Inicjatywa Jessici

Naprawdę nie mogę w to uwierzyć. Chyba nawet ja nigdy nie darłam się tak głośno na Pottera. Nooo…. Przynajmniej  w miejscu publicznym. Ale od początku.

   To było zwykłe styczniowe śniadanie. Tak jak od dłuższego czasu padał śnieg, a słońca w ogóle nie było widać. Martwiło to trochę uwielbiającą jego promienie Dorcas. Mnie było to obojętne i tak większość czasu spędzała nad książkami razem z Emily. Blum w każdy weekend wyjeżdżała na koncerty za granicę więc mogła się nacieszyć dobrą pogoda. Dziwiło mnie tylko, że Jessica Nie podziela zdanie Dori. Z tego co wiedziałam to blondynka uwielbiała słońce. Wychodziło jednak na to, że jej wrodzonemu optymizmowi nic nie stanie na drodze. 

   Tak więc siedziałam przy stole powtarzając z Emy transmutację, Dorcas bawiła się niepocieszona tostem, a Blum z Jessicą plotkowały kiedy nagle cała szkoła usłyszała krzyk Śnieżycy Jamano.

- Opanuj się i nie gadaj głupot!!!

Cala szkoła spojrzała w tamtą stronę. Młody Jamano ryknął tak przeraźliwie na swoją o rok młodszą siostrę, którą poznałam w wakacje półtorej roku temu.

- Śnieżyca, opanuj się! – dziewczyna pociągnęła go na krzesło i zaczęli rozmawiać szybko przyciszonym głosem. Jednak nie na tyle przyciszonym abym nie słyszała ich słów.

- Popatrz na nią, nic nie je, z nikim nie rozmawia, na wszystkich patrzy wrogo z wyjątkiem Smarka, który przecież strasznie cuchnie!

- Nie przesadzaj… Nie jest z nim tak źle.

- Nie przerywaj mi! Ma ciemne oczy a nocami chodzi po korytarzach Hogwartu. Wszystko się zgadza! Musisz mi wreszcie przyznać rację!

- Daj spokój, może nie lubi tutejszego jedzenia, może nie gada z nikim bo coś przeszła w tamtej szkole? Nie widzieliśmy jej pół roku!

Zaraz, zaraz – zamarłam. Na myśl przychodziła mi tylko jedna osoba. Czy oni rozmawiają o Rubi? Popatrzyłam na nią. Tak jak co dzień Siedziała koło Severusa, nic nie jadła i nie wiele mówiła. Zwróciłam głowę w stronę jej siostry. Ta z kolei powróciła do rozmowy z Jess.

 Postanowiłam wrócić do podsłuchiwania.

- Dlaczego mi nie wierzysz?

- Bo jesteś przewrażliwiona!

- Nie jestem ja… Miałam wizję…

Chłopak popatrzył na nią w szoku, odezwał się dopiero po paru sekundach.

- Teraz mi to mówisz?! Co to była za wizja?

Dziewczyna ściszyła głos tak, że słyszałam tylko pojedyncze słowa.

- Widziałam…ona… Blum… Weź to na poważnie…

- Słuchaj, to nie musi być prawda. Twoje wizje nie zawsze się zgadzają.

- Ale w tym przypadku…

- Nie masz 100% pewności! A póki nie masz 100% pewności nie możesz nikogo oskarżać o bycie…

- Ale Śnieżyca…

- Koniec dyskusji!

   Zaciekawiona do końca śniadania nie mogłam przestać zerkać w ich stronę.  Niestety traf chciał, że jestem osobą ciekawską, szczególnie jeśli coś dotyczy mnie lub osób które znam. Dlatego też niestety przez cały dzień nie mogłam przestać myśleć o tej dziwnej rozmowie. No dobra z jednym wyjątkiem. Kiedy to podczas obrony przed czarną magią. Przerabialiśmy właśnie zaklęcie  Conjunctivus, które ma oślepiać ofiarę. Nauczyciel wywołał na środek parę nr Jeden. Rubi Ryan i Severus Snape. Kiedy stanęli na środku włosy chłopaka zrobiły się  różowe. Jego tęczówki tak samo z tym, że jeszcze przybrały kształt serc. Jak w kiepskiej mandze. Sev spojrzał  na lekko zszokowaną Rubi i zaczął mówić śpiewnym głosem.

- Jesteś kwiatem mym najdroższym

Od mej róży wcale gorszym

Trudno mi wypowiedzieć słowa

Większe niż moja głowa

Lecz muszę się zmusić

Innych dziewcząt nie kusić

Bo ja szczerze kocham cię

Nie mów tylko, że ty nie!

Kiedy siedzisz przygnębiona

Marzę byś rzuciła się w me ramiona

Kiedy potraw nie chcesz tknąć

Marzę abyś jadła z moich rąk

Ale nie wiem czy wolę jak się głodzisz

Czy jak nie śpiąc po nocach chodzisz

Dla mnie nic się już nie liczy

Ma miłość z uczuciem pająka graniczy…

- Severus na litość boską! – krzyknęła nagle Rubi

Wyglądało na to, że to ją przerastało. Szczerze mówiąc nie dziwiłam jej się, ale przynajmniej  w końcu zachowywała się jak człowiek, a nie jak zombie.

- Dosyć tego – powiedział nauczyciel – Myślę, że para numer jeden już pokazała na co ją stać. Oboje dostajecie „O”.

   Rubi i Severus usiedli na swoich miejscach rzucając Huncwotom wściekłe spojrzenia. No tak, kto mógł to zrobić, jak nie oni? Ech… Może kiedyś się doczekam dnia w którym zostanę prefektem. Wtedy dam im najdłuższy szlaban ich życia. No, może zastosuję małą taryfę ulgową dla Syriusza.

STOP! Evans ty idiotko! Nie wolno ci nawet tak myśleć! A co z Dorcas?! Ona go kocha i jest twoją przyjaciółką! Nie wolno nic o tym zapominać!

   Obrona przed czarną magią była ostatnią lekcją tego dnia. Wszyscy odczuli więc wielka ulgę gdy się skończyła. Dorcas znacznie poprawił się rana humor, rozweselona zaczęła tańczyć na korytarzu kiedy szłyśmy zostawić rzeczy w Dormitorium.

- Oh, jak ja kocham Piątek po południu! – krzyknęła

- Wiemy  Dor, wyluzuj bo ludzie się na nas gapią. Może tobie to pasuje ale mnie nie koniecznie – zwróciła jej uwagę Emy uśmiechając się jednak przy tym troszeczkę.

Mimo tego dziewczyna uspokoiła się trochę i zaczęła iść normalnie.

- Dziewczyny, a co sądzicie o tym dowcipie, który wywinęli Smarkowi Huncwoci? – spytała nas przyciszonym głosem Jessica.

- Uważam, że był beznadziejny i denny – odparłam spokojnie – Te ćwoki przeszły samych siebie.  Biedny Severus wszyscy się z niego śmiali.

- Ale przynajmniej moja siostrzyczka przemówiła – zachichotała Blum – Nie wiem co się z nią ostatnio dzieje...

- A mnie się podobało! – powiedziała nagle Newton – Nie sądzicie, że oni są niesamowici? Robią to co lubię i wychodzi im to świetnie! Mają głowy pełne pomysłów, zupełnie jak ja, ale raczej nie chcą dziewczyny w swoich szeregach – westchnęła teatralnie – Hej! A może my wywiniemy im jakiś numer?

- O nie – powiedziałam - nic z tego

- Zgadzam się z Lily – poparła mnie Em – Nie będę się bawić w jakieś dziecinne dowcipy!

Jessica popatrzyła na nas z oburzeniem  i odrzuciła do tyłu falę blond włosów. Muszę przyznać, że były niesamowite, a w odrzucaniu ich do tyłu mogła spokojnie konkurować z Blum.

- Ależ to nie będzie żaden dziecinny kawał! Co to, to nie! To będzie coś wspaniałego, pomysłowego i wielkiego! Dowcip na skalę szkoły! Taki, ze Huncwoci będą musieli nam osobiście pogratulować.

- Chyba śnisz złotko – powiedziała jej Dorcas – Oni mieliby nam gratulować? Nigdy w życiu by tego nie zrobili! Wierz mi znam ich!

- Przekonajmy się! Dziewczyny nie dajcie się prosić! Raz w życiu zróbcie coś naprawdę szalonego! Pójdźcie na całość!

- Ja jestem za – powiedziała Blum

- Ja no nie wiem… Powiedzmy… Okey zgadzam się - ustąpiła Meadowes

- No nie wiem… Można by spróbować. Emy?

- Ech… Nie będę się przecież wyłamywać. Zgoda.

- No to teraz musimy tylko coś wymyślić. Woś naprawdę odjazdowego – wykrzyczała szczęśliwa Jessica

- Nie ekscytuj się tak – poprosiłam – bo jeszcze się rozmyślę.

***

   Wymyślenie czegoś nie okazało się takie proste jak wydawało się nam na początku.  W sobotnie po południe nie miałam nic ciekawego do roboty, postanowiłam więc udać się do biblioteki po przeglądać kilka ciekawiących mnie pozycji. Kiedy wybrałam je z półki dostrzegłam, że pomieszczenie jest prawie zupełnie puste. Prawie, bo oprócz mnie znajdowała się tu jeszcze pani Pince i Śnieżyca Jamano. Chłopak siedział sam przy jednym ze stołów i uważnie studiował jedną z wielu znajdujących się w bibliotece książek. Wzięłam to co wybrałam z półki i podeszłam do niego.

- Hej, mogę się dosiąść? – spytałam i nie czekając na odpowiedź zajęłam miejsce naprzeciwko niego. – Wybacz, że przeszkadzam, ale wiesz… Chciałam cię o coś spytać.

- Wal – westchnął podnosząc głowę znad księgi.

- O czym ostatnio rozmawiałeś przy śniadaniu ze swoją siostrą? Ona uważa,  że Rubi jest kim? – spytałam nie owijając w bawełnę.

Śnieżyca nagle popatrzył na mnie wrogo.

- Ona bredziła – odparł zimno – A ciebie Evans rodzice nie nauczyli, że nie ładnie jest podsłuchiwać?

- Ale…

- Zapomnij o tym co słyszałaś. Tak będzie lepiej dla nas wszystkich.

s Ne� m n �� ��� ">- Oh, jak ja kocham Piątek po południu! – krzyknęła

- Wiemy  Dor, wyluzuj bo ludzie się na nas gapią. Może tobie to pasuje ale mnie nie koniecznie – zwróciła jej uwagę Emy uśmiechając się jednak przy tym troszeczkę.

Mimo tego dziewczyna uspokoiła się trochę i zaczęła iść normalnie.

- Dziewczyny, a co sądzicie o tym dowcipie, który wywinęli Smarkowi Huncwoci? – spytała nas przyciszonym głosem Jessica.

- Uważam, że był beznadziejny i denny – odparłam spokojnie – Te ćwoki przeszły samych siebie.  Biedny Severus wszyscy się z niego śmiali.

- Ale przynajmniej moja siostrzyczka przemówiła – zachichotała Blum – Nie wiem co się z nią ostatnio dzieje...

- A mnie się podobało! – powiedziała nagle Newton – Nie sądzicie, że oni są niesamowici? Robią to co lubię i wychodzi im to świetnie! Mają głowy pełne pomysłów, zupełnie jak ja, ale raczej nie chcą dziewczyny w swoich szeregach – westchnęła teatralnie – Hej! A może my wywiniemy im jakiś numer?

- O nie – powiedziałam - nic z tego

- Zgadzam się z Lily – poparła mnie Em – Nie będę się bawić w jakieś dziecinne dowcipy!

Jessica popatrzyła na nas z oburzeniem  i odrzuciła do tyłu falę blond włosów. Muszę przyznać, że były niesamowite, a w odrzucaniu ich do tyłu mogła spokojnie konkurować z Blum.

- Ależ to nie będzie żaden dziecinny kawał! Co to, to nie! To będzie coś wspaniałego, pomysłowego i wielkiego! Dowcip na skalę szkoły! Taki, ze Huncwoci będą musieli nam osobiście pogratulować.

- Chyba śnisz złotko – powiedziała jej Dorcas – Oni mieliby nam gratulować? Nigdy w życiu by tego nie zrobili! Wierz mi znam ich!

- Przekonajmy się! Dziewczyny nie dajcie się prosić! Raz w życiu zróbcie coś naprawdę szalonego! Pójdźcie na całość!

- Ja jestem za – powiedziała Blum

- Ja no nie wiem… Powiedzmy… Okey zgadzam się - ustąpiła Meadowes

- No nie wiem… Można by spróbować. Emy?

- Ech… Nie będę się przecież wyłamywać. Zgoda.

- No to teraz musimy tylko coś wymyślić. Woś naprawdę odjazdowego – wykrzyczała szczęśliwa Jessica

- Nie ekscytuj się tak – poprosiłam – bo jeszcze się rozmyślę.

***

   Wymyślenie czegoś nie okazało się takie proste jak wydawało się nam na początku.  W sobotnie po południe nie miałam nic ciekawego do roboty, postanowiłam więc udać się do biblioteki po przeglądać kilka ciekawiących mnie pozycji. Kiedy wybrałam je z półki dostrzegłam, że pomieszczenie jest prawie zupełnie puste. Prawie, bo oprócz mnie znajdowała się tu jeszcze pani Pince i Śnieżyca Jamano. Chłopak siedział sam przy jednym ze stołów i uważnie studiował jedną z wielu znajdujących się w bibliotece książek. Wzięłam to co wybrałam z półki i podeszłam do niego.

- Hej, mogę się dosiąść? – spytałam i nie czekając na odpowiedź zajęłam miejsce naprzeciwko niego. – Wybacz, że przeszkadzam, ale wiesz… Chciałam cię o coś spytać.

- Wal – westchnął podnosząc głowę znad księgi.

- O czym ostatnio rozmawiałeś przy śniadaniu ze swoją siostrą? Ona uważa,  że Rubi jest kim? – spytałam nie owijając w bawełnę.

Śnieżyca nagle popatrzył na mnie wrogo.

- Ona bredziła – odparł zimno – A ciebie Evans rodzice nie nauczyli, że nie ładnie jest podsłuchiwać?

- Ale…

- Zapomnij o tym co słyszałaś. Tak będzie lepiej dla nas wszystkich.