"Jeśli myślisz tak o nim, myślisz tak też o mnie"

Blum i Dorcas szybko się dogadały. Panna Meadowes naprawdę kochała Syriusza, a przy tym i go nienawidziła. Od tej pory oboje zaczęli się kłócić, a my jako lojalne przyjaciółki zawsze stawałyśmy po stronie Dori. Jak się można spodziewać James, Remus i Peter niczym lwy bronili Blacka. I tak niecałe 2 tygodnie później cała szkoła wiedziała już, że toczyłyśmy otwartą wojnę ze znanymi Huncwotami, wszystkie chwyty dozwolone. Dorcas twierdziła, że powinnyśmy jakoś się nazwać wobec tego intensywnie myślałyśmy. Pod koniec września miało się odbyć pierwsze w tym roku wyjście do Hogsmade. Blum miała pomysł na genialny dowcip jaki można by wywinąć Huncwotom więc chciała żebyśmy poszły razem jednak ja już wcześniej umówiłam się z Mathiasem, w końcu to mój chłopak a ostatnio w ogóle nie mamy dla siebie czasu, ja mam zadziwiająco dużo nauki, a on zdaje w tym roku Sumy i na dodatek jest kapitanem drużyny quidditcha. Tak więc można sobie wyobrazić jak bardzo ucieszyłam się gdy wyszliśmy we dwójkę z zamku.

- To gdzie pójdziemy? – spytałam

- Gdzie tylko zechcesz? „Magiczne błyskotki, dla magicznej dziewczyny”? Kupię ci coś ładnego jako zadośćuczynienie, że ostatnio nie miałem dla ciebie czasu.

- Przecież nie mam pretensji, ale… w sumie możesz mi coś kupić – uśmiechnęłam się łobuzersko.

Weszliśmy do sklepu i aż mnie zatkało. Na wszystkich pułkach i ścianach był najróżniejsze, pierścionki, naszyjniki, broszki, bransoletki, diademy, korale i inna biżuteria we wszystkich kolorach tęczy oraz paru innych których wcześniej nawet sobie nie wyobrażałam. Po pół godziny (zauważyłam że Mathias zaczynał mieć już dosyć mojego niezdecydowania chociaż bardzo starał się tego nie okazywać) wybrałam wisiorek w kształcie łezki, który zmieniał kolor pod wpływem zmiany uczuć człowieka, który go nosi, Np., kiedy było mi smutno miał kolor niebieski.  Mathias zapłacił i poszliśmy na kremowe piwo.

***

Dorcas Meadowes, Blum Ryan i Ann Potter siedziały przy najmniej widocznym stoliku w gospodzie pod trzema miotłami i przypatrywały się drzwiom. Czekały na Huncwotów, wiedziały, że tu przyjdą ponieważ byli dziś w Hogsmade, a każdy kto przychodzi do Hogsmade, prędzej czy później wpada choć na chwilę  do Trzech Mioteł na kufel kremowego piwa.

- Ann, co się z tobą ostatnio dzieje? – spytała przyjaciółki Dorcas – Jesteś jakaś taka cicha, smutna, jakby wystraszona?

Rzeczywiście panna Potter ostatnio zachowywała się jakby się czegoś bała.

- Nic takiego, po prostu nie lubię miejsc publicznych – odpowiedziała blondynka patrząc gdzieś w bok

- Naprawdę?

- Tak, źle się czuję w tłumie.

Wtedy do pubu weszło czterech chłopaków, dwóch wysportowanych graczy quidditcha, jeden pracowity uczeń i jeden wieczny głodomór. Syriusz Black podszedł do lady, a pozostała trójka            usiadła  przy stoliku.

Blum patrzyła na nich uważnie.

- To tylko Black, czy reszta Huncwotów też? – spytała

- Idźmy na całość, wszyscy

Po chwili Syriusz przyniósł 4 kremowe piwa, Blum wycelowała ręką w jego kufel i naprężyła palce, poczuła, że robi jej się gorąco.

Łapa podniósł kufel do ust i nagle piwo zaczęło wrzeć. Syriusz zaczął pluć i krzyczeć, całe wargi miał poparzone, wypuścił kufel z ręki i reszta płynu wylała się na podłogę, po chwili to samo stało się z resztą Huncwotów. Chłopcy wypluli po chwili wszystko i popili wodą wyrwaną z ręki barmanowi  po czym zaczęli się rozglądać za przyczyną ich dziwnego wypadku, dojrzeli trzy dziewczyny w kącie Sali.

- Blum! – krzyknął Syriusz.

- Dorcas – krzyknął Remus.

- Ann! – krzyknął James.

- Cześć chłopcy – odpowiedziały równocześnie panna Ryan i Meadowes.

Ann patrzyła gdzieś w bok, była zupełnie nieobecna.

- Co wy sobie myślicie? – warknął James

- Że zrobią nam kawał – odparł niepewnie Peter

- Nie ciebie pytałem – warknął Potter patrząc wściekle na kumpla, po raz któryś zaczął się zastanawiać dlaczego w ogóle przyjaźni się z tym grubasem, którego IQ wynosi mniej niż zero.

- Nie krzycz na niego, on przecież ma rację – niespodziewanie Glizdogona wzięła w obronę blondynka – Myślisz, że jak jesteś silniejszy to jesteś lepszy? 

- Co ty… A, zamknij się kujonko.  Nie pozwolimy robić z siebie idiotów… wy idiotki.

- Jaki wygadany – zakpiła Blum

- I pyskaty, zupełnie jak ty Ryan. – odparował Łapa

- Nie pozwalaj sobie Black – zaśmiała się dziewczyna i pchnęła lekko „czarnego”

- Chcesz się bić Ryan?

- I tak nie miałbyś szans.

- Masz szczęście, że Kodeks Huncwotów zabrania bicia dziewczyn. – westchnął Syriusz

- Kodeks Huncwotów – zaśmiała się Dorcas – jakie to żałosne.

- Zupełnie jak ty – odezwał się nagle Lunatyk 

Wszyscy popatrzyli na niego z zaskoczeniem, do tej pory raczej starał się unikać obrażania przyjaciółek, mimo, że był po stronie Huncwotów, chciał jakoś załagodzić sytuację.

- Luniek? Czy ty się dobrze czujesz?  - spytał Syriusz

- Wyjątkowo dobrze Łapciu dziękuję.

- Nie mów do mnie „Łapciu” – zaprotestował Black

- To ty nie mów do mnie „Luniek”. – rozkręcał się Remus

„On nigdy nie był taki wygadany” – pomyślała Ann.

- Kłóćcie się zdrów, a my się ulotnimy – oznajmiła Dorcas i razem z Blum zaczęła uciekać. Za nimi pobiegła Ann, a na końcu biegli pojednani już Huncwoci.

***

Kiedy wchodziliśmy do Trzech mioteł ominęły nas w biegu dziewczyny i chłopaki.

- Ciekawe co im się stało – mruknął Mathias

- Pewnie plan Blum zadziałał i Huncwoci są wściekli – wyraziłam swój pogląd – Szczerze? Powoli zaczyna mnie to męczyć, Debile cały czas wykręcają jakieś głupie numery, a Dor i Blum gadają tylko o tym jak się na nich odegrać, w ogóle nie widzą, że coś niedobrego dzieje się z Ann, jest ostatnio taka jakby spłoszona, nie wiem o co chodzi, a bez ich pomocy w życiu z niej tego nie wyciągnę.

- W końcu się pogodzą – pocieszył mnie mój chłopak – A Ann na pewno nic nie jest, po prostu… może nauka ją przytłacza?

- Wątpię, ale nie będę o tym teraz myśleć, w końcu przyszłam tu z tobą nie z nimi, pójdziesz po piwo?

- Pewnie.

Po chwili wrócił z dwoma kuflami, wypiliśmy rozmawiając trochę  o szkole i o Quidditchu.

- Gdzie teraz? – spytałam dopijając ostatni łyk płynu.

- Hm… Znam pewne miejsce, chodź.

***

Śnieżyca Jamano wpatrywał się w zdjęcie płomiennowłosej dziewczyny, nie mógł uwierzyć, że z nim zerwała, tyle razem przeszli… Minęły już ponad trzy tygodnie, a on wciąż nie mógł przestać o niej myśleć, to był jakich koszmar.

„ Muszę o niej zapomnieć” – myślał, chociaż doskonale wiedział, że nie potrafi – „Może ona jeszcze zrozumie, że jesteśmy sobie przeznaczeni? Tak, kiedyś na pewno. .. Tylko kiedy? Nie ważne, mogę przecież poczekać, całą wieczność i jeszcze jeden dzień dłużej jeśli będzie trzeba.”

***

Szliśmy jakimiś mniej znanymi Uliczkami Hogsmade i prowadziliśmy lekką rozmowę kiedy nagle nie wiadomo skąd wyskoczyło pięciu młodych mężczyzn, mieli co najwyżej po 19 lat i byli uzbrojeni w różdżki.

- No, no, no kogo my tu mamy? – spytał ironicznie pierwszy

- Wielki i silny Ryan wraz ze swoją głupiutką dziewczyną Evans. – zakpił drugi, nie mogłam uwierzyć nogi się pode mną uginały, tak się bałam…

- Nie obrażaj mojej Liluś – warknął Mathias

- Bo co mi zrobisz Ryan, zabijesz mnie?

Już miał wypowiedzieć zaklęcie nie wybaczalne celują we mnie, kiedy nagle Mathias wyjął z kieszeni pistolet. Mówię poważnie, najprawdziwszą mugolską broń taką samą jak ta, którą  osiem lat temu przyłożył mi do łowy bandzior w banku. Mój chłopak oddał pięć strzałów, wszystkie trafne. Nasi napastnicy padli na ziemię.

- Czy oni… - nie mogłam wydusić z siebie tego słowa.

- Tak nie żyją.  – odparł spokojnie.

 Nie mogłam w to uwierzyć, mój dobry, opiekuńczy Mathias zabił z zimną krwią pięciu chłopaków niewiele starszych od nas.

- Jak… Jak mogłeś? - Chłopak popatrzył na mnie bez zrozumienia – Zabiłeś ich! Po prostu ich zabiłeś.

- Nie miałem wyjście, inaczej oni zabili by nas. Wiesz jest takie powiedzenie: „Albo ty jesz, albo ciebie jedzą”. Staram się traktować je jako motto życiowe.

- Co?! Mathias, nie oszukuj się, jesteś zwykłym mordercą – mój głos był przesycony nienawiścią, cała drżałam z przerażenia i furii.  – A ja z mordercami się nie zadaję, a tym bardziej nie chodzę. – oznajmiłam Zerwałam z mojej szyi wisiorek który mi dziś podarował  i wsadziłam mu do ręki. – udław się tym! – warknęłam po czym odeszłam z wysoko uniesioną głową.

Zastanawiałam się co zrobić mogłam odnaleźć przyjaciół, lecz nie czułam się na siłach, poszłam więc szybkim krokiem w stronę zamku.

***

- Dobra? Zawieszenie broni? – zaproponowała Dorcas

Wszyscy się zgodzili, tak więc Huncwoci i dziewczyny zaczęli się przechadzać po wiosce czarodziejów i rozmawiać kiedy wyrósł przed nimi Mathias, szedł powoli, a głowę miał spuszczoną.

- Mat! – krzyknęła Blum wyrywając się Syriuszowi który ją obejmował (a z drugiej strony Dorcas) i podbiegła do brata – Co się stało?

- Gdzie Liluś? – spytał James

- Rozstaliśmy się – wyrzucił z siebie chłopak

- CO?!

- Rzuciła mnie – powiedział, a ciszej dodał tak, że tylko jego siostra usłyszała – bo dowiedziała się wszystkiego

Blum popatrzyła na przyjaciół:

- Okey, bądźcie tak mili i zajmijcie się moim bratem, ja muszę pogadać z panną Evans.

***

Leżałam na łóżku w dormitorium i zastanawiałam się jakim cudem chłopak któremu ufałam mógł być mordercą. Nagle weszła moja płomiennowłosa przyjaciółka.

- Lil… - zaczęła – słyszałam że zerwałaś z Mathiasem.

- Tak, Blum, co ty o nim mylisz? – spytałam, byłam ciekawa czy ona wie, jaki jest jej brat.

- Mathias? Braci się nie ocenia, no ale dobra. Jest fajnym chłopakiem, pewnym siebie, opiekuńczym, jak już pokocha to na śmierć i życie…

- Blum, jeśli tego nie wiesz, to ja czuję się w obowiązku cię oświecić – Twój brat to morderca.

Opowiedziałam przyjaciółce całe zajście w Hogsmade.

- Lily, on cię chciał tylko obronić.

- Ale to nie był jego pierwszy raz, wcześniej przecież też zabijał sam mi to prawie powiedział (patrz notka Pt. Ryan+Black). Nienawidzę go, nie jest wart żebym na niego patrzyła.

Blum popatrzyła na mnie i powiedziała poważnie.

- Jeśli myślisz tak o moim bracie, myślisz tak tez o mnie. – po czym odwróciła się i wyszła zamykając za sobą drzwi. A ja stałam na środku dormitorium i się gapiłam.