Kochany, dobry, opiekuńczy...

Nie mogłam zrozumieć co się właściwie stało.

Czyżby jedna z moich przyjaciółek właśnie powiedziała, że stoi po stronie mojego byłego? No, ale w końcu to jej brat….

Ale ja jestem jej przyjaciółką….

Dość! Nie wiem dlaczego to zrobiła, ale jeśli podjęła taką decyzję i postanowiła się obrazić i wziąć w obronę tego mordercę, to trudno, mam to gdzieś.

Do pokoju wpadły nagle Dorcas i Ann.

- Lily, co się stało?  - spytała od razu Dorcas – widziałyśmy wściekłą Blum jak szła do dormitorium chłopców.

- Lilka, czy ty płaczesz? – spytała Ann – co się stało?

- N-nic,  - szepnęłam – Blum… Blum… Ona już nie jest moją przyjaciółką. – powiedziałam nagle twardym głosem.

- Jak to? – krzyknęła Ann

- Sama tak zdecydowała stanęła po stronie Mathiasa, dziewczyny on jest mordercą.

 Zapadła cisza. Żadna z dziewczyn nie wiedziała co odpowiedzieć na moje słowa.

- J-jak to? – Dorcas nie ukrywała zdumienia, a kiedy oznajmiłam, że nie chcę o tym mówić powiedziała, że Huncwoci chcieli tu wejść, ale się nie zgodziły. Ann patrzyła już gdzieś indziej.

***

Blum szła po schodach do dormitorium chłopców kiedy ktoś złapał ją za ramię, odwróciła się gwałtownie, złość wciąż w niej wrzała ale ustąpiła trochę gdy zobaczyła orzechowe oczy Jamesa.

- Co się stało? Co z Lilką? Blum, boże co się dzieje.

 W jej oczach pojawiły się łzy.

- Straciłam przyjaciółkę, - oparła głowę na ramieniu chłopaka i pozwoliła kilku z nich spłynąć. Chłopak niepewnie poklepał ją po plecach. Po chwili dziewczyna się opanowała. Dopiero teraz zorientowała się, że jest tu te reszta Huncwotów.

- Eee… Śliczna jesteś jak płaczesz – powiedział Syriusz – Masz jeszcze bardziej niebieskie oczy niż zwykle.

Panna Ryan zaśmiała się krótko. I zeszła z Huncwotami do PW, a tam opowiedziała im o całym zajściu.

- Teraz szłam do Mathiasa, on Kochał Lilkę na pewno nie jest mu łatwo.

- Idziemy z tobą. – powiedział James

- Co? Och, nie musicie.

- Ale chcemy Blum, jesteśmy z tobą… I twoim bratem.

Nagle dziewczyna zarzuciła Potterowi ręce na szyję i pocałowała go czule.

- Dziękuję – szepnęła

Jamesowi serce zamarło, nie sądził, że faktycznie uda mu się zdobyć serce panny Ryan a teraz ona go pocałowała, może jednak ma szansę.

Syriusz poczuł ukłucie w sercu. Wiedział oczywiście, że jego najlepszy przyjaciel ma chrapkę na Rudowłosą księżniczkę, ale jeszcze nie dawno to jemu Blum dała wyraźny znak, że kiedyś może da mu szansę. Więc dlaczego do cholery całowała teraz Rogacza?!

Remus Lupin patrzył na Blum i Jamesa w szoku, myślał, że to bardziej Syriusz zostanie przyszłym Rycerzem serca tej dziewczyny, widać się pomylił. Nie był pewien czy nie wolałby żeby James mówił za siebie, Lily była jego przyjaciółką i lubił ją bardziej niż Ryan, która zdawała mu się dwulicowa. Był prawie pewien, że jeśli są jakieś strony to on chce być po tej samej co Evans, ale jak może sprzeciwić się kumplom, którzy jako pierwsi nie odwrócili się od niego po odkryciu jego tajemnicy?

Peter Pettigrew patrzyła na Rogacza i Ryan, wyglądali tak słodko, jak ptasie mleczko….

 Ku zaskoczeniu wszystkich to James przerwał pocałunek.

- Chodźmy już do niego – wziął dziewczynę za rękę i poszedł do dormitoriów chłopców, a Huncwoci chcąc nie chcąc poszli z nimi.

Rudowłosa zapukała i od razu nacisnęła klamkę.

- Mathias, możemy wejść?

Chłopak leżał na łóżku i gapił się w sufit, dopiero głos siostry wyrwał go z zamyślenia

- My znaczy kto? – spytał

- Ja i Huncwoci. – odparła i zanim padła odpowiedź wmaszerowała do pokoju uwalniając wcześniej rękę z uścisku Rogacza.

Za nią weszli chłopcy. Dziewczyna usiadła koło brata i przytuliła go.

- Nie przejmuj się tą głupią Evans – powiedziała – Sama nie wie, że na własne życzenie straciła najlepszego chłopaka  pod słońcem. To nie twój problem.

- Ale ja ją kocham – mruknął Mathias, widać było, że nie czuje się swobodnie w towarzystwie największych rozrabiaków jakich widział Hogwart.

- To się odkochasz stary - powie dział Syriusz siadając po drugiej stronie kapitana swojej drużyny – Jak James dał radę to ty też.

- To nie było nawet takie trudne, może dlatego że znalazłem sobie nową wybrankę, którą kocham tak samo jak Evans a może nawet bardziej – popatrzył na Blum

Dziewczyna zachichotała i oblała się rumieńcem co nie uszło uwadze jej brata. Zaczął patrzeć to na siostrę, to na kolegę z drużyny.

- Zaraz… czy wy…?

- Eee… - zmieszała się Blum.

– Siostrzyczko musimy  potem pogadać – powiedział ostro, lecz Blum była prawie pewna że w jego głosie słyszała nutkę śmiechu.

- Wiem – odparła

- A ze mną musisz pogadać teraz- odezwał się nagle Syriusz i wyciągnął dziewczynę z pokoju.

- O co chodzi? – Ruda nie kryła zaskoczenia.

- Kochasz Rogacza? – spytał prosto z mostu a gdy zobaczył niewielkie zażenowanie Rudej domyślił się prawdy – Wiesz, po naszej ostatniej rozmowie w PW dałaś mi cień nadziei, myślałem, że może jednak coś dla ciebie znaczę. Widać bardzo się myliłem skoro wybrałaś mojego najlepszego przyjaciela który interesuje się tobą tylko dlatego, że Evans ma go w dupie i musi sobie znaleźć pocieszycielkę(bez skojarzeń).

- Jak możesz?! – prawie krzyknęła Blum – James jest kochany, taki dobry, opiekuńczy , na pewno nie chce mnie wykorzystać…. Eh… Słuchaj Syriusz, jesteś świetnym przyjacielem i niczego nie brakuje, ale ja kocham Jamesa, on nie wie, że ty byś chciał ode mnie czegoś więcej niż przyjaźni?

Black pokręcił głową.

- Więc nie powiem mu, ale ty, daj mi spokój, znajdź sobie inną znam wiele dziewczyn które bardzo by chciały z tobą iść.

- Na przykład kto?

Na przykład Dorcas- pomyślała Blum, ale wiedziała, że czarnowłosa stanęła po stronie Lilki więc nie chciała jej pomagać. – Nie wiem, wiele ich jest, chodźmy już i proszę daj sobie spokój.

Powiedziała i weszła do środka.

- Nigdy nie dam sobie z tobą spokoju Ryan.

***

Następnego wieczoru wszyscy rozeszli się już do dormitoriów została tylko Dorcas, która nie mogła się uporać z Zielarstwem. Myślała już że się podda kiedy do PW wszedł nikt inny jak Syriusz Black. Zamarła.

- Włóczą się po zamku w środku nocy i nie pozwolą innym spać – mruczała niezadowolona Gruba dama

- Daj spokój, miałem coś ważnego do załatwie… O, cześć Dorcas, co tu robisz o… 1:20?

- Już tak późno?  - wypaliła – Nie wiedziałam nie mogę sobie poradzić z zielarstwem.

- Pomóc ci? – zaproponował, a w jego oku pojawił się łobuzerski błysk.

Dziewczyna poczuła, że to jej szansa, może wreszcie Syriusz zwróci na nią uwagę nie tylko jako jak na przyjaciółkę. Dlaczego miała nie wykorzystać sytuacji?

- Gdybyś mógł…

Chłopak usiadł koło niej i zaczął tłumaczyć i dyktować. Po dwudziestu minutach skończyli. Dorcas była już śpiąca, ale bynajmniej nie zamierzała po prostu podziękować, zwinąć się i pójść sobie.

- Syriuszu, jest coś co muszę ci powiedzieć. Zrozumiałam to już w zeszłym roku, ale nie umiałam sobie z tym poradzić, nie było okazji, żeby ci powiedzieć, ale… - dlaczego nie miała postawić wszystkiego na jedną kartę  - Kocham cię.

Syriusza zatkało, czy to ją miała na myśli Blum podczas ostatniej rozmowy? Ale dlaczego nie powiedziała, że chodzi o Dorcas…?

- Eee… Dori, żartujesz? Słuchaj jesteś piękna, inteligentna,  jesteś świetną przyjaciółką, ale z tego nic nie będzie.

- Co? A-ale… dlaczego? – dziewczyna była w szoku czyżby Syriusz jej nie kochał, o Boże, czuła że zrobiła z siebie największą idiotkę wszechczasów

- Bo… Dorcas… Jest pewna dziewczyna, której ja już oddałem serce… przykro mi, ale nie zmienię decyzji.

- Kim ona jest?

- Czy wyście dzisiaj powariowali? – usłyszeliśmy głos grubej damy.

Portret się otworzył i weszła Blum Ryan.

- Syriusz?! Dorcas?! Co wy tu robicie o tej godzinie? Dor dlaczego nie śpisz?

- Nie twój interes – warknęła czarna

- Eee… no nic to ja nie przeszkadzam – powiedziała i weszła na schody do dormitorium chłopców.

Czy to możliwe, żeby to ją tak bardzo kochał Syriusz żeby nie mógł być z Dorcas? Sama myl tak wstrząsnęła dziewczyną, że nie mogła się powstrzymać:

- A ty Ryan? Idziesz do chłopaków się puścić?

- Odwal się Meadowes.

Ruda zniknęła na wierzy, a Łapa spojrzał zdziwiona na siedzącą obok niego koleżankę.

- Dlaczego to powiedziałaś? – spytał – To nie było zbyt miłe.

- Nie wiem, tak jakoś, nie lubię jej.

- A ja tak… No nic Dor, to do zobaczenia jutro… To znaczy dziś rano. – powiedział i po chwili zniknął na tych samych schodach co Blum wcześniej.

Dorcas spojrzała na zegarek, była druga w nocy.

***

Rudowłosa dziewczyna mimo późnej pory nacisnęła klamkę do dormitorium w którym mieszkał jej brat i weszła do środka. Pięciu chłopców spało jak zabitych, lecz ją interesował tylko jeden. Jej brat spał przy oknie więc musiała przejść cały pokój  żeby do niego podejść. Potrząsnęła nim lekko tak, aby się obudził.

- ….Blum…? Co ty tu robisz? Jeeezu, wiedz która godzina?

- Tak, wiem, ale Mat, kiedy szłam do dormitorium spotkałam Dorcas, ona jeszcze nie śpi. Mogę u ciebie zostać na noc?

- Siostrzyczko nie możesz bać się wejść do własnego dormitorium tylko dlatego, że pokłóciłaś się z koleżankami i to na dodatek przeze mnie. Nie możesz im się tak dawać, z resztą na pewno się pogodzicie.

- Może kiedyś….

***

- Zostawcie mnie! – krzyczała jasnowłosa dziewczyna była sama w ciasnym pokoju z trzema Ślizgonami z siódmego roku.

- Nie podskakuj mała bo jeszcze coś ci zrobimy.

Czułą, że w jej oczach pojawiają się łzy.

- Nie płacz kruszynko – powiedział jeden z chłopaków – Jesteś taka śliczna.

- Taaa…. Nic się takiego nie dzieje, prześpij się tylko z każdym z nas, a damy ci spokój.

Szloch wyrwał się jej z krtani.

- Więc jak będzie?

Dziewczyna pokręciła przecząco głową i wtedy jeden z chłopaków  przycisnął ją do ściany własnym ciałem.

- Jeśli się nie zgodzisz zmusimy cię do tego.

Nagle na korytarzu usłyszeli stukot obcasów.

- Cholera zmywamy się – krzyknął jeden z nich i zniknęli w jednym z tajnych przejść Hogwartu. Do pokoju weszła profesor McGonnagal, a widząc zapłakaną uczennicę przeraziła się.

- Dziecko co ci się stało?

- N- nic – załkała – Nic takiego pani profesor, ja już pójdę do siebie

- Ale… - lecz nim nauczycielka zdążyła skończyć zdanie dziewczyna uciekła