Jego usta smakowały tak słodko i wspaniale. To było niesamowite
uczucie, po raz pierwszy w życiu całowałam się w ten sposób. To zaskakujące, że
tak łatwo poszło, że w ogóle się nie bałam. Może dlatego, że mu ufałam w końcu
to brat mojej przyjaciółki… O Boże, co ja robię?!
Odepchnęłam o siebie Mathiasa, a ten spojrzał
na mnie z zaskoczeniem.
- Przepraszam – wyszeptałam.
- Daj spokój – wyglądało na to, że rozumie –
To moja wina nie powinienem był…
***
Cała roztrzęsiona weszłam do naszego
dormitorium. Pierwsze co usłyszałam to szloch, Blum leżała na łóżku i płakała,
a Ann i Dorcas starały się ją pocieszyć. Za to Rubi leżała na łóżku w samej
bieliźnie i przeglądała magazyn „Czarownica”.
- Lilka zrób coś – poprosiła Dorcas – ona
nawet nie chce powiedzieć o co chodzi.
Popatrzyłam krytycznie na Rubi i podeszłam do
jej siostry.
- Blum – zaczęłam miękko – Proszę, powiedz, co
się stało?
Dziewczyna podniosła się i spojrzała na mnie
wrogo. Oczy miała czerwone i podpuchnięte, a wargi jej drżały.
- I ty się jeszcze pytasz? – jej głos był jak
jad – Może to, że moja przyjaciółka ślini się z moim bratem, na dodatek w
miejscach publicznych.
- Blum…
Lecz dziewczyna wstała i wyszła z podniesioną
głową, zapewne żeby zrobić piekło Mathiasowi.
- A podobno to ja jestem ta zła – mruknęła Rubi
***
Na śniadaniu nie było Blum więc zajęłam jej
miejsce. Nie byłam głodna więc tylko wypiłam sok dyniowy.
***
Kiedy schodziłam na obiad wpadłam na
jasnowłosego chłopaka.
- Śnieżyca? – zdziwiłam się – Wybacz, nie wiem
jak chodzę.
- Cześć Lily, nic się nie stało – odparł
uśmiechając się do mnie
- Nie wiesz czy Blum nadal jest na mnie zła za
wczoraj? – zapytała z nadzieją.
- Chyba tak – odparł na moje nieszczęście
chłopak – Ufała tobie i Mathiasowi. Poczuła się zdradzona kiedy zobaczyła Was
wczoraj na błoniach.
A więc nas widziała – pomyślałam
- To tylko tak wyglądało – zmieszałam się –
Nie wiem dlaczego my się… to znaczy…
on mnie…
- Pocałował? – domyślił się chłopak – Ja się
mu nie dziwię. Jesteś mądra, ładna…
Zbliżył się do mnie trochę . W sumie czemu
nie… - pomyłam – Nie mam nic do stracenia.
Pocałowałam go. Przerwał nam krzyk Blum.
Patrzyła na nas, a w
szczególności na mnie z nienawiścią.
- Jak śmiesz?! – podeszłą do mnie i dała mi w
twarz – Lafirynda – wycedziła i odeszła
- Blum! – krzyknął na nią Śnieżyca
- Spadaj! – krzyknęła nawet się nie odwracając
– Z nami koniec!
- Co? – spytał chłopak chociaż jej już nie
było – Po tym wszystkim… Jak mogłaś – spojrzał na mnie z wyrzutem.
Nie wiem jak mogłam i co mnie opętało , ale to
zdecydowanie nie było w moim stylu.
***
- Podaj dżem Evans – powiedział do mnie zimno
James przy kolacji.
Czyżby ten też z jakiegoś powodu się na
mnie obraził? Może dlatego, że ostatnio całowałam dwóch chłopaków, a jemu daję
kosza już od roku? Do naszej paczki podszedł Mathias.
- Lily musimy pogadać - powiedział
Odeszłam z nim na bok, czułam, że nie
chce mi powiedzieć niczego miłego, mimo tego zmusiłam się do zapytania:
- O co chodzi?
Chłopak nie zamierzał owijać w bawełnę.
Spojrzał na mnie poważnie poirytowanym wzrokiem i spytał:
- Całowałaś się ze Śnieżycą?
- Eee… No… my… - Co się ze mną dzieje, musze
się wziąć w garść – Tak, ale to nic nie znaczy.
- Więc pocałunek nic dla ciebie nie znaczy? –
spytał w jego głosie był chłód – Wiem, że wczoraj przesadziłem, ale ty się nie
opierałaś, myślałem, że ci się podobało.
- Bo tak było…
- Ale dziś już przyklejasz się do mojego
najlepszego przyjaciela? Jesteś żałosna!
- Twojego…? Nie wiedziałam… Przykro mi… Nie
wiem jak to się stało…
- Daruj sobie, myślałem, że jesteś inna.
- Bo jestem .
Lecz Mathias już odszedł, poczułam się
zraniona, ale jakby na to nie patrzeć sama sobie na to zasłużyłam. Wróciłam do
stołu lecz tam nikt się do mnie nie odzywał, wszyscy tylko patrzyli na mnie
spode łba. Nie mogłam tego znieść więc wyszłam, ruszyłam prosto do sowiarni.
Naskrobałam na papierze krótki list i przywiązałam do nóżki Anastazji. Poczułam
się jeszcze gorzej, bo nawet moja sowa patrzyła na mnie z wyrzutem.
***
Płomienno włosa dziewczyna osunęła się po
ścianie łazienki. Miała już wszystkiego zupełnie i naprawdę dosyć. W ciągu
niespełna dwóch dni straciła przyjaciółkę, brata i chłopaka. To było ponad jej
siły. Przed oczami cały czas miała obraz Lily i Mathiasa, Lily i Śnieżycy… nie
wiedziała który z nich był gorszy. Czuła, że już nie da rady. Wbiła sobie w
rękę swoje ostre tipsy. Na skórze pojawiła się krew…
***
Perlisty śmiech wydobył się z krtani Petunii
Evans. Tak bardzo rozśmieszył ją dowcip najlepszej przyjaciółki Yvonne, że
ledwo stała na nogach. Nagle usłyszałam krzyk przyjaciółki. Spojrzała na nią,
dziewczyna wskazywała na niebo, zbliżała się do nich sowa. Petunia wyciągnęła
rękę i pozwoliła Ptokowi wylądować tak jak uczyła ją Lily.
- C – co to jest? – spytała Yvonne
- Kilka przecznic stąd wprowadzili się ludzie
– skłamała Petunia – którzy hodują sowy, moja siostra chodzi z ich synem do tej
samej szkoły z internatem
Evansówna odwiązała niepostrzeżenie liścik od
nogi sowy i nakazała jej lecieć do domu.
***
Następnego dnia obudziło mnie pukanie do okna
w moim dormitorium. To Anastazja wróciła. Szybko wpuściłam sówkę i dałam jej w
nagrodę kilka sowich przysmaków. Pomimo, że byłą dopiero szósta rano odwiązałam
liścik i zaczęłam czytać.
Kochana
Lily!
Przeczytałam
Twój list i muszę przyznać, że bardzo zdziwiło mnie to co mi w nim opisałaś.
Trudno
mi było uwierzyć, że mogłaś się tak zachować bo to nie w Twoim stylu, wiem to
bo znam cię bardzo dobrze. Na pewno da się to wszystko jakoś wyjaśnić, może
ktoś dodał ci coś do jedzenia? Zastanów się może ci się coś przypomni. Ja wiem,
że ty się dowiesz co się stało. Kiedy już to odkryjesz będziesz musiała przeprosić Blum i Śnieżycę, a co do tego twojego Mathiasa, to
niezły z niego przystojniak i wiesz co dziewczyno? Bierz go!
Pozdrowienia
Twoja siostra
Petunia
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz