Z pod poduszki wyjęłam
pięknie oprawiony notes. Otworzyłam go. Kartki papieru były jak nie z tego
świata, dosyć szorstkie, prawie jak pergamin. Większość stron było zapisanych
piórem wiecznym, pismem panny Ryan. Był
to jej pamiętnik. Wiedziałam, że nie powinnam go czytać, bo to była jej
prywatna sprawa i nie miałam do tego żadnego prawa. Sama bym się wściekła gdyby
ktokolwiek sięgnął po moje – ściśle tajne – zapiski. Mimo tego nie mogłam się
powstrzymać. Od dłuższego czasu zupełnie nie rozumiałam tej dziewczyny, a teraz
wreszcie pojawiła się okazja aby poznać jej uczucia. Zdaję sobie sprawę,
że to kompletnie nie
etyczne, ale też silniejsze ode mnie.
Notes
był dość gruby więc postanowiłam przeczytać tylko ostatnie wpisy.
7 listopada
Jak już wcześniej pisałam dzięki
wspaniałym mądrym i inteligentnym Huncwotom zarobiliśmy szlaban w Zakazanym
Lesie. Od początku wiedziałam, że to się źle skończy, ale, że aż tak??! Hagrid
kazał nam szukać wielkiego pająka Aragoga w lesie, jedynym pozytywem tego było,
że miałam iść w parze z Jamesem. Wszystko było Okey (jak na zakazany las)
dopóki nie znalazłam na drzewie napisu Worst Memory. Z drzewa wyłoniła się
jakaś postać i patrzyła chwile na Jamesa działo się z nim wtedy coś dziwnego.
Następnie postać popatrzyła w oczy mnie. I wtedy wszystko zobaczyłam jakby to
się działo teraz. Zranienie Mathiasa podczas napadu na bank i moje pierwsze
morderstwo. Bałam się zupełnie tak jak wtedy, a może nawet i bardziej. Później
okazało się, że wszyscy moi
przyjaciele zobaczyli tę niezwykłą postać, która pokazała im ich najgorsze
wspomnienia, ale ja chyba przeżyłam to
najgorzej. W sumie nic dziwnego większość z nich ma przecież zupełnie normalne
życie.
8 listopada
Dziś nie wydarzyło się nic ciekawego.
Wygląda na to, że nikt już nie myśli o przygodach w lesie, z wyjątkiem mnie.
Całej nocy nie przespałam… Chociaż… Lilka miała chyba koszmarny sen.
10 listopada
Dzień byłby dość udany gdyby nie fakt,
że wciąż myślę o wydarzeniach w Zakazanym lesie…
11 listopada
Rozmawiałam dziś z Martą. Dziewczyną z
Gryffindoru. Jest dosyć miła choć zupełnie inna niż moje przyjaciółki. Gdybym
kiedykolwiek kiedyś pokłóciła się dziewczynami, ona mogłaby zająć ich
miejsce. Boże, o czym ja myślę?! Świetna ze mnie przyjaciółka nie ma co!
13 listopada
Marta opowiadała mi dziś o swoim
dotychczasowym życiu. Tak jak moje nie było raczej usłane różami. Jej ojciec –
to policjant, pracoholik. Rzadko kiedy jest w domu, podobno jej matka często
jest smutna i mówi, że zmarnowała przez niego pół życia. Ale mamuśka Marty też
nie jest aniołkiem, ona także często ją olewa, i myśli na ogół tylko o swoim
dobrze. No i Marta podejrzewa, że ona zdradza jej ojca.
Ciągle myślę o Worst Memory… Nadal się
boję tych wspomnień….
14 listopada
Wykrzyczałam wszystko dziewczynom. To
było w nocy w ataku strachu. Powiedziały żebym się nie przejmowała, że o nic
mnie nie obwiniają. Boże jakie one są naiwne, myślą że świat jest cały w
jasnych kolorach. Rozmawiałam też z Mathiasem. Właściwie to chyba Lilka była u
niego. On się Martwi złapał mnie na korytarzu i powiedział, że musimy poważnie
porozmawiać.
- O czym ? – spytałam zaskoczona
- Wiem, że ciągle myślisz o tym co się
stało w Zakazanym Lesie. Blum, powinnaś puścić to w niepamięć. To już się
wydarzyło i nie powtórzy.
- Tak jasne – zakpiłam z niego –
zresztą ja nie mogę zapomnieć…
Doszliśmy do wniosku, że muszę się
odciąć od dawnego życia. W związku z tym musiałam zerwać ze Śnieżycą.
Widziałam, że to go „lekko” podłamało psychicznie. Wiedziałam, że tak będzie,
to bo on chyba zawsze będzie mnie kochał, ale ja już chyba nie czuję tego
samego. Nie chce go ranić, bo w sumie wciąż nas coś łączy czy tego chcę czy
nie, ale po prostu inaczej nie mogę.
Następnie James za mną pobiegł, pytał
czy chcę się z nim umówić, strzelił tekstem zupełnie jak do Evans. Serce od
razu zaczęło mi szybciej bić. Od dłuższego czasu o tym marzyłam, no, ale
przecież nie chciałam żeby zorientował się, że… no… No że go kocham i to już od
dawna. A poza tym to by było nie fair wobec Śnieżycy. Choć serce mnie bolało
musiałam odmówić. Pozostawiłam mu więc cień nadziei
A kiedy zapadł wieczór przyszedł do
mnie Syriusz i powiedział, że mnie kocha. Totalnie mnie zatkało, bo Black jest
także cudowny. Nie mogłam uwierzyć, że nagle udania się za mną 3
najcudniejszych chłopaków w szkole mimo tego odmówiłam Blackowi tymi samymi
słowami co Jamesowi. .
- Nie jestem jeszcze gotowa na nowy
związek.
I wszystko by było cudnie gdyby nie to,
że przy tym go pocałowałam – niby to na pocieszenie, ale muszę przyznać, że
było bosko.
I tu się wszystko komplikuje bo
widziała to Dorcas. Kiedy się dowiedziałam o co jest na mnie wściekła nie na
żarty się wystraszyłam, ale jakoś udało mi się wszystko wyjaśnić. Nie
przyznałam się, że byłam też po prostu ciekawa jak całuje Łapa. No, ale na
szczęście się pogodziłyśmy. Nie powiedziałam jej tylko o naszej ostatniej
wymianie zdań.
- Nie kochasz mnie, tak? – zapytał
smutno Black
- Dopiero co zerwałam ze Śnieżycą nie
jestem jeszcze gotowa na nowy związek. –
odparła Blum uśmiechając
się lekko .
- Aha, śliczna, a czy mogę mieć
nadzieję, że kiedyś…?
- Nadzieję mieć zawsze możesz, a kto
wie może kiedyś naprawdę dam ci szansę…
16 listopada
Nie będę się teraz zbyt rozpisywać bo…
Nauka. Eh.. szkoda gadać nigdy nie myślałam, że będę tyle zakuwać.
18 listopada
Kolejna rozmowa z Martą. Jest mi jej
naprawdę żal. Ona miała we Francji cudnego chłopaka, ale musiała go zostawić na
rzecz Hogwartu.
- Nawet sobie nie wyobrażasz jak ja go
kochałam – powiedziała – Ale nie mogłam przecież odpuścić sobie tej szkoły.
- I co teraz, jesteście wciąż
razem? - spytałam
- Tak, piszemy do siebie dość często i
spotykamy się w ferie i wakacje, ale… - urwała
W jej oczach zobaczyłam coś dziwnego,
jakby smutek i żal do samej siebie.
- Ale? – naciskałam
- Już go chyba nie kocham… Rozłąka
sprawiła, że to już nie jest to co dawniej. Szczerze powiedziawszy jestem teraz
zakochana w kimś innym.
- W kim? – zaciekawiłam się
- Hm… może kiedyś ci powiem – szepnęła
uśmiechając się tajemniczo – ale jeszcze nie teraz.
Naprawdę umieram z ciekawości kto to,
ale jedno jest pewne. Na 100% jakiś przystojniak . Marta nie gustuje w
brzydkich.
19 listopada
Mimo wszystko… Wciąż myślę o Worst
Memory.
23 listopada
Za 2 dni wypad do Hogsmade. Ja, Dorcas
i Ann(która nawiasem mówiąc jest ostatnio jakaś dziwna) planujemy, Atak na
Huncwotów. Będzie gorąco i kipiąco! Szkoda tylko, że Lilki z nami nie będzie
ale ona idzie z Mathiasem więc nie mamy jej tego za złe.
25 listopada
A jednak mamy, a właściwie ja mam. I to
coś odrobinę innego. A mianowicie, że EVANS ŻUCIŁA MOJEGO BRATA! Ona chyba nie
ma serca! On teraz tak cierpi! A najlepsze jest to za co ho rzuciła. Za to, że
on ją obronił, przed bandziorami. No i jeszcze za to że kiedyś mu się zdarzyło
kogoś tam zabić, ale to już przeszłość! Ona jest nienormalna. Pokłóciłam się z
nią o to.
26 listopada
Cały czas się kłócę z dziewczynami. One
wyzywają mnie do dziwek a ja nie pozostaję im dłużna. Nie wiem co by było gdyby
nie Mathias, Marta i Huncwoci. No właśnie zapomniałam o najważniejszym.
CHODZĘ Z JAMESEM!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
W takich chwilach myślę, że naprawdę:
ŻYCIE JEST PIĘKNE!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
28 listopada
Chyba już wiemy co się stało z Ann,
Marta nas oświeciła. To że używam liczby pojedynczej nie oznacza wcale, że się
pogodziłam z dziewczynami. Wręcz
przeciwnie. Dorwały się do mojego wspaniałego i nie powtarzalnego tekstu
piosenki „Honey, Honey” która na pewno będzie przebojem. Ja je normalnie zabiję.
29 listopada
Nie wierzę! Po prostu nie wierzę! One
pokazały ( i nawet zaśpiewały) całej klasie tą piosenkę. ŚMIERĆ DLA EVANS I
MEADOWES!!!
30 listopada
Nie wierzę…
I chyba nie chcę…
Wszystko było jak piękny sen. Ja i
James. Dziewczyny mnie denerwowały, ale miałam tę upragnioną miłość, o której
marzyłam już od dawna. No właśnie, miałam…
Było wszystko cudownie przy śniadaniu
siedziałam u niego na kolanach i jedliśmy śniadanie kiedy weszła Evans i po
chwili zaczęła ryczeć nie wiadomo dlaczego. Wybiegła z WS, a James zrzucił mnie
z kolan i pobiegł za nią. Przeczułam coś złego jednak zajęłam się rozmową z
Martą. Po Paru minutach on wrócił. Wziął mnie na bok i powiedział, że Evans
doszła do wniosku, że jednak go kocha i że jestem świetna, ale on woli ją. I
mnie rzucił. Czułam się okropnie. Zresztą nadal czuję się okropnie.
Powiedziałam mu co prawda, że nie ma
sprawy udając przy tym, że
nie to nie rusza i dając mu do zrozumienia, że zaraz znajdę sobie
kolejnego faceta, z którym
będę jeszcze szczęśliwsza. Oznajmiłam mu też, żeby szedł do Lily skoro ją tak
kocha.
Chyba się nie zorientował, że mnie to
zabolało i że łzy cisną mi się do oczu. Poszedł do Evans. A mnie ktoś w
brutalny sposób pokroił serce na drobniutkie kawałeczki. I rozwiał wszystkie
moje marzenia.
Ja już ni chcę bez niego żyć… Nie mam
na to siły, szczególnie, że nie ma przy mnie już nawet dziewczyn… Ale czy ja
naprawdę chcę przyjaźni z Evans??
Chyba nie.
Chyba bym ją prędzej zabiła.
Chyba tak.
Chyba jej nienawidzę.
Chyba dziewczyny i tak staną po jej
stronie.
Chyba już nigdy nie odzyskam ich
przyjaźni.
Chyba się potnę.
Ostatni wpis był trochę (Taaa jasne trochę)
rozmazany. Widać było, że Blum pisząc go płakała i to nawet bardzo. Faktycznie
musiał ją to dotknąć. Nagle zrobiło mi się głupio, bo przecież tak z sumie to
ja nie kocham Pottera, a ona tak, czyżbym zrujnowała jej życie??
Nie, muszę wyluzować, przecież wiem, że kocha
ją Syriusz. Niedługo otrze łzy po Potterze i zainteresuje się Blackiem, a wtedy
ja zerwę z tym durniem i wszystko będzie dobrze.
Popatrzyłam na następną stronę i zobaczyłam ,
że jest tam coś jeszcze.
3 grudnia
Jest mi wciąż tak ciężko. Ciągle chce
mi się płakać. Sama nie wiem jakim cudem jeszcze się nie zabiłam. Może to
dzięki Mathiasowi i Marcie… Ale chyba przede wszystkim dzięki Syriuszowi. Jest
taki wspaniały… Opiekuję się mną… Ale i tak tęsknię za Jamesem…. I chyba nigdy
nie przestanę.
5 grudnia
Syriusz wciąż jest wspaniały, ale mimo
tego mam chandrę… Ryczę prawie cały czas i mam w głębokim poważaniu co inni o
mnie myślą. Chyba, że to jest James…To zupełnie co innego. Boże ja nie mogę bez
niego żyć, tak bardzo go kocham…
Idę po żyletkę.
Spojrzałam na kalendarz, dziś był piąty. Wpis był dosyć szczery.
Faktycznie widziałam jak Blum dziś płakała…
O mój Boże…
O mój Boże…
O mój Boże…
A jeśli ona naprawdę poszła się pociąć?!
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz