Najgorsze wspomnienie

- Brawo Potter, dzięki tobie zarobiliśmy szlaban – warknęłam poirytowana obwiniając za wszystko Jamesa

- I to na dodatek w zakazanym lesie – dodała rozeźlona Blum – Może Was oświecę głąby, ale to jest NIEBEZPIECZNE!!!

- Oj Ryan nie przesadzaj – zaśmiał się Black i uśmiechnął się zawadiacko do rudej

- Proponuję zawieszenie broni – dodał Lupin – W końcu do zakazanego lasu będziemy musieli iść wszyscy.

Ech… Co zrobić? Przyznaliśmy  mu rację, bo Lunatyk zawsze ma rację, to trochę upiorne, ale takie są fakty.

***

Huncwoci siedzieli w dormitorium zamyśleni.

Syriusz bawił się albumem ze zdjęciami wszystkich swoich byłych dziewczyn. Pod każdym zdjęciem było zapisane imię, nazwisko, dom, data rozpoczęcia chodzenia i data zakończenia związku oraz ocena dziewczyny. Łapa już któryś raz czytał pocichł nazwiska.

July Waldorff, Nancy Cross, Carrie Mansey, Amy Lorton, itd, a na końcu luźno latająca fotografia rudowłosej dziewczyny ,z którą Black dopiero co zamierzał się umówić. Było w niej coś niezwykłego z nieznanych przyczyn traktował ją inaczej niż inne Hogwardzkie uczennice, a jego serce zaczynało szybciej bić zawsze gdy bardziej się do niej zbliżył. Nie mógł zrozumieć co go tak bardzo ciągnęło do Blum Ryan.

Remus Lupin przeglądał książkę, którą dostał od swojej przyjaciółki Lily Evans„Dziewczyny – jak je zrozumieć” było w niej wiele ciekawych informacji o płci przeciwnej.  Lupin nigdy nie rozumiał dziewczyn a już na pewno nie rozumiał dzisiejszego zachowania koleżanek, miały prawo być złe, ale bez przesady. Nie rozumiał też dlaczego dziewczyna która mus się podoba nie przyjaźni się już tak blisko z Lily, Dorcas i Blum.

Peter przeżuwał czekoladową żabę i patrzył na kumpli każdy z nich zajmował się czym innym, każdy miał jakąś osobowość, każdy był w tej szkole kimś. Tylko nie on. Sięgnął po kolejną fasolkę wszystkich smaków Bertiego Botta.

James Potter przyglądał się zdjęciu swoich przyjaciółek z początku pierwszej klasy. Lily, Dorcas, Blum, Ann i Rubi uśmiechały się wesoło i machały do niego. Lily, na tej fotografii była tak piękna jak zwykle, ciemnorude włosy spięte w kucyka, a jasnozielona sukienka podkreślała jej szczupłą sylwetkę. Było widać nawet jej piegi na nosku. Obok stała czarnowłosa Dorcas, śliczna dziewczyna miała tylko dwie wady lekko odstające uszy i to, że nie była jego Liluś. Z Drugiej strony Evans znajdowała się Ann James powstrzymał się od komentarza, była jego siostrą, siostry się nie ocenia. Obok Rubi, jak zwykle uwodzicielska, wydawała mu się długo ideałem dopiero później na jaw wyszło jej prawdziwe oblicze, żmija. Obok Dorcas ostatnia z dziewczyn – płomiennorude włosy, niebieskie oczy, piękna figura, lekko opalona skóra, duże usta, równe zęby mały nosek. Podobała się wszystkim chłopakom i go lubiła, zgodziła się nawet udawać że go kocha, a gdyby tak…

- Zapomnę o Lilyanne Evans – oświadczył nagle Rogacz, ku lekkiemu przerażeniu kumpli był całkowicie poważnie – Odkocham się, to nie może być trudne i zakocham się znowu. Bez trudu znajdę sobie dziewczynę, już nawet jedną mam na oku, poderwę Blum Ryan.

Syriusza trafiło to niczym cios poniżej pasa. Chciał  już krzyknąć, że nie, że nie może tego zrobić, bo… Nie! Nie mógł uwierzyć, że to pomyślał, nie mógł uwierzyć że pomyślał słowo kocham.  Popatrzył na kumpli. Nie mógł się zdradzić, nie chciał się zdradzić. Popatrzył na najlepszego przyjaciela ze źle ukrywanym przerażeniem.

- James, ale ty kochasz Evans nad życie, a Ryan… nie jest w twoim typie.

- Oczywiście, że jest Łapo, taka laska miałaby nie być w moim typie? Evans jej przecież do pięt nie dorasta.

***

Siedziałyśmy cicho w dormitorium. Żadna nie wiedziała co powiedzieć.

Dorcas myślała o Syriuszu, już od ponad roku widziała w nim chłopaka swoich marzeń, ale on zdawał się nie zwracać na nią najmniejszej uwagi. Może powinna o nim zapomnieć? Nie umiała. Już zdążyła się o tym przekonać. Było oczywiste że próbowała, tyle nocy już przepłakała z powodu Blacka. To była najbardziej bolesna miłość jakiej doświadczyła w życiu i była pewna że boleśniejszej już nie doświadczy.

Blum myślała za to o Jamesie, zawsze uważała, że jego miłość do Lily jest prawdziwa, ale nie dało się ukryć, że jest trochę zbyt nachalny. Ona sama na miejscu Lilki dałaby już dawno szansę Rogaczowi. No, ale ona miała Śnieżycę i w najbliższym czasie to się nie miało zmienić.

Ann patrzyła na koleżanki. Nie było trudno zauważyć że w ostatnim czasie bardzo się od nich oddaliła, nie chodziła już z nimi wszędzie nie uczestniczyła w kłótniach z Huncwotami, znalazła się w swoim własnym świecie i nie  umiała z niego powrócić do rzeczywistości.

A ja? Ja myślałam o tym jak wspaniale zachował się Lupin, że się za mną wstawił. A Potter? Ma najlepszego przyjaciela Syriusza, co ja bym dała za pewność, że moja przyjaciółka zrobi dla mnie wszystko. No cóż jedno jest pewne, czeka nas bardzo ciężki szlaban.

***

- Cześć Wam – przywitał się Hagrid kiedy późnym wieczorem pojawiliśmy się wraz z woźnym Filchem przed jego chatką – Dzięki Argusie, możesz już iść.

Woźny mruknął coś pod nosem i odszedł. Popatrzyliśmy na Hagrida wiadomo było, że szlaban nas nie ominie.

- To co będziemy robić? – spytał wesoło James.

- Mój pająk Aragog gdzieś odszedł głębiej w las, musimy go odnaleźć zanim zrobi komuś krzywdę.

Ja, Dorcas i Blum wymieniłyśmy przerażone spojrzenia jednak nic nie powiedziałyśmy.

- Podzielimy się na pary – zaproponował Hagrid – i pójdziemy każdy w inną stronę. Jak ktoś zobaczy pająki wystrzela w niebo zielone płomienie, jeśli coś się stanie wystrzelacie czerwone  płomienie, jasne? – pokiwaliśmy głowami – Dobra, więc powiedzmy James z Blum, Remus z Dorcas, Lily z Syriuszem, a ja pójdę sam.

Zdziwił mnie trochę podział jednak łaskawie zgodziłam się iść z Blackiem. Kiedy zniknęliśmy reszcie z oczu odważyłam się na niego popatrzyć. Mimo że jego twarz przysłaniały przydługie włosy miałam wrażenie, że w jego oczach dojrzałam zawód.

- Syriuszu, czy jest ktoś, z kim wolałbyś iść? – spytałam niepewnie

Szliśmy dalej w ciszy, mijały minuty myślałam już że nigdy nie odpowie, ale jednak.

- Skąd wiesz? – popatrzył na mnie. Zatrzymałam się – Przecież tego nie widać. Rogacz nie widzi, wymyślił sobie… a teraz jeszcze mu się trafiła…

- Blum?! – prawie krzyknęłam – Łapo czy ty chcesz powiedzieć, że podoba ci się Blum!? Przecież ona ma chłopaka!

- I co? Potter też chce ją poderwać.

- Słucham?! Jezu wy jesteście  chorzy naprawdę – oznajmiłam głośno i walnęłam głową w drzewo, nagle zauważyłam napis, który przeczytałam na głos:

- Worst memory.

Ziemia jakby zadrżała, spojrzałam na Syriusza, on także zaczął się wpatrywać w drzewo. Dopiero po kilku sekundach w pniu pojawiły się drzwi, które zaczęły się powoli otwierać i wyszła z niej kobieta, jakby duch o lekko zielonej barwie na głowie miała wianek ze stokrotek, patrzyła na nas pustym wzrokiem, a kiedy spojrzałam jej prosto w oczy serce zaczęło mi szybciej bić.

Pięcioletnia dziewczynka weszła do banku i poczuła że ktoś jej przykłada lufę do głowy.

- Oddajcie wszystkie pieniądze, albo zabiję tę dziewczynkę – usłyszała zimny głos.

Kobieta za ladą zaczęła ładować do torby pieniądze.Po chwili skończyła i zamknęła szufladę. Drugi zamaskowany mężczyzna nagle krzyknął:

- To jeszcze nie wszystko!

- Ależ wszystko, naprawdę – zaczęła zapewniać kobieta.

- Kłamiesz! – ryknął, w sekundę wyciągnął kieszeni  długi patyk i wycelował nim w kobietę – Crucio!

To właśnie wtedy po raz pierwszy miałam styczność z magią. Udało mi się wtedy uciec, lecz nigdy nikomu o tym nie mówiłam.

Spojrzenia tajemniczej kobiety i Syriusza Blacka się spotkały.

Mały chłopiec zawsze zszedł powoli po schodach  i zajrzał do salonu, zobaczył swoich rodziców i jakichś przerażonych Mugoli.

- Biedne nie magiczne istotki – mówiła kpiącym głosem jego Matka – Jesteście nikim w porównaniu z nami czarodziejami.

- Świat trzeba oczyścić z takich jak wy! – oznajmił jego ojciec – Avada Kedavra!

Błysk zielonego światła. Syriusz stał przerażony, ze strachu nie mógł się ruszyć.

- Świetnie Orionie – powiedziała jego matka – Czarny pan będzie z ciebie dumny.

Tak właśnie Łapa dowiedział się, że jogo rodzice służą złu.

***

- Rozglądaj się Dorcas – powiedział Remus, naprawdę nieszczególnie chciał znaleźć pająka, ale Hagrida także nie miał zamiaru zawieść.

- Rozglądam się rozglądam, pacz na tym drzewie jest jakiś napis: Worst Memory.

Pień drzewa się otworzył i wyszła z niej kobieta – duch, popatrzyła Dorcas w oczy.

- Nienawidzę cię! – krzyczała do małej dziewczynki kobieta – nie jesteś moją córką!

- Mamo jak możesz?!

- Mogę bo ty jesteś zwykłym śmieciem!

Te słowa waliły w uszach małej Dorc, później się pogodziły z mamą, lecz ta scena często ją nawiedzała w snach.

Zjawa odwróciła się i spojrzała w oczy Remusowi.   

Chłopiec szedł lasem było już ciemno kiedy nagle  usłyszał jakiś szum w krzakach, zaczął się bać. Szedł coraz szybciej nagle z krzaków wyskoczyło futrzaste stworzenie – wilkołak. Chłopak zaczął biec, bestia rzuciła się na niego, poczuł ugryzienie…

***

- W świetle księżyca wyglądasz jeszcze śliczniej niż zwykle. – powiedział do swej towarzyszki James

Dziewczyna zarumieniła się lekko i podziękowała.

- Jak tam Lilka? – spytała starając się zmienić temat

- Postanowiłem dać sobie z nią spokój – oznajmiłem – w szkole jest dużo ładniejszych i ciekawszych dziewczyn…

- Ale przecież ty się tyle starałeś, te wszystkie „umówisz się ze mną..”

- Ryan?

- Słucham? – spytała zaskoczona Blum

- Pytałem Ryan, czy się ze mną umówisz?

- James, ale ja mam chłopaka, popatrz tu jest Jakiś napis! Worst Memory!

Nie muszę chyba opisywać co się stało, kiedy zjawa spojrzała w oczy Jamesa…

- Nienawidzę cię Potter! – krzyczała rudowłosa dziewczyna – Jesteś idiotą który uwielbia się popisywać! I  nie, nie umówię się z tobą!

- Ale Liluś, ja cię kooocham…

- Ale ja ciebie nie, i niech to wreszcie do ciebie dojdzie pusty łbie!

Oczy Blum Ryan i tajemniczego ducha z drzewa spotkały się, dziewczyna poczuła zawroty w głowie, znów była…

Mała dziewczynka stała na środku banku i patrzyła jak kula która wystrzeliła z broni policjantki trafia w jej brata. Wszystko działo się jak na zwolnionym tempie, Mathias upadał bez tchu, a na ziemi pojawiała się krew, dziewczynka patrzyła na niego.

Nie to niemożliwe! – krzyczał jej umysł -  on nie może zginąć!

Podniosła wzrok na trójkę stróżów prawa, jej ręka w której trzymała pistolet jakby sama się podniosła i wycelowała w pierwszego gliniarza.

RAZ! DWA! TRZY!

Rozległy się trzy głośne strzały, a policjanci padli bez życia…

James podbiegł przerażony do skulonej na ziemi Blum.

- Nie! Ja nie chciałam ich zabić!

Jej rozszerzone źrenice patrzyła na Jamesa, chłopak nie wiedział co się z nią dzieje, wystrzelił w powietrze czerwone płomienie.

***

Całą szóstką siedzieliśmy w PW i rozmawialiśmy o wczorajszych wydarzeniach.

- To było straszne – powiedziałam

- Ja popatrzyłem jej w oczy zobaczyłem scenę z mojego życia – dodał Syriusz

- Tak się bałam – szepnęła Dorcas

Nagle, ze stolika obok odwróciła się do nas wysoka blondynka z dużymi ustami i biustem, miała piwne oczy i tipsy, kolczyk w pępku i języku:

- Przepraszam, ale przez przypadek usłyszałam waszą rozmowę i chyba wiem co widzieliście. To były wasze najgorsze wspomnienia.

Popatrzyliśmy się na nią zdezorientowani.

- Jeśli tak – spytał Lupin – To dlaczego niektórzy z nas strasznie przeżyli to co zobaczyli, a inni po prostu się trochę wystraszyli?

- To zależy od życia, każdy ma inne najgorsze wspomnienie np. wasza koleżanka musi mieć ciężkie życie, a jej najgorsze wspomnienie to coś naprawdę  złego.

Podziękowaliśmy dziewczynie i wróciliśmy do rozmowy, Syriusz postanowił zadać dręczące mnie pytanie.

- Jaki mieliście najgorsze wspomnienia?

Nikt nie chciał odpowiedzieć więc postanowiłam zacząć:

- Kidy byłam mała przez przypadek zostałam jakby światkiem napadu na bank. – nie chciałam żeby znali szczegóły, to nie był najlepszy moment.

Czy mi się wydawało czy Blum jakby bardziej zbladła?

- Kłótnia z mamą, poważna, powiedziała, że mnie nienawidzi – odparła Dorcas

- Kiedy moja Liluś powiedziała, że mnie nie kocha za to nienawidzi.

- Kiedy… Eee… Zaatakowało mnie pewne zwierze – odparł Remus

- Kiedy tata zabił mugola na moich oczach – wyjawił Black.

Zapadła cisza.

- A ty Blum? – odważyłam się

- Nie… Nieważne.  – wyszeptała – chyba muszę się zobaczyć z Mathiasem.