Kłamstwa Irytka

-Lily, nie rób tego! – krzyknęła Petunia

Ale rozhuśtałam się bardzo wysoko i wyleciałam w powietrze wybuchając radosnym, śmiechem, ale zamiast zwalić się z łoskotem na asfalt, którym był wylany plac zabaw zawisłam w powietrzu i wylądowałam lekko.

- Mama ci mówiła żebyś tego nie robiła!

Petunia zatrzymała swoją huśtawkę szurając sandałami po asfalcie, zeskoczyła z niej i stanęła trzymając się pod boki.

- Lily, mama mówiła, że ci nie wolno!

- Przecież nic mi się nie stało – odparłam chichocąc – Tuniu popatrz na to. Zobacz co potrafię.

Petunia rozejrzała się, na placu zabaw nie było nikogo oprócz nas. Podniosłam z ziemi kwiatek, który spadł z krzaka. W Petunii ciekawość najwyraźniej zwyciężyła strach po podeszła do mnie. Wyciągnęłam rękę, kwiat leżał na mej dłoni rozchylając się i zwijając płatki jak jakaś dziwaczna ostryga.

- Przestań! – krzyknęła Petunia

- Przecież to cię nie boli – odparłam, ale odrzuciłam kwiat na ziemię.

- Jak ty to robisz? – w głosie mojej siostry wyraźnie zabrzmiała zazdrość.

Nagle z krzyków wyszedł Severus Snape.

- To chyba oczywiste, nie? – zawołał podchodząc do nas powoli.

Petunia krzyknęła i wycofała się w stronę huśtawek, a ja choć byłam trochę wystraszona spojrzałam na nieznajomego i spytałam:

- Co jest oczywiste?

Snape był wyraźnie podekscytowany, spojrzał na Petunię i ściszając głos powiedział.

- Wiem kim jesteś

- O co ci chodzi?

- Jesteś czarownicą.

Oczywiście dotknęło mnie to i zrobiłam obrażoną minę.

- Nie wolno tak przezywać!

Uniosłam dumnie głowę i odmaszerowałam w stronę Petunii.

- Nie! Ty naprawdę nią jesteś! Obserwuję cię od pewnego czasu, ale nie ma w tym nic złego. Moja mama też jest czarownicą, a ja jestem czarodziejem.

- Czarodziejem, akurat! – zadrwiła Petunia – Wiem kim jesteś, jesteś chłopakiem od Snapeów! Tych ze Spinners And nad rzeką. – taki adres naprawdę źle o kimś świadczy i właśnie to chciała pokazać Petunia tą uwagą –Dlaczego nas szpiegujesz?

- Wcale nie szpieguję – odparł Snape – W każdym razie ciebie na pewno nie – dodał złośliwie – Jesteś mugolkę.

Petunia oczywiście nie znała tego słowa, ale ton głosu Severusa wystarczył by się obraziła.

- Chodź Lily , idziemy – powiedziała ostro

Odeszłam posłusznie za siostrą, ale nigdy nie zapomnę tego spotkania.

- I tak go poznałaś? – spytała zaskoczona Blum

- Tak, wiem jak to wygląda, ale nasze stosunki się później polepszyły.

- Jakim cudem.

- Rozmawiałam z nim na osobności. – wyjaśniłam – zaczęłam mu wierzyć. To on mi wszystko wyjaśnił.

- …I ministerstwo może cię ukarać za czarowanie poza szkołą.

- Przecież czaruję poza szkołą! – zdziwiłam się

- Bo my jeszcze możemy, jeszcze nie mamy różdżek, póki jesteś dzieckiem nic ich nie obchodzisz, ale jak skończysz 11 lat i pójdziesz do szkoły to już musisz uważać.

- Ale to jest prawda tak? – upewniałam się – Petunia mówi, że kłamiesz, że nie ma Hogwartu, ale jest tak?

- Jest, ale tylko dla nas, dla niej nie. My dostaniemy listy.

- Naprawdę? – szepnęłam

- Tak. – odparł Severus bardzo pewnie

- A ten list naprawdę przyniesie sowa? – dopytywałam się

- Zwykle tak jest, ale ty urodziłaś się u Mugoli, więc przybędzie ktoś z Hogwartu by wyjaśnić to wszystko twoim rodzicom.

- I przyszedł ? – dopytywała się Blum

- Tak, ale nie przerywaj.

- Wybacz.

 - A to coś zmienia, że urodziłam się w mugolskiej rodzinie?

- Nie – powiedział – To niczego nie zmienia.

- A potem… było coś jeszcze, ale tego już nie musisz wiedzieć.

- Dlaczego? – spytała Blum

- To prywatna sprawa, wybacz. Może kiedyś ci powiem.

- Jak wolisz.

- Blum… - zaczęłam – Mam prośbę, nikomu nie mów tego wszystkiego dobrze? – poprosiłam miałam szczerą nadzieję, że przyjaciółka nie odmówi.

I nie zawiodłam się.

- Pewnie. – uśmiechnęła się płomiennowłosa – Wracajmy do szkoły.

***

Weszłyśmy do PW, na jednym z foteli siedział Mathias i przeglądał jakąś gazetę. Uśmiechnęłam się porozumiewawczo do Blum i ruszyłam w jego stronę. Przysiadłam na poręczy jego fotela i  powiedziałam:

- Możemy pogadać?

Chłopak sprawiał wrażenie zdziwionego lecz uśmiechnął się do mnie nie pewnie i powiedział.

- Pewnie Lily, chodźmy w jakieś spokojniejsze miejsce.

Weszliśmy do jakiejś pustej klasy i zaczęłam:

- Słuchaj, chciałam tylko powiedzieć, że nie mam ci za złe tamtego numeru z szukającym. Wiem, że chciałeś dobrze, tylko tak wyszło. Postanowiłam ci wybaczyć.

- Naprawdę? Dzięki Lilka, jesteś super.

- Nie przesadzaj, tylko obiecaj, że to się już nie powtórzy.

- Obiecuję, to jak było na randce z Potterem?

Zaśmiałam się i zaczęłam mu opowiadać. Nawet nie zauważyliśmy jak pogrążyliśmy się w rozmowie. Dopiero jakieś pół godziny później na ziemie sprowadził nas…

- Evans i Ryan siedzą na drzewie i całują się! Hahaha!

- Irytku! – ryknął Mathias i rzucił w poltergaista książką leżącą na biurku nauczyciela. Duch wyleciał z klasy obwieszczając całej szkole, że całuję się z Mathiasem chociaż to wcale nie prawda. Chłopak wyglądał na rozwścieczonego.

- Nie przejmuj się nim – powiedziałam do niego – I tak nikt w to nie uwierzy.

- Tak myślisz? – upewniła się chłopak

Przytaknęłam z uśmiechem i powiedziałam

- Ale lepiej już wracajmy.

- Jak chcesz. – mruknął chłopak

Zanim do PW postanowiłam jeszcze odwiedzić bibliotekę, aby napisać wypracowanie z transmutacji razem z Blum, Ann i Dorcas, Mathias zaś ruszył na trening quidditcha.

***

- Gotowi? – spytał Ryan wchodząc do szatni Gryffindoru

Nikt nie odpowiedział, wszyscy tylko wpatrywali się w niego z ciekawością. Chłopak poczuł się dziwnie widząc wlepione w siebie sześć par oczu.

- O co chodzi? – spytał lecz nie uzyskał odpowiedzi – Dlaczego się tak na mnie gapicie? No powiedzcie wreszcie co się stało!

Wzrok wszystkich przeniósł się z Mathiasa na Martę:

- Eee… Dlaczego ja? – spytała niepewnie – No dobra braciszku, więc to prawda, że całowałeś się z…

- Moją Liluś? – dokończył za nią James, wyglądał na wściekłego, rozżalonego  i nie dowierzającego.

Mathias popatrzył na nich jak na wariatów po czym spytał:

- Chyba nie uwierzyliście w te kłamstwa Irytka?

- Eee… no…. – wszyscy zrobili głupie miny

***

Weszłam do biblioteki pięć minut spóźniona.

- Sorka dziewczyny, zagadałam się z Mathiasem – zaśmiałam się dopiero po chwili zauważyłam, że dziewczyny są zupełnie poważne.

- Więc to prawda? – spytała Dorcas

- Co prawda? – spytałam głupio

- Że całowałaś się z moim bratem.

Spojrzałam na nie jak na wariatki i kretynki i zaczęłam się śmiać.

***

- Nie mogę uwierzyć, że wszyscy nasi znajomi i przyjaciele uwierzyli w te bzdury, które Irytek wykrzykuje po szkole – powiedziałam do Mathiasa gdy siedzieliśmy razem wieczorem nad jeziorem.

- Ja też nie. – przyznał chłopak i spojrzał na mnie

Nasze twarze się spotkały, nie wiedziałam jak to się stało, ale złączyliśmy się w pocałunku.