Opowieśc Blum

Blum wpuściłyśmy przodem i same weszłyśmy do pokoju. Był tam kominek, w którym palił się ogień oraz perski dywan, na którym stał stolik i cztery fotele. Na stole leżały 4 gorące czekolady i talerz z ciasteczkami. Usiadłyśmy i spojrzałyśmy na pannę Ryan.

- Po co tu przyszłyśmy? – spytała dziewczyna odrzucając do tyłu swoje świetnie uczesane włosy

Spojrzałam na dziewczyny, lecz ona patrzyła na mnie. Kochane przyjaciółki, nie ma co!

- Więc..- zaczęłam – Czy… Musimy się ciebie spytać, czy ciebie naprawdę wychowywał Mathias? – wyrzuciłam to  siebie?

Dziewczyna spojrzała, po nas, widać już się przyzwyczaiła do myśli, że jej nie wierzymy i teraz się przeraziła.

- Skąd taki pomysł? – spytała, starając się odwlec chwilę odpowiedzi na pytanie.

Uśmiechnęłam się do nie j spokojnie odparłam.

- Sama nam to powiedziałaś.

- Żartowałam. – skłamała

Spojrzałam na nią poważnie i odrzekłam tak spokojnie jak tylko mogłam.

-Wiemy, że nie, zorientowałyśmy się nie dawno, że mówiłaś prawdę.

- Blum, - zaczęła Dorcas – Naprawdę strasznie nam przykro, że ci wtedy nie uwierzyłyśmy, to było chamskie z naszej strony.

- Bardzo cię przepraszamy – dodała Ann

- Dziewczyny – panna Ryan była skołowana - To naprawdę nie tak…

- Blum… - rzekła miękko Ann – Wiem jak to jest mieć dziwną rodzinę. Powiedz nam prawdę – poprosiła

- Postaramy się zrozumieć i nie będziemy się śmiać. – zapewniłam ją

- Zaufaj nam – poprosiła Dorcas

Blum  była widać bardzo zmieszana, na jej twarzach pojawiły się rumieńce wstydu, wzrok wbiła w ziemię i milczała. Myślałam, że już się nie odezwie, że mimo wszystko nie zechce nam powiedzieć prawdy, kiedy usłyszałyśmy jej cichy głos.

- Mam bardzo liczne rodzeństwo, matka nigdy się mną nie interesowała, wychowywał mnie brat Mathias, on jeden zawsze się mną interesował, jak wiecie jestem księżniczką, dość znaną postacią ludziom się wydaje, że mnóstwo o mnie wiedzą, a tak naprawdę zdają sobie sprawę tylko z kilku ogólnych rzeczy, które chciałam im powiedzieć i wielu kłamstw. Mathias nauczył mnie, ze ludziom nie można zbyt ufać. Ale wy jesteście moimi bardzo bliskimi przyjaciółkami i jeśli chcecie znać prawdę dobrze, powiem Wam. Przez całe życie miałam na świecie tylko jego, tylko on mnie rozumiał, było wiele  chłopaków, których lubiłam, aż poznałam Śnieżycę, to Mathias przekonał matkę, że ten chłopak będzie dla mnie odpowiedni. Rodzice chcieli mnie z nim zeswatać, ale my zostaliśmy tylko znajomymi, dobrymi kolegami. Tyle, że ja czułam do niego coś więcej, nie był dla mnie tylko przelotną znajomością. W zeszłym roku dowiedziałam się, że ja też nie jestem mu obojętna, od tej pory Śnieżyca stał się moim chłopakiem i wtedy opowiedziałam mu to wszystko co Wam teraz i tak Śnieżyca Jamano stał się moją drugą najbardziej zaufaną osobą.

Patrzyłyśmy na nią zaskoczone, spodziewałyśmy się, że to może to być jakaś smutna i dziwna historia, ale, że aż tak. Do tego jedna rzecz mnie mąciła. Jedno pytanie obijało mi się o uszy, pytanie, na które miałam poznać odpowiedź dzięki Dorcas.

- A co z nami? – spytała moja czarnowłosa przyjaciółka

Blum uśmiechnęła się lekko jakby spodziewała się tego pytania.

- Teraz, skoro już Wam o tym powiedziałam, wy jesteście następnymi trzema najbardziej zaufanymi osobami w moim życiu.  – wyjaśniła z uśmiechem

***

Ann była u Huncwotów, prosiła Remusa o notatki z ostatniej historii magii bo ona na ostatniej lekcji nie wytrzymała i zasnęła, Rubi znów nie było, chyba nie zamierzała wrócić na noc, a Dorcas byłą w łazience. Siedziałam w dormitorium sam na sam z Blum. Spojrzałam na nią takim samym wzrokiem ja wtedy w Pokoju Życzeń.

- Blum… mogę ci zadać jedno pytanie.

- Skoro już jesteś wtajemniczona w sekret mojego życia, to nie mam przed tobą żadnych tajemnic.

- Bardzo ufasz nam i Śnieżycy, prawda? Ale i tak Mathias zawsze będzie dla ciebie numerem jeden, mam rację?

- Tak, skąd wiesz?

- Intuicja – zaśmiałam się.

Zaległa cisza, przerwała ją Blum.

- Lily, po słuchaj, wybacz Mathiasowi tamtą próbę oszustwa z szukającym, on naprawdę chciał dobrze, a teraz żałuje.

Zatkało mnie, nikomu o tym nie mówiłam, więc skąd Blum wie? Mathias chyba sam nie przyznał się do winy?

- Skąd…

- Ja i mój brat, mówimy sobie dosłownie wszystko. – odparła dziewczyna

Zmieszałam się trochę, jak mogłam w to wątpić po wysłuchaniu historii Blum? Strasznie jestem głupia. Już miałam przeprosić lecz Blum odezwała się pierwsza.

- Proszę cię Lily, obiecaj, że zastanowisz się nad przebaczeniem Mathiasowi, jemu na tym naprawdę zależy, zależy mu na tobie.

Serce zabiło mi szybciej, nie dałam tego jednak po sobie poznać i oznajmiłam spokojnie.

- Obiecuję, że to przemyślę.

***

Cała nasza czwórka szła korytarzem śmiejąc się z dowcipu Dorcas.  Był naprawdę zabawny nagle zobaczyłam coś, co wcale nie wydało mi się śmieszne. Choć może James i Syriusz tak uważali. Mnie wcale nie bawiło to, że Severus Snape wisi w powietrzu do góry nogami, a włosy ma przefarbowane na różowo, do tego nadal są strasznie tłuste.

- I co Smarkerusie, podoba ci się twój nowy wygląd? – spytał ironicznie James

- Wyglądasz bardzo trendy. –  zakpił Syriusz – Ale jakiś taki blady jesteś. Corolbow*

Twarz Severusa Zrobiła się zielona.

Nie mogłam już tego wytrzymać, jak oni mogą być tacy wredni? Nie mogę pozwolić im na to ciągłe znęcanie się nad Severusem..

- Potter! Black! – krzyknęłam występując z tłumu uczniów

- Co jest Liluś? – spytał lekko zdziwiony moją obecnością Potter

- Nie mów do mnie Liluś, Potter ! – warknęłam

Myślałam, że po tym co mu powiedziałam po naszej randce zmieni się, myślałam, że mu na nie zależy, widać znowu się myliłam.

- Wyluzuj Evans, nic takiego się ni dzieje – zbagatelizował Black

Zawrzała we mnie wściekłość. Nic takiego? Nic takiego? Więc to, że męczą i wyzywają Severusa Snapea to jest dla nich nic takiego!

- Nie denerwuj mnie Black, To wcale nie jest nic takiego!

- Oj, Evans daj…- zaczął James lecz mu przerwałam:

- Natychmiast go odczarujcie i postawcie na ziemi!!

- Ale… - próbował się przeciwstawić Black

- I to natychmiast! – wrzasnęłam wściekła

- Łapo, chyba trzeba go odczarować. – powiedział James ze smutkiem patrząc na Syriusza.

- Masz rację Rogaczu – przyznał Black patrząc na Pottera – Nie ma  co się kłócić z tą Rudą, wściekłą, wiewiórą.

Nie wiedziałam o czym oni gadają. Jaki Łapa?! Jaki Rogacz?! Rozumiałam tylko jedno, Rudą wściekłą wiewiórą miałam być ja. Naprawdę nie lubię być wyzywania   więc gdy tylko odczarowali Severusa odeszłam obrażona. Udało mi się tylko usłyszeć drwiący głos Jamesa.

- Masz szczęście, że Evans tu była Smarku, inaczej jeszcze byśmy się upiększyli.

***

Usiadłam wściekła nad jeziorem był już koniec października i pogoda zaczęła się psuć. Mnie to jednak nie przeszkadzało, byłam wściekła na Pottera i Blacka.  Jak oni mogli Tak poniżać Severusa i… i nazwać mnie Rudą, wściekłą wiewiórą?! Nigdy nie miałam kompleksów ze względów na mój kolor włosów, ale to zabolało. Nagle obok mnie usiadła Blum. Wpatrywała się we mnie przez chwilę po czym mnie objęła.

- Lilka, nie przejmuj się Potterem i Blackiem, to niedorozwoje. Mają mózgi mniejsze od orzeszka.

- Wiem, ale zdenerwowali mnie. Właściwie dlaczego oni mówili do siebie Łapa i Rogacz?

- Nie wiesz? – zdziwiła się szczerze Blum – Wymyślili sobie przezwiska, nikt nie wie dlaczego, ale wszyscy Huncwoci je mają i chcą aby ich tak nazywać.

- Wszyscy? – zdziwiłam się

- Tak. James to Rogacz, Syriusz to Łapa, Remus jest Lunatykiem, a Peter Glizdogonem.

- Oni są jednak nie normalni. – stwierdziłam

Zapadła cisza, którą po paru minutach przerwała Blum

- Lily, mogę cię o coś spytać?

Zaśmiałam się.

- Oczywiście, ty powiedziałaś nam wszystko co czujesz, ja też to zrobię.

- Dlaczego ty zawsze bronisz Snapea? Dlatego, że trzeba bronić słabszych? Bo on nie zasługuje na taki los? Bo nie znosisz Huncwotów?

- Tak, ale jest jeszcze jeden bardzo ważny powód.

- Jaki?

- Ponieważ ja bardzo dobrze znam Severusa Snapea.