Jeśli chcesz być kochany Potter, bądź godny miłosci: Syriusz Black

W nocy długo myślałam co zrobić z piosenką Blum. Może powinnyśmy ją jednak przeprosić, że bez pozwolenia przeczytałyśmy?

Ale z drugiej stronie jej brat sam ją nam dał.

No tak ale prosił tylko żebyśmy przekazały, a nie czytały. Chyba zachowałyśmy się trochę po chamsku. Ale Blum też nie zachowała się najlepiej, nawet nie dała nam się wytłumaczyć. Może dobrze by było ją za to ukarać? Możemy zrobić jej na złość i właśnie wszystkim wygadać jak leci ta piosenka. Dopiero kiedy minęła pierwsza przyszedł mi do głowy genialny pomysł jak zrobić dla Bum coś dobrego, a także powiedzieć innym o piosence. Uspokojona dałam w końcu powiekom opaść i zapadłam w głęboki sen. Rano Dorcas nie mogła mnie dobudzić. Nic dziwnego w końcu pół nocy przemyślałam. Kiedy w końcu udało mi się dotrzeć do łazienki umyłam się i opowiedziałam przyjaciółce o moim planie. Doszła do wniosku, że jest on bardzo dobry.

Pierwsze miałyśmy tego dnia zaklęcia poszłyśmy zatem czym prędzej do Sali, a tam zgromadzona była już chyba większość klasy, brakowało tylko Blum i Ann, która nadal była w Skrzydle szpitalnym.

- Słuchajcie wszyscy! – Krzyknęła Dorcas. – Hej popatrzcie tu na mnie mam Wam coś do powiedzenia – oczy zwróciły się ku niej. – A właściwie mam pytanie, słyszeliście już może najnowszą piosenkę Blum Ryan?

Wszyscy zaprzeczyli a ja popatrzyłam na Dorcas i oznajmiłam, że nam Blum ją pokazała i że z chęcią teraz zaprezentujemy fragment. I zaczęłam śpiewać, Dori trochę mi przy tym pomagała. Kiedy doszłyśmy do 2 zwrotki do klasy wparowała Blum, a słysząc swoją utrzymywaną w ścisłej tajemnicy piosenkę krzyknęła:

- Co tu się do diabła dzieje?! Evans?! Meadowes?!

- Ryan! – krzyknął ktoś

- Blum – podbiegła do niej jakaś dziewczyna – Ta piosenka jest bombowa, to będzie przebój jak nic! Kiedy wychodzi oficjalnie??

I wtedy inni zaczęli obsypywać ja pochwałami.

- Nagrasz do niej teledysk? – spytał jakiś mugola

- Zaśpiewasz ją na balu zimowym?

- Tak się cieszę, że pokazałaś ją dziewczyną przed wydaniem!

- Nie wiem jak mogłam bez niej żyć.

- Jest zabójcza, co ja mówię najlepsza.

- Dzięki za miłe słowa – powiedziała Blum uśmiechając się do tłumu- ale uwierzcie mi, że jeszcze lepsza będzie w oryginale niż w tej fałszującej wersji Lily i Dorcas.

I w tym momencie do Sali wszedł nauczyciel i kazał nam siadać na miejscach. Nie dało się jednak nie zauważyć, ze przez całą lekcję wszyscy cicho nucili piosenkę, każdy w swoim tempie. Uwadze profesora także nie mogło to ujść.

- Co wam się dzieje, dlaczego wy cały czas śpiewacie? To jakiś nowy przebój, czy co? Kto go napisał?

- Blum – uśmiechnęłam się słodko do profesora wskazując na byłą przyjaciółkę. Wszystko układało się jeszcze lepiej niż zamierzałam.

- Panno Ryan – zwrócił się do płomiennowłosej Flitwick - proszę zaśpiewać – polecił.

Lecz zanim dziewczyna zdołała otworzyć usta klasa huknęła piosenką.

Honey honey, how you thrill me, ah-hah, honey honey
Honey honey, nearly kill me, ah-hah, honey honey
I'd heard about you before
I wanted to know some more

And now I know what they mean, you're a love machine

Oh, you make me dizzy

- Wystarczy – zarządził nauczyciel - Panno Ryan, czy zdaje sobie pani sprawę z tego, że ta piosenka jest świetne? Co prawda wykonanie jakie miałem okazję usłyszeć pozostawiało wiele do życzenie, ale utwór… Wyśmienity!

- Dziękuję panie profesorze.

***

Kiedy wraz z Dorcas wyszłam z klasy podeszłą do nas ta dziwna koleżanka Blum po przejściach – Marta.

- Cześć – powiedziałam pamiętając o tym czego zawsze uczyli mnie rodzice. Nawet jeśli za kimś z jakiegoś powodu nie przepadasz nie bądź dla niej niemiły.

- Cześć dziewczyny, dlaczego to zrobiłyście? Przecież ona nie chciała żeby ktoś poznał tą piosenkę przed czasem a wy bez jej zgody rozpowszechniłyście ją.

- Skąd wiesz? – wypaliła zaskoczona Dorcas.

- Przecież widać było że Blum nie jest szczęśliwa, zresztą mówiła mi na lekcji, nieźle nią to wstrząsnęło powiedziała, cytuję – „ Nigdy nie myślałam, że moje przyjaciółki, nawet byłe mogą zachować się tak wrednie”.

Nagle zrobiło mi się strasznie głupio, nie wiedziałam dlaczego tak postąpiłam, może to przez złość na przyjaciółkę.

- No… Ale w końcu wszystkim podobała się ta piosenka – powiedziała Dorcas- więc nie zrobiłyśmy nic złego, tylko ją rozsławiłyśmy.

- Myślicie, że gdyby Blum za niecały miesiąc zaśpiewała to na balu bożonarodzeniowym piosenka mniej by im się spodobała?

- No w sumie… to może masz rację.

Nastała chwila ciszy, w końcu postanowiłam ją przerwać zmianą tematu.

- A nie wiesz przypadkiem jak tam Ann?

- Nie mam pojęcia – odparła odrobinę sucho Marta – To wy jesteście jej przyjaciółkami idźcie i się dowiedzcie.

- A wiesz, że to dobry pomysł?

Od razu ruszyłyśmy na siódme piętro gdzie mieściło się skrzydło szpitalne, zapukałyśmy w drzwi , po kilku sekundach pojawiła się w nich pielęgniarka.

- Ach, to znowu wy! – westchnęła – Pewnie chcecie wiedzieć co z Ann. Czuje się już trochę lepiej więc możecie do niej wejść, ale nie męczcie jej za bardzo.

Bardzo się ucieszyłyśmy, szybko podbiegłyśmy do naszej przyjaciółki i zaczęłyśmy ją przytulać, dopiero po chwili się uspokoiłyśmy.

- Ann, jak myślmy się za tobą stęskniły…

- Właśnie, strasznie pusto jest w dormitorium bez ciebie, tylko we dwie. – dodała ze smutkiem Dorcas

- We dwie? – zdziwiła się Ann – A co z Blum, nadal się nie odzywa?

- Teraz nawet jeszcze bardziej – odparłam i opowiedziałam jej o „Honey, honey” i naszym dzisiejszym numerze, a następnie o Marcie.

- No faktycznie trochę chamsko to wyszło – przyznała spokojnie Ann – Ale ta Marta jest jakaś dziwna nie sądzicie?

- Wiesz, ona nam mówiła też co według niej zrobili ci, ci Ślizgoni. Ann, czy oni chcieli….

Panna Potter pokazała mi ręką żebym już nic nie mówiła po czym delikatnie skinęła głową na znak, że Marta miała rację, a kiedy otworzyłam usta powiedziała:

- Lil… Nie chcę o tym gadać…. Daj sobie spokój…

- Dobrze – zgodziłam się rozumiejąc, że ona może nie być gotowa na tą rozmowę.

***

- Lily… - był już bardzo późny wieczór, cała wieża głęboko spała, nie spodziewałam się usłyszeć tego cichego męskiego głosu podskoczyłam więc wystraszona.

- A… To ty –opadłam powrotem na fotel nie spuszczając wzroku z czarnowłosego chłopaka.

Jego stalowe oczy także mnie świdrowały, nigdy dotąd tego nie zauważyłam, ale on miał piękne oczy, takie pełne ciepła. Teraz odbijał się w nich ogień z kominka. Mimo tego, że miał na sobie tylko zwykły t-shirt i stare jeansy wyglądał niezwykle.

- Tak Lily to ja – powiedział cicho Syriusz siadając obok mnie. – Czy możemy porozmawiać?

Skinęłam lekko głową. W myślach próbowałam odgadnąć czego on ode mnie chce i dlaczego ten pewny siebie cassanowa jest teraz taki cichy rozważny i spokojny. Poznałam go ponad trzy lata temu, a dopiero w tym momencie uświadomiłam sobie, że właściwie nic o nim nie wiem. Często wyzywałam zarówno jego jak i Rogacza, ale zwykle myślałam o nim jak o przyjacielu. Ale co ze mnie za przyjaciółka, zawsze myślałam tylko o sobie? Nie wiem czy wydawało mi się, że Syriusz nie ma uczuć, czy, że jest naprawdę taki jakiego pokazuje innym, ale jakoś nigdy nie patrzyłam na niego poważnie, a teraz on był w zupełności poważny.

-James chodzi z Blum– rzucił te słowa w przestrzeń jego oczy wpatrywały się teraz w ogień. Ogień, który był zupełnym przeciwieństwem Syriusza. Black wydawał się nienormalny i pewny siebie, a teraz kiedy byliśmy sami zachowywał się zupełnie inaczej. Ogień z pozoru spokojny przy bliższym poznaniu okazywał się nie bezpieczny, szalony, teraz też takim go widziałam, płomienie i iskry przeplatały się nawzajem… - Ale nie dlatego, że ją kocha, on chce ją wykorzystać, chce się z ciebie wyleczyć, zapomnieć, chociaż doskonale wie, że mu się to nie uda. On za kilka tygodni ją rzuci… Jak starą rękawiczkę… Lily, wiem, że nie przyjaźnisz się już z Blum, ale proszę zrób coś, ja… ja ją kocham… - te ostatnie słowa były prawie niedosłyszalne.

Nie dało się ukryć, że zszokowały mnie słowa Syriusza. Pomyślałam o biednej Dorcas, ona zrobiłaby dla niego wszystko oddała mu całe serce… A on oddał je Blum. Nie wiedziałam co powinnam zrobić. Z jednaj strony chciałam być lojalna wobec panny Meadowes, a z drugiej jeśli to co do Ryan czuje Syriusz to prawdziwa miłość powinnam zrobić wszystko aby mu pomóc. Pomyślałam też o Blum, jeśli Syriusz ma racje to Potter niedługo złamie tej dziewczynie serce.

Zwróciłam głowę w stronę Blacka i szepnęłam:

- Dlaczego nigdy nie mówiłeś… No wiesz… Że ją kochasz?

- Dopiero nie dawno to sobie uświadomiłem, zresztą komu miałem powiedzieć? Rogaczowi? Wściekłby się bo to jego dziewczyna, Remus jest zarówno moim przyjacielem jak i Jamesa nie chcę mu zrzucać kłopotu na głowę, wiem, że by się nie wygadał, ale to byłby dla niego dodatkowy ciężar. Doskonale wiem też, że Dorcas się we mnie podkochuje, Ann jest w SS, Blum… Mówiłem jej…Właściwie mnie wyśmiała… Zostałaś mi tylko ty Lily, proszę pomóż mi.

- Syriuszu – powiedziałam drżącym głosem – Obiecuję, że ci pomogę. Zrobię co w mojej mocy żeby Blum i James się rozstali, ale obiecaj, że Dorcas się o niczym nie dowie.

- Obiecuję Lily i… dziękuję.

Uśmiechnęłam się, był moim przyjacielem i cieszyłam się, że mogę pomóc, ale czułam się winna z powodu Dorcas. Nie dość, że mam zamiar zrobić coś za jej plecami to jeszcze jest to coś właściwie przeciwko niej i jej szczęściu.

=� N r �� n="left" style="margin: 0cm 0cm 0pt; color: rgb(0, 0, 0); font-family: 'Times New Roman', Times, serif; font-size: 14px; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; letter-spacing: normal; line-height: normal; orphans: 2; text-indent: 0px; text-transform: none; white-space: normal; widows: 2; word-spacing: 0px; -webkit-text-size-adjust: auto; -webkit-text-stroke-width: 0px; ">- Teraz nawet jeszcze bardziej – odparłam i opowiedziałam jej o „Honey, honey” i naszym dzisiejszym numerze, a następnie o Marcie.