Jeśli chcesz być kochany Potter, bądź godny miłosci: ... I już nigdy nie zmrużysz oka we śnie...

Święta minęły nam szybko. Poznałyśmy przez ten czas bliżej Jessicę i Emily. Mimo, że minęły dopiero dwa tygodnie wiedziałam już, że niedługo będziemy przyjaciółkami.

Jessicę Newton okazała się pod paroma względami typową blondynką. Ubóstwiała flirtować z przystojnymi chłopakami i kochała zakupy. Jak dla mnie to nawet za bardzo. Z nas wszystkich najwięcej czasu spędzała w łazience, ale za to wychodziła z niej zrobiona na bóstwo. Zawsze starannie dobierała swój strój, a naukę – jak wyznała nam na urządzonym przez Dorcas babskim wieczorze - stawiała na czwartym miejscu. Zaraz po chłopakach, przyjaciołach i wyglądzie. Z Blum połączyła ją zasada, że „bez błyszczyka nie ma życia”. Obie używały masy kosmetyków choć były naturalnie piękne. Za nic nie mogłam ich zrozumieć.

Emily Cullen była za to bardziej stonowaną osobą. Tak jak Jess nie przepadała za nauką, za to uwielbiała czytać książki. Szczególnie fantastykę, romanse i horrory. A najlepiej wszystko połączone. Ostatnio nawet przeczytała historię w której występowało jej nazwisko. Lubiła też słuchać romantycznych ballad, szczególnie chwycił ją za serce kawałek „4 lata”, który Blum zaśpiewała na Balu Bożonarodzeniowym. Uwielbiała chodzić w zwiewnych ciuchach , z którymi nie musiała się za bardzo męczyć. Była bardzo uczuciowa, nie trudno było ją polubić.

Pierwszego dnia lekcji dziewczyny były nieźle zestresowane. Jessicę wściekała się na szkolne szaty bo…

- Jak niby ktokolwiek ma zwrócić na mnie uwagę w tych szmatach! – jęczała

- Jess – mruknęła Emily – Nie wiem jak ty, ale ja jestem beznadziejna z eliksirów, a mamy ich dziś2 godziny. Nie przejmowałabym się teraz czymś tak błahym jak wygląd.

- Więc dlaczego nie uczyłaś się ostatnio tych durnych eliksirów? Miałaś na to całe święta!!! A no tak, przecież nie mogłaś się oderwać od tego durnego horroru romantycznego!

- Nawet nie wiesz jaki on był wciągający! – zaprotestowała dziewczyna

- Hej, wyluzujcie. – przerwałam im – Ja jestem dobra w eliksirach, będę Wam pomagać! Ale może na początek pójdziemy wreszcie na śniadanie? Jestem głodna!

Oczywiście nie zrobiłam tego bo bałam się kłótni wśród koleżanek. Zdążyłam się już zorientować, że choć dziewczyny bardzo się lubią uwielbiają sicze sobą przekomarzać. Teraz też tak było

W WS spotkałyśmy Huncwotów. Chyba nie ma sensu zaśmiecać pamiętnika opisem tego co się działo. Potter jak zwykle chciał sicze mną umówić. Jest z tym taki monotematyczny, że Już nawet nowe koleżanki zdążyły się przyzwyczaić do jego głupich pytań. Syriusz z kolei zerkał na mnie co jakiś czas rozmawiając z wniebowziętą tym faktem Dorcas. Remus, Mathias i Emy prowadzili rozmowę na temat różnych przedmiotów. Lupin opowiadał dziewczynie o tym co ostatnio przerabiali, a Ryan o tym co będą przerabiać za 2 lata. Jessica próbowała flirtować z jakimś przystojnym Krukonem, a ja poważnie zastanawiałam się nad tym, czy Hogwart nie jest przypadkiem zakładem dla niedorozwiniętych psychicznie.

- Lily – zwróciła się do mnie nagle Dorcas. Zaskoczyła mnie dlatego, że przerwała dla mnie rozmowę z Syriuszem – Widziałaś Rubi?

Odwróciłam głowę stronę stołu Ślizgonów. Dopiero po chwili udało mi się odnaleźć ją wzrokiem. Nie wyglądała tak jak na balu. Piękna, pewna siebie, pyskata i olśniewająca. Teraz siedziała z boku i rzucała niechętne spojrzenia każdemu kto chciał do niej zagadać.

- Może powinnyśmy z nią pogadać – zaproponowała nieśmiało Dori – Wiesz, kiedyś się przyjaźniłyśmy, byłyśmy dosyć blisko. Może ona potrzebuje pomocy? Naszej pomocy? Powinnyśmy do niej iść.

Chcąc nie chcąc musiałam jej przyznać rację, przeprosiłyśmy więc naszych rozmówców i podeszłyśmy do Stołu Ślizgonów nie wierząc za bardzo, że to naprawdę robimy. Miałyśmy za dobre serca.

- Cześć – powiedziałam nieśmiało do dawnej przyjaciółki. – Co tak siedzisz sama? – próbowałam nie pamiętać o naszej balowej wymianie zdań. Ona jednak z pewnością o niej nie zapomniała.

- A co cię to obchodzi? Na pewno nie będę siedzieć z taką szlamą jak ty – odparła. Urażona spuściłam wzrok . Inicjatywę przejęła Dorcas.

- Rubi, daj spokój – powiedziała – Chcemy pogadać, kiedyś nam to wychodziło.

- Co było a nie jest nie pisze się w rejestr. – warknęła patrząc na nas wrogo. – A teraz, czy mogłybyście być tak miłe i zostawić mnie w świętym spokoju?

Stwierdziłyśmy, że nie będziemy się narzucać i wróciłyśmy do naszego stołu.

- Próbowałyście z nią gadać? – spytała nas Blum. Odpowiedziałyśmy skinieniem głową – Dajcie sobie spokój. Ona się zmieniła, nie jest już taka jak kiedyś, musimy się z ty pogodzić.

- Pewnie masz rację – mruknęła Dor.

***

Na eliksirach ważyliśmy Eliksir Słodkiego Snu. Zrobiłam to za pięciu, bo nie dość, że uwarzyłam idealnie swój to jeszcze pomogłam dziewczynom. Dzięki mnie Gryffindor otrzymał 65 punktów, mogłam być z siebie dumna. Na obiedzie Rubi nawet się nie pojawiła, a ja mimo wszystko zastanawiałam się nad tym dlaczego. Na wróżbiarstwie wydarzyło się też coś bardzo dziwnego. Nauczycielka prowadziła lekcję kiedy popatrzyła na Blum tak jak niecały miesiąc temu na Śnieżycę i powiedziała takim samym zmienionym głosem.

- Gdy będziesz mogła w pełnym słońcu powiedzieć, ze masz 14 lat będzie ci się wydawało, że dzień jak co dzień…Jednak po zmroku wydarzy się to, co odmieni twoje życie na zawsze, a twe serce przestanie bić i już nigdy nie zmrużysz oka w śnie…

- Pani profesor… O czym Pani mówi? – spytała Blum przerażona

- Ja… O wróżeniu z fusów, co widzisz w swojej filiżance?

Dziewczyna byłą całą roztrzęsiona. Patrzyła przez chwilę szeroko otwartymi oczami na nauczycielkę po czym wstała wzięła plecak i wybiegła z klasy. Zaraz za nią pobiegł Śnieżyca.

Profesor Trelawney nie wiedziała co się dzieje, przez dziesięć minut złorzeczyła parze mówiąc, że tak nie można. I że takie zachowanie jest niedopuszczalne. Później wróciła do zajęć, a my przez resztę lekcji nie mogłyśmy usiedzieć na miejscu. Ta niepewność nas wykańczała. Wreszcie kiedy kobieta pozwoliła nam iść. Pobiegłyśmy od razu do naszego dormitorium. Tak jak się spodziewałyśmy Blum siedziała w oknie. Od razu do niej podbiegłyśmy.

- Co jest?

- Co to było?

- Wszystko w porządku?

- Gdzie Śnieżyca?

Płomiennowłosa zaśmiała się cicho i kazała nam się uspokoić.

- Już wam wszystko mówię – oznajmiła – Wystraszyłam się tego co mówiła Trelawney, ale to już chyba widziałyście. W każdym razie wybiegłam roztrzęsiona, Śnieżyca pobiegł za mną. Przyszliśmy do PW i dużo gadaliśmy. Przytulił mnie… Wiem zerwałam z nim i pewnie nie powinnam była na to pozwolić, ale nie mogła, nie chcę go ranić, a było mi tak przyjemnie… - zarumieniła się- Wracając do mojej opowieści… Śnieżyca był bardzo czuły… Trochę mnie uspokoił i powiedział, że jego też nie dawno spotkało coś podobnego. Trelawney przepowiedziała mu coś zupełnie bzdurnego, wiedziałyście o tym?

- Tak – odparłam – byłyśmy przy tym . Mówiła mu coś o bracie, który pomoże mu coś dokończyć i miłości, bez łez…

- Która nie zapłacze nad jego ciałem – poprawiła mnie Dorcas

- Fakt – zgodziłam się. - I co dalej?

- Śnieżyca przekonał mnie, że ta wizja nie ma szansy się sprawdzić tak samo jak jego. No bo jakim cudem moje życie ma się zmienić skoro serce przestanie bić. Jak serce nie bije, to człowiek nie żyje. Nie ma czym się przejmować. Wyszedł przed chwilą a szkoda bo było naprawdę miło.

- Oj, może z tego związku jeszcze coś będzie – zachichotała Jessica – Nie wiem dlaczego się rozstaliście, ale z pewnością byliście dobraną parą.

- To wszystko przez przeszłość. – powiedziała Blum – chciałam o niej zapomnieć, a Śnieżyca był jej częścią więc go rzuciłam. Ale moje serce chyba nie….

- Więc przyznajesz się, że go kochasz? – spytałam podekscytowana

- Ech… - westchnęła – Niech wam będzie, tak kocham go, ale nie wiem czy on jest gotowy mi jeszcze wybaczyć.

- A ja nie wiem dlaczego pleciesz bzdury – powiedziała panna Newton – Przecież na kilometr widać, że chłopak za tobą szaleje.

Wybuchnęłyśmy śmiechem.

- Oj Em, i właśnie za to cię kocham! – powiedziała Blum.

I właśnie od tego momentu Emily została oficjalnie uznana naszą przyjaciółką.

***

Nadszedł Piątek. Wszystkie już dawno zapomniałyśmy o incydencie na Wróżbiarstwie, nie próbowałyśmy też zagadać do wrogo do wszystkich nastawionej Rubi. Przyzwyczaiłyśmy się, że na posiłki schodzi od wielkiego dzwonu, a i wtedy nie rusza jedzenia. No dobra, czasami na obiedzie zje kawałek jakiegoś mięsa, ale zawsze bierze ten najmniej dopieczony, Nadal ograniczała też rozmowy z innymi do minimum. Najczęściej rozmawiała z Severusem przez co zaczęła być gnębiona przez Huncwotów. Próbowałam ich oczywiście powstrzymać, ale bądźmy ze sobą szczerzy. Kto powstrzyma Huncwotów?

Z naszej paczki Jessica najchętniej patrzyła na ich wyczyny. Miałam wrażenie, że naprawdę ekscytują ją dowcipy tych wariatów. A może tak było? Nie znałam jej jeszcze na tyle dobrze aby to wiedzieć, ale za to w oczach Emily widziałam, że podoba jej się quidditch.

- Chciałabyś być w drużynie? – spytałam nieśmiało kiwnęła głową – Możesz spróbować w przyszłym roku. Mathias jest kapitanem naszego domu, poproś Blum to ci wszystko załatwi.

- Poproszę – zapewniła mnie dziewczyna ze śmiechem.

� * � z �� bzdurnego, wiedziałyście o tym?