenia.

- Czekoladowe żaby.

- Fasolki Wszystkich smaków.

- Dyniowe paszteciki – rozkręcałyśmy się

- Mega długie ciągutki.

Wymieniłyśmy chyba wszystkie możliwe łakocie jakie istniały w świecie czarodziejów. Byłyśmy już dosyć zdenerwowane i znużone. Siedziałyśmy przed posągiem wymyślając kolejne nieistniejące słodkości. Czułyśmy, że to absurd, ale oczywiście hasła nie znałyśmy. Nagle obok nas pojawiła się siostra śnieżycy. Ciemnowłosa Alice patrzyła na nas z góry. Zauważyłam, że obdarzyła Blum rozbawionym spojrzeniem.

- Cytrynowe dropsy – powiedziała na głos, a posąg odsunął się.

- Skąd znasz hasło? – wypaliła Dorcas wytrzeszczając na nią oczy.

Dziewczyna zaśmiała się. Miała wyjątkowo dźwięczny śmiech i błyszczące oczy – dopiero teraz w pełni to sobie uświadomiłam. Nie wiem dlaczego,  ciemne oczy, były przecież tak wyraźne na jej bladej cerze.

- Wiem wiele rzeczy – powiedziała tajemniczo – wchodźcie lepiej, bo trochę długo wam zeszło wymyślanie tego hasła.

- Podsłuchiwałaś? – rzuciła oskarżycielsko Jessica

- Ależ skąd. Idźcie już. Życzyłabym wam powodzenia, ale wiem, że nie będzie potrzebne – uśmiechnęła się po czym odeszła tanecznym krokiem.

- Mówiłam wam już, że ona jest naprawdę jakaś dziwna? – spytała Newton wstając z podłogi i otrzepując się z kurzu. – Jakaś nawiedziona, jak dla mnie.

- Jess, odpuść jej – poprosiła Blum – Jak się ją bliżej pozna jest naprawdę miła.

Blondynka wzruszyła ramionami i weszłyśmy przez posąg.

Albus Dumbledore siedział za biurkiem swojego gabinetu. Uśmiechał Siudo nad z za okularów połówek  i wskazał miejsca po drugiej stronie biurka. Dopiero teraz zauważyłam, że stoi tam pięć wygodnych krzeseł. Powiedziałyśmy „dzień dobry” i zajęłyśmy je.

- No więc moje drogie, na początek, gratuluję pomysłu. Był do prawdy niezwykły, musiało was to kosztować dużo czasu. Zarwana noc? – przytaknęłyśmy – Mimo wszystko muszę Was ukarać. Szlaban, zgłosicie Się do profesor McGonnagal w poniedziałek po lekcjach, ona powie wam co macie robić. I powiedzmy po pięć punktów za każdą z Was odejmuję Gryffindorowi. No i jeszcze załóżmy, że… Po piętnaście za każdą z Was dodaję za osiągnięcia magiczne.

Popatrzyłyśmy po sobie uszczęśliwione.

- Naprawdę?

- Nie żartuje pan?

- To cudownie.

- Jest pan Ekstra.

- To możemy już iść?

Nauczyciel zaśmiał się serdecznie po czym odpowiedział po kolei na nasze pytania.

- Tak, tak, też się cieszę, dobrze, że tak sądzicie, tak.

- Dziękujemy – powiedziałyśmy chórem – I dowidzenia.

- Aha. Jeszcze jedno dziewczyny. Czy tak powiedzmy jutro rano…  Mogłybyście odczynić urok?

Zgodziłyśmy się oczywiście i podążyłyśmy do PW.

- Powinnam chyba teraz pogadać z Mathiasem – stwierdziła nie pewnie Blum

- No ja nie wiem. Może powinnaś dać mu jeszcze trochę czasu – poradziła – Powinien ochłonąć. Chociaż troszkę nam zeszło w gabinecie Dyrektora.

- Taa… Ale Albus to równy gość. – zaśmiała się radośnie Jessica.

- Sama nie wiem – mruknęła Blum – Chyba chciałabym mieć to już z głowy.

- No to leć – nakazałam – Tylko wydobądź z siebie tę prawdziwą Blum, którą on wychowywał, nie Huncwotkę.

Dziewczyna skinęła głową i odeszła w stronę dormitoriów chłopców.

- To ją wychowywał brat? – spytała zdziwiona Emily.

- Tak – potwierdziłam – ale to długa historia, myślę, że sama powinna ją wam opowiedzieć.

***

Rudowłosa dziewczyna zapukała do drzwi dormitorium, w  którym mieszkał jej brat. Bardzo dziwnie się czuła, lekko skręcało ją w żołądku.

Otworzył jej jasnowłosy chłopak. Był bardzo dobrze zbudowany miał niebieskie przejrzyste oczy i duże – jak na mężczyznę- usta.

- Tak? – spytał widząc Blum

- Ja do Mathiasa – oznajmiła siląc się na spokój.

- Rany ten to ma dziś powodzenie – mruknął – Stary kolejna laska do ciebie! – krzyknął

 W tym momencie Blum odzyskała zwykłą sobie pewność siebie. Zmierzyła chłopaka wściekły m spojrzeniem odrzuciła włosy i powiedziała ostro :

- Nie jestem jakaś kolejna laska, półgłówku.

- Okey, jak wolisz… Stary, siora do ciebie!

- Która? – usłyszała głos Mathiasa

- Ta nienormalna.

- Tylko nie nienormalna proszę – powiedziała nieźle już rozzłoszczona dziewczyna.

Widziała tego chłopaka rano w pięknej barwnej sukience w kwiatki i dwóch kucykach, Teraz wyglądał już normalnie za sprawą zaklęcia Działało ono bowiem tylko poza dormitorium danego człowieka.

- A ta – usłyszała głos Ryana – powiedz jej żeby się wynosiła bo nie chce jej widzieć i znać.

Te słowa ją zabolały. Zgromiła chłopaka spojrzeniem i weszła do środka.

Mathias leżał na swoim łóżku i patrzył na nią pogardliwym spojrzeniem. Nawet nie miał pojęcia jak bardzo ją to bolało.

- Mat, musimy pogadać – powiedziała cicho – O tym… O co się właściwie obraziłeś? Chodzi o ten dowcip? Chciałam cię z niego wykluczyć, ale to by było nie fair, sam wiesz…

- Blum, rzecz w tym, że ty w ogóle to zrobiłaś, to było takie… Głupie… Debilne… Takie… Huncwockie – zakończyli równocześnie.

- Przepraszam – powiedziała cicho dziewczyna – Chciałam raz zrobić coś takiego nienormalnego… Jessica to wymyśliła, uznałyśmy, że to dobry pomysł. Nie sądziłam, że się tym tak przejmiesz… Naprawdę przepraszam, obiecuję, że… Że to już ostatni raz. Nigdy więcej nie zrobię żadnego dowcipu bez twojej zgody, obiecuję.

- Dobra niech będzie – mruknął chłopak – wybaczam.

- Dzięki – dziewczyna w sekundę się w niego wtuliła a kilka łez spłynęło po jej policzkach.

- Nie płacz, siostrzyczko – powiedział – Wiesz, że nie umiem się na ciebie gniewać.

Ryan pokiwała głową na znak, że zaraz się uspokoi. Chłopak pogładził ją po głowie.

- Mam jeszcze tylko jedną rzecz Blum… Zdejmiesz ze mnie to zaklęcie? – poprosił

Dziewczyna nie wiedziała czy powinna. Nie było to fair w stosunku do dziewczyn jednak po paru sekundach namysłu wyciągnęła różdżkę, wyszeptała parę słów.

- Już – oznajmiła

- Dzięki. Aha i wybacz za Justina.

- To ten tam? – spytała Blum wskazując na drzwi do łazienki, w której był chłopak otwierający drzwi – Nie przejmuj się, imbecyl…  Właściwie to… Oprócz mnie były tu jeszcze jakieś laski?

- Eee.. Właściwie to. Jakąś godzinę temu przyszła Alice, ale nie siedziała długo, bo wpadła też Marta… Wiesz która.

- Barbie? – zaśmiała się Blum – Jest całkiem fajna, była tutaj?

- Tak, wyszła dosłownie chwilę przed twoim przybyciem.

Kiedy Blum wychodziła obrzuciła spojrzeniem Justina.

- Ani słowa – rozkazała – I następnym razem… Kłaniaj się przed Królową tej szkoły.