Poczułam lufę przy mojej głowie.
- Oddajcie wszystkie pieniądze, albo
zabiję dziewczynkę – ten sam zimny głos
To jeszcze nie wszystko!
- Ależ wszystko, naprawdę – zaczęła
zapewniać kobieta.
- Kłamiesz! Crucio!
Przerażający, mrożący krew w żyła krzyk
kobiety stojącej za ladą.
- P- pieniądze są w sejfie – wyjęczała
–A ja nie znam kodu.
- Znasz, i zaraz nam go podasz!
- Nie znam przysięgam…
- Imperio! Powiedz nam jak brzmi kod!
- Nie wiem nie znam go! – powiedziała
tym razem spokojnie Kobie ta pod działaniem zaklęcia.
-Ona go faktycznie nie zna- stwierdził
mężczyzna – Nie będzie nam już potrzebna… Avada Kedavra!
Obudziłam się zalana potem. Od tajemniczych
wydarzeń w lesie minął już tydzień i chociaż ustaliliśmy, że nie będziemy już o
tym więcej wspominać noc w noc śnił mi się ten sam koszmar - moje najgorsze
wspomnienie. Wzięłam parę głębokich oddechów żeby się uspokoić i rozsunęłam
kotary mojego łóżka. Ku mojemu zdziwieniu w oknie na parapecie siedziała
płomiennowłosa dziewczyna.
- Blum, co się stało? Dlaczego tu siedzisz?
Nie odpowiadała, przez chwilę myślałam, że
umarła patrząc w gwiazdy, nie mogłam przestać się na nią patrzyć, dopiero po
jakiejś minucie coś się stało. Odwróciła gwałtownie głowę i popatrzyła na mnie
dzikim wzrokiem w którym widziałam ślepą rozpacz.
- Ja nie chciałam ich zabić! Naprawdę! –
zaczęła krzyczeć. – To ze strachu! Myślałam, że oni zabili Mathiasa! Nie
chciałam! Nie jestem morderczynią!
Dziewczyny przerażone poderwały się z łóżek i
popatrzyła po pokoju z przerażeniem , w tym samym momencie Blum zemdlała.
Podbiegłyśmy do niej szybko, położyłyśmy na łóżku i zapaliłyśmy światło.
Dopiero teraz było widać, że jest bardzo blada, tylko oczy ma czerwone, a
policzki mokre. Miałam też wrażenie że jest chudsza niż zwykle jednak nie
podzieliłam się tym z przyjaciółkami. Zaczęłyśmy ją cucić, po paru minutach
odzyskała przytomność. Jej spojrzenie tym razem było słabe, a ciało lekko
drżało, przykryłyśmy ją i zaczęłyśmy uspokajać oraz radzić by się przespała, to
by jej dobrze zrobiło.
- Dziewczyny, cz – czy ja wam wszystko powiedziałam?
- Wręcz wykrzyczałaś – zaśmiałam się – Nie
wiem o co chodzi z tym zabijaniem, ale ty na pewno nikogo nie zabiłaś i nikt
cię o to nie posądza.
- Nie martw się nie powiemy nikomu. – dodała
Dorcas- tylko proszę prześpij się
- Dobrze –szepnęła i od razu zapadła w głęboki
sen.
Do rozmowy włączyła się Ann:
- Nie sądzicie, że powinniśmy jednak komuś
powiedzieć? Nauczycielom, ona może mieć depresje.
- Powiemy Mathiasowi – zaproponowałam – on na
pewno jej pomoże, a nam może wszystko wyjaśni.
- Dobrze, ale ona na pewno nikogo nie zabiła,
nie wierzę w to. – oznajmiała Dorcas
- Ja tez nie, teraz chodźmy spać.
- „ Nie bądźcie tacy pewni” – pomyślała
rudowłosa osóbka, która leżała w łóżku udając że śpi i czekając aż jej
koleżanki zasną żeby wybrać się na nocną wycieczkę do sowiarni. – „A Mathias i
tak o wszystkim wie”
Nie zasnęłam leżałam w łóżku, wiedziałam, że
to chore, ale bałam się snu. Wtem usłyszałam, że ktoś wychodzi, wyskoczyłam z
łóżka, to była Blum.
- Nie śpisz? – zdziwiłam się
- Słuchaj Lil, ja nie jestem śpiąca, ale ty
możesz się spokojnie wyspać.
- Nie, boję się – przyznałam – Blum, czy ty
nie widzisz że potrzebujesz pomocy? Powiedz mi jakie jest twoje najgorsze
wspomnienie, wygadaj się, to pomaga.
- Lilka, pamiętasz jak mówiłaś, o swoim
najgorszym wspomnieniu? Byłaś światkiem napadu na bank?
- Tak, właściwie to zakładniczką, straszni
byli ci ludzie, bandziory, mordercy…
- A ja jestem taka sama. – powiedziała
dziewczyna po czym wyszła.
***
Następnego dnia jeszcze przed śniadaniem
poszłam do dormitorium Mathiasa. Zapukałam i weszłam do środka. Powiem
szczerze, że nie żałowałam, bo przede mną stanęło pięciu umięśnionych
piątoklasistów w samych bokserkach, w tym mój chłopak. Zaczerwieniłam się.
- Eee… przepraszam, że przeszkadzam, ale
Mathias, możemy pogadać?
- Jasne daj mi chwilę – powiedział i zaczął
się ubierać.
Nagle odezwał się jeden chłopak:
- Ej, czy ty nie jesteś przypadkiem tą rudą
Evans od Pottera?
- Tak i moją dziewczyną – dodał Mathias
zakładając t- shirt i wychodząc ze mną – więc, co się stało, że zaszczyciłaś
mnie swą obecnością o tak wczesnej porze?
Opowiedziałam mojemu chłopakowi o nocnych
wydarzeniach, a on uśmiechnął się do mnie smutno i zaczął mówić.
- Ja i Blum dawniej robiliśmy pewne…Eee…
napady. Podczas jednego zostałem postrzelony, ona myślała, że nie żyję więc w
ataku wściekłości strachu i bezsilności zabiła…Eee… troje ludzi. To było jej
pierwsze morderstwo.
- Pierwsze? To było ich więcej?! Mathias kim
wy do cholery jesteście, dlaczego ty mnie oszukujesz..
- Nie oszukuję ci Liluś, to już przeszłość,
nie przejmuj się Blum, po prostu dawne złe wspomnienia wróciły. Ale nie martw
się pogadam z nią.
- Dobrze. – odpowiedziałam z ulgą.
***
- Mathias ja chce już o tym zapomnieć,
zapomnieć o tamtym życiu. Tak się boję, że oni wszystko odkryją i mnie
znienawidzą. – powiedziała do brata Blum
- Więc odetnij się od niego, jeśli naprawdę
tego chcesz. Oboje zapomnimy.
- Dzięki braciszku – pocałowała go w policzek
i odeszła.
Weszła do WS i odnalazła przy stole swojego
chłopaka.
- Śnieżyca, ja muszę ci coś powiedzieć –
oznajmiała siląc się na spokój.
- Tak kochanie?
- Nie mów do mnie więcej kochanie, z nami
koniec. Jestem już inna niż wtedy gdy się poznaliśmy i… myślę, że już cię nie
kocham…. Przynajmniej nie na tyle żeby z tobą być.
- Co?! Ale… ale Blum my przecież jesteśmy tacy
sami… pochodzimy z jednego świata…. – chłopak był w szoku
- Właśnie o to chodzi. Ja już nie chcę należeć
do tamtego świata, twojego świata, chcę być zwykłą czarownicą z ziemi. Dlatego
nie możemy być razem przepraszam – wyszeptała i odeszła.
- Nie przejmuj się stary, jeśli już cię nie
Koch to tak będzie lepiej -
powiedział James – Przepraszam, ale dobrze będzie jeśli teraz pogada z nią
jakiś przyjaciel – oznajmił i wyszedł.
***
Wyszłam z biblioteki i poszłam w stronę WS
byłam głodna jak wilk. Marzyłam o kurczaku nadziewanym warzywami. Nagle zobaczyłam idąca szybko Blum, za
nią biegł James.
- Blum! – krzyczał – Zatrzymaj się! Ryan
zwolnij! Ryan!
Zatrzymała się gwałtownie a Potter prawie na
nią wpadł.
- O co chodzi?
- Kurde, ale pędziłaś! Ryan umówisz się ze
mną.
Zamrugała szybko oczami.
- James, już przecież o tym rozmawialiśmy,
mówiłam ci, że to nie możliwe, bo…
- Bo masz chłopaka, a właśnie z nim zerwałaś.
- Nie jestem gotowa na nowy związek. – oznajmiła i odeszła.
A ja poszłam do WS, odebrało mi co
prawda apetyt, ale chciałam opowiedzieć o wszystkim przyjaciołom. Kiedy tylko
to zrobiłam Syriusz wyszedł szybko mówiąc, że idzie pocieszyć kumpla, a Dorcas
powiedziała coś o bibliotece.
***
Kiedy wieczorem weszłam do dormitorium
zobaczyłam moją najlepszą czarnowłosą przyjaciółkę płaczącą.
- Dor, co się stało? – podbiegłam do niej i
obielam.
- Nigdy się więcej do niej nie odezwę –
załkała – Nie po tym jak mi odbiła Syriusza, wredna…
- Kto ci odbił Syriusza, Dori?
- Chamska zdrajczyni, ta Ryan! – jej głos się
załamał
- Dorcas, uspokój się i powiedz mi co się
stało.
Dorcas weszła za Syriuszem do PW.
Schowała się za fotelem tak, aby nikt jej nie widział i przypatrywała się
ukochanemu. Black podszedł do siedzącej nieopodal rudowłosej dziewczyny o
smutnym wyrazie twarzy i zagadał:
- Hej Blum, jak tam?
- W porządku, już prawie się
otrząsnęłam z mojego najgorszego wspomnienia – zaśmiała się żałośnie – A jak
się ma najprzystojniejszy chłopak w szkole, kombinujecie coś Huncwoci?
- Wiesz, chwilowo to raczej nie. Nie
jestem za bardzo w nastroju do psot, chociaż może one by mnie rozweseliły.
- Stało się coś poważnego?
- Rozterki miłosne – Serce ukrytej za
fotelem Dorcas zaczęło szybciej bić. – Zależy mi na pewnej dziewczynie, z tym
że kiedy to sobie uświadomiłem James stwierdził, że ją poderwie. To mój
najlepszy kumpel więc absolutnie nie chcę mu stawać na drodze, na dodatek nie
wiem czy ta dziewczyna odwzajemnia moje uczucia. Co mam zrobić.
„ Boże więc on mnie chyba jednak
kocha!” – ucieszyła się w duchu Dori
- Wiesz, najlepiej będzie jeśli powiesz
tej dziewczynie prawdę i zobaczysz jak zareaguje.
- Aha dzięki… Blum? – w jego oczach
można było zobaczyć uśmiech.
- Tak?
- Wiesz, dopiero niedawno uświadomiłem
sobie, że… że cię kocham.
Serce Dori zamarło, tak samo zresztą
jak Blum dziewczyna popatrzyła na Blacka przenikliwie i pocałowała go.
Wtedy w oczach Dorcas pojawiły się łzy,
dziewczyna pobiegła po krętych schodach Dormitorium.
Nie mogłam uwierzyć, że Blum to zrobiła,
pocałowała Blacka? Czy to możliwe żeby ona go kochała? Nie mieściło mi się to w
głowie, przecież gdyby tak było, to nie była by tak długo ze Śnieżycą, no i
chyba by nam coś powiedziała.
- Dorcas – zaczęłam delikatnie. – Na pewno to
się da jakoś wyjaśnić. Pójdę
i z nią pogadam. Jak powiedziałam tak też zrobiłam.
Blum odnalazłam na wierzy astronomicznej,
sprawiała wrażenie przygnębionej.
- Dlaczego tu siedzisz? – spytałam – Sama na
dodatek. Gdzie zgubiłaś swojego nowego chłopaka?
- Jakiego nowego chłopaka? – udała zdziwienie
ruda
- Syriusza! Jak mogłaś to zrobić Dorcas, ona
może nic nie mówi, ale widać, że on jej się podoba!
- Lily, to nie tak…
Całowali się namiętnie, panna Ryan
wiedziała, że Syriusz rozpływa się pod wpływem jej ust. Odsunęła się.
- To było na pocieszenie Syriuszu. –
powiedziała powoli – Ja… Wiesz, chyba nie jestem dziewczyną dla ciebie.
- Nie kochasz mnie tak? – spytał smutno
chłopak
- Dopiero co zerwałam ze Śnieżycą, nie
jestem jeszcze gotowa na nowy związek, przepraszam.
- I to tyle, nie było nic więcej. Nie chodzę z
nim, nawet nic do niego nie czuję. A teraz przepraszam, chyba muszę iść
wytłumaczyć wszystko Dorcas.
***
Było już późno kiedy Syriusz Black wszedł do
dormitorium, mimo tego siedział w nim tylko Lupin.
- Gdzie James i Peter? – spytał
- W kuchni, James nie był na kolacji bo
zarobił szlaban u Filcha, a Peter zawsze jest głodny. – odparł Lupin
- Okey, czyli mogę ci powiedzieć, ale najpierw
przysięgnij, że nikomu nie powiesz, a już na pewno nie Rogaczowi.
- Przysięgam.
- Gadałem z Ryan – powiedział
I opowiedział kumplowi całą historię od
początku do końca.
- Nie kochasz mnie, tak? – zapytał
smutno Black
- Dopiero co zerwałam ze Śnieżycą nie
jestem jeszcze gotowa na nowy związek. –
odparła Blum uśmiechając
się lekko .
- Aha, śliczna, a czy mogę mieć
nadzieję, że kiedyś…?
- Nadzieję mieć zawsze możesz, a kto
wie może kiedyś naprawdę dam ci szansę?
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz