Manipulacja

Następnego dnia przyglądałam się uważnie Blum i Jamesowi. Mimo, że panna Ryan nadal trochę martwiła się sprawą swojej piosenki razem z Potterem stanowili wręcz idealną parę. Wyglądało to tak jakby wypełniali się nawzajem. Szczerze mówiąc niedobrze mi się robiło na ich widok. Byli tak obrzydliwie zakochani….A przy tym tak cholernie szczęśliwi…. Wiem, że to wygląda jakbym była zazdrosna, ale naprawdę to jest zupełnie inaczej. Dopiero co zakończyłam związek, który nie miał żadnej przyszłości, można nawet powiedzieć, że źle na mnie wpływał, był toksyczny. To co czułam do Mathiasa to było coś wyjątkowego moja pierwsza miłość. Nie jestem w stanie teraz uwierzyć w to, że jakikolwiek chłopak może dawać takie szczęście. Nie wierzę już w istnienie miłości. Słabo mi kiedy widzę jak jakakolwiek inna dziewczyna może być taka naiwna, a jeszcze gorzej się czuję kiedy tą dziewczyną jest moja była przyjaciółka. Traci czas na Pottera, Pottera! Największego dupka na świecie jak ona może myśleć, że on da jej szczęście?

A Syriusz? Sama nie wiedziałam dlaczego, ale czułam, że on jest inny. Zobaczyłam to wczorajszej nocy w jego oczach. Prawdziwa miłość… Do tej Rudej księżniczki… Biedna Dorcas… Nadal było mi jej żal, nie wiedziała, że on nigdy nie będzie jej. Nie zdawała sobie do końca sprawy, że on oddał swoje serce w całości innej.

Boże, dlaczego ja mam łzy w oczach?! To oczywiście wszystko jest bardzo smutne, ale bez przegięć, nie ma powodów żeby mazać się jak ostatnie dziecko!

Nie wiedziałam co się dzieje, serce mnie jakby bolało, a łzy cisnęły mi się do oczu. Nie mogłam tego powstrzymać, a tak bardzo nie chciałam żeby ktoś zobaczył mnie w chwili słabości. Nie wiem dlaczego, wcześniej nie miałam z tym problemu, nie uważałam się przez to za gorszą… Od rozstania z Mathiasem chyba bardzo się zmieniłam, stałam się jakby feministką. Tak? To dlaczego teraz beczę bez powodu??

Wstałam gwałtownie od stołu Gryfonów i wyszłam z Wielkiej Sali. Nogi same poniosły mnie na wierzę astronomiczną. Nie wiem dlaczego pragnęłam się tam znaleźć, przecież swego czasu przychodziłam tutaj tylko z Mathiasem. Czułam, że  już nie wytrzymam i pozwoliłam łzom popłynąć. Po paru minutach udało mi się uspokoić. Wciąż nie wiedziałam co było powodem tej nagłej słabości. Wzięłam głęboki oddech i postanowiłam zejść na dół. W końcu wczorajszego wieczoru złożyłam komuś pewną obietnicę i zamierzałam ją wypełnić. Ta myśl jakby dodała mi sił. Do tego stopnia, że nie patrząc już na nic wróciłam na śniadanie. Jedyne wolne miejsce prze stole znajdowało się koło Jamesa i Blum. No bo oni siedzieli  na jednym krześle, tzn. James siedział na krześle a Blum na Jamesie. Dziewczyna karmiła go tostem  z dżemem. Zaczęłam smarować sobie kanapkę kiedy Potter zwrócił na mnie uwagę.

- Lily, czy ty płakałaś? - spytał strącając Ryan z kolan.

Cholera – przeklęłam się w myślach – tusz do rzęs musiał się rozmazać. Znowu zrobię z siebie idiotkę. No i właśnie wtedy zrobiłam z siebie jeszcze większą idiotkę niż wcześniej. Bo wtedy te głupie łzy napłynęły mi do oczu, a ja znowu wybiegłam z WS. Chyba mam de ja vu. Usłyszałam za sobą krzyk Blum.

- James czekaj!

Zaraz jaki James? Zatrzymałam się i odwróciłam do tyłu. Prze de mną zatrzymał się nie kto inny jak Rogacz. Zadyszał się i Miał bardzo zmartwioną minę.

- Liluś… Co się stało, dlaczego płaczesz??

Już miałam na końcu języka swoje słynne „Tylko nie Liluś” kiedy zorientowałam się, że w tej idiotyczniej sytuacji jest szansa na wywiązanie się z obietnicy złożonej Syriuszowi.

- James – wyszeptałam i pozwoliłam łzom spływać dalej Mo moich policzkach – Bo to dlatego, że ty jesteś teraz z Blum, a… A ja uświadomiłam sobie, że bardzo mi ciebie brakuje.

- Lily, czy.. Czy ty mnie kochasz??

No i jak myślicie co miałam zrobić? Musiałam skłamać, nie było innego wyjścia.

- Tak James, żałuję tylko, że tak późno…

- Lily, jeśli naprawdę mnie kochasz to ja zaraz z nią zerwę Lily, mogłaś mi powiedzieć wcześniej, przecież nie raz ci mówiłem że zrobię dla ciebie wszystko.

Pocałowałam go, a on odwzajemnił pocałunek. Nienawidziłam szczerze tego palanta, ale musiałam przyznać, że mimo swoich 13 lat całował wyśmienicie. Nie uniosłam się jednak do nieba ponieważ od razu przypomniały mi się moje liczne pocałunki z Mathiasem.

Dlaczego z tych głupich oczu znów płyną łzy?

***

James Potter wszedł do WS. Miał poważną minę skierował się w stronę swojej dziewczyny.

- Blum musimy pogadać - odciągną ją na bok.

Panna Ryan nic z tego nie rozumiała. Wszystko nagle zaczęło się dziać tak szybko. Dlaczego człowiek którego kochała zachowywał się w stosunku do niej tak dziwacznie, jakby miał jej do przekazania jakąś wiadomość. Serce zaczęło jej szybciej bić, podejrzewała o co może mu chodzić.

„Błagam tylko nie to” – pomyślała na głos jednak odezwała się zwykłym pewnym siebie głosem. – Co się stało, Kochanie?

James nic z tego nie rozumiał czy ona niewidziana napięcia i zdecydowania na jego twarzy. Dlaczego była taka spokojna. Nic zupełnie nic nie podejrzewała. Miał ochotę mocno nią wstrząsnąć, ale parę minut temu obiecał Lily, że będzie delikatny.

- Posłuchaj – czy tego chciał czy nie jego ton był ostry i oschły – Jesteś naprawdę świetną dziewczyną w ogóle, ale nie dla mnie. Przykro mi, ale kocham Lilusię, a ona wreszcie zaczęła odwzajemniać moje uczucia, nie mogę teraz ja jej zostawić. 

- Rozumiem James… Nie ma sprawy – oznajmiła jej ton nadal był spokojny i jakby… protekcjonalny. – Wiem, że to ją naprawdę kochasz więc nie trać na mnie czasu – idź do niej.

- Dzięki – Rogacz wyszedł WS, a rudowłosa dziewczyna usiadła przy dole koło swojego brata.

Położyła głowę na jego ramieniu i zamknęła oczy nie pozwalając łzom wypłynąć spod powiek.

- W czym ja jestem od niej gorsza Mat? – spytała cicho – Co ma ona czego mnie brakuje.

- Nie ma takiej rzeczy siostrzyczko – głos chłopaka był miękki, choć ciężko było mu mówić takie rzeczy, gdzieś w zakamarku jego serca wciąż siedziała panna Evans i Uśmiechała się delikatnie.  – Jesteś niezwykła, a ona ci do pięt nie dorasta> Potter też to kiedyś zrozumie i  uwierz mi że to już całkiem niedługo.

- Mathias nie waż się nic mu zrobić. – z jej oczu strzelały iskry

- Nie, - odparł chłopak – bo wiem że tego nie chcesz, ale kiedyś znajdziesz sobie kogoś odpowiedniego, nawet jeśli to nie będzie Potter.

Blum znów wtuliła się w brata.

A całej sytuacji bacznie przyglądał się  Syriusz Black.

***

James wszedł do opustoszałego PW w którym siedziałam. Szczęście wyraźne rysowało się na jego twarzy  usiadł koło mnie.

- Nie mogę uwierzyć, że tak łatwo poszło – rzuciłam pytające spojrzenie – powiedziałem jej wszystko, a ona praktycznie powiedziała, że życzy nam szczęścia.

Uśmiechnęłam się, spełniłam swoją powinność, a Syriusz miał teraz pustą drogę do miłości swego życia. Miałam tylko nadzieję, że niczego nie spartaczy.

Aha no i pozostaje jedna rzecz, muszę udawać, że kocham Pottera.

Będzie ciężko, ale dam radę, prawda??

***

Śnieżyca Jamano stał podparty o ścianę i wpatrywał się w swoją byłą dziewczynę. Wychodziła właśnie z sowiarni  i była dość przygnębiona mimo tego wyglądała jak zawsze bosko.  Chociaż od ich rozstania minęło już trochę czasu on nadal nie mógł przestać o niej myśleć. Działała na niego jak narkotyk uzależnił się. A może po prostu to  jest właśnie prawdziwa miłość? Tak, na pewno. Kochał ja tak mocno jak nikt na tym świecie. Wiedział, że gdyby kiedykolwiek by jej coś zagrażało zgodziłby się na najgorsze męki i oddałby za nią życie.

Ale ona z nim zerwała i to w dość brutalny sposób. Chciała zapomnieć o całym swoim dawnym życiu i wszystkim co się z tym związało. Nawet by ją rozumiał gdyby nie to, że w tym dawnym życiu przeżyli tyle cudownych chwil. A ona tak po prostu go nagle odepchnęła. Często zastanawiał się czy Blum mimo wszystko za nim choć trochę tęskni? Czy myśli o niej wieczorami? A jeśli tak to czy choć w połowie tak mocno jak on? Wydawało mu się to jak piękny sen. Często wyobrażał sobie że do siebie wracają… Ale nikt o tym nie wiedział.

Nawet swojemu najlepszemu przyjacielowi, Mathiasowi, który był zarówno bratem Blum nie powiedział, że nadal ją kocha i że śpi z jej zdjęciem pod poduszką. Można by zadać pytanie dlaczego. Dlaczego zamknął się przed wszystkimi i milczał? Może bał się wyśmiania? Sam nie wiedział. Właśnie to tak bardzo różniło go od Jamesa Pottera. Śnieżyca rzadko kiedy wyrażał na głos swoje uczucia. A może to było błędem?

Spojrzał znów na dziewczynę. To jego szansa, może teraz do niej podejść  spróbować z nią choćby porozmawiać.

Zrobił krok w jej stronę kiedy koło płomiennowłosej pojawił się Syriusz Black.

Śnieżyca nie mógł uwierzyć we własnego pecha. Dlaczego zawsze wtedy gdy zdecyduje się coś zrobić koś musi mu stanąć na drodze?

- Cześć Blum, słuchaj, słyszałem o tym co zrobił James. Przykro mi, naprawdę. To mój najlepszy przyjaciel więc nie powinienem go osądzać, ale zachował się jak idiota. Na własne życzenie stracił najwspanialszą dziewczynę świata.

- Dzięki Syriuszu. Eh… Odprowadziłbyś mnie na eliksiry?

- Z przyjemnością piękna.

***

Minął tydzień. Udawanie szło mi całkiem nieźle. A Syriusz i Blum żyli w dobrej komitywie. Cieszyłam się z tego może nie długo coś zacznie iskrzyć?

Weszłam do dormitorium i pierwsze co rzuciło mi się w oczy to że  na stoliku koło łóżka Blum leżała jakaś karta był to List. Od razu rozpoznałam pismo przyjaciółki:

Droga Rubi!

Co u ciebie słychać? Pewnie nadal mnie nienawidzisz i marzysz abym zniknęła z twego życia, ale Mathias cały czas myśli o Evans, która go rzuciła, a ja nie mam komu się wyżalić. Potter mnie rzucił. Dla Lilki. Staram się nie okazywać zazdrości, ale ja go tak bardzo kocham… Boże, czemu mnie to spotyka??

Nie rozpisuję się bo i tak wątpię żebyś odpisała. Pewnie nawet nie przeczytasz tylko wrzucisz ten list do ognia mimo tego pozdrawiam.

Blum

Na drugiej stronie znalazłam w pośpiechu nabazgraną odpowiedź:

Hej siostrzyczko!

No to Szok, bo postanowiłam odpisać.

U mnie wszystko w porządku, ta szkoła jest świetna, ale tęsknię trochę za starym, dobrym Hogwartem.

Co do tej sprawy z Jamesem to nie martw się  NIE DAJ Się!

Jesteś setki razy lepsza od tej Evans, no bo w końcu jesteś mojąsiostrą no nie.

Dużo nad wszystkim myślałam i doszłam do wniosku, że mimo wszystko powinnyśmy trzymać się razem i być dla siebie miłe. W końcu jesteśmy siostrami.

Mimo wszystko byłabym ci wdzięczna gdybyś nikomu nie wspominała o tym, że ci odpisałam.

Również pozdrawiam.

Rubi

Siedziałam na łóżku Blum i nie mogłam w to uwierzyć. Ona po tym wszystkim wciąż utrzymywała kontakt ze swoją siostrą. Opadłam na jej poduszkę i poczułam pod głową coś  twardego. Z pod poduszki wyjęłam pięknie oprawiony notes. Otworzyłam go. Kartki papieru były jak nie z tego świata, dosyć szorstkie, prawie jak pergamin. Większość stron było zapisanych piórem wiecznym, pismem panny Ryan.