Niemożliwie upierdliwy Potter

James odwrócił się, a ja tylko stałam w miejscu, jak idiotka i parzyłam się jak on odchodzi zraniony przeze mnie. A przecież nie chciałam żeby się coś takiego się stało… Kiedy Rogacz zniknął za rogiem ja nadal tam stałam w ciężkim szoku i zostałabym tam pewnie już na wieki wieków gdyby nie Blum, która wybiegła na ulicę.

- Lilka, co się stało? Dziewczyny mówią, że pobiegłaś za Potterem. O co chodzi? Huncwoci znów coś zmalowali?

- Nie, nie oni – odparłam smutno patrząc na przyjaciółkę – To ja skwasiłam sprawę… Wygląda na to, że straciłam cennego przyjaciela…

- Lily… Tak mi przykro…

- Daj spokój – ucięłam ostro – Gratuluję Ci występu, był świetny.

Panna Ryan wyraźnie zmieszała się tą nagłą zmianą tematu.

- Lily, ja… Dzięki. Wracamy do środka??

Skinęłam głową i postanowiłam się zachowywać jak zwykle.

***

- AAAAAAAAA!

Następnego dnia obudził mnie przerażający pisk. Wystraszona podskoczyłam i spojrzałam zdezorientowana po pokoju. Na pierwszy rzut oka wszystko było jak zwykle, białe ściany, łóżka, panele na podłodze. Dopiero po chwili zobaczyłam przerażoną Blum na środku pokoju. Rozejrzałam się i zobaczyłam, że dziewczyny też się obudziły i wyglądały na równie zdziwione jak ja.

- Co się stało? – spytała Dorcas

- J- ja… - dziewczyna byłą cała roztrzęsiona.

Ann podeszła do niej i obięła ją. Obie  dziewczyny usiadły na łóżku blondynki. Ja i Dori usiadłyśmy na łóżku naprzeciwko, a Rubi została u siebie gapiąc się ze zdziwieniem na siostrę.

- Wstałam wcześniej – powiedziała powoli Blum starając się uspokoić – umyłam się ubrała, nawet łóżko pościeliłam, chciałam się jeszcze tylko pomalować błyszczykiem i was budzić. Wzięłam ten, który zawsze leży na lustrze, bo ma smak wiśniowy, a ja ubrałam się na czerwono. Wtedy go otworzyłam już miałam przyłożyć do ust i wtedy on… Po prostu wybuchnął. Nie wiem co się stało, Mój błyszczyk wybuchnął.

- Huncwoci – powiedziałyśmy równocześnie ja Ann i Dorcas

Nie wierzę, że Potter tak szybko otrząsnął się po wczorajszym koszu. Myślałam, że go to naprawdę zabolało, a tutaj taki numer. Byłam zła, lecz z drugiej strony cieszyłam się, że się zupełnie nie załamał. Co ja mówię, on się w ogóle nie załamał.

- Tak myślicie? – spytała niepewnie Blum

Widać myślała o tym samym co ja. Ten sam kolor włosów, takie same myśli, może mnie i Rubi zamienili w szpitalu i to ja, nie ona, jestem bliźniaczką Blum.

- Zamorduję ich  –  oznajmiła  wojowniczym  głosem Anna  i wstała  gwałtownie

- A ja ci pomogę! - dołączyła się Dorcas

Uśmiechnęłam się do siebie. Mimo wszystko czułam się trochę głupio w stosunku do Pottera, dlatego postanowiłam mu chociaż ten jeden raz darować.

- To idźcie beze mnie, ja… zajmę łazienkę.

I już zamknęłam za sobą drzwi do tego właśnie pomieszczenia.

- Co ona sobie myśli? – spytała poirytowana Ann

- Że nas wykiwała – odparła smętnie Dorcas – I wiesz co? Ma zupełną rację. W końcu to my idziemy do tych debili, a ona zajęła łazienkę.

- No to chodźmy, potem się na niej zemścimy – stwierdziła przyjaciółka o włosach w koloru blond.

***

Pół godziny później wraz z Blum weszłam do WS. Byłam zadowolona z siebie ponieważ panny Meadowes i Potter nie zdołały mnie jeszcze dopaść. Blum twierdzi, że „wszystko przede mną”, lecz jestem  dobrej myśli. Mniej więcej w połowie drogi do stołu gryfonów usłyszałam głos osoby o nazwisku Potter i – nie wiem czy się cieszyć czy nie -  to wcale nie była Ann.

- Hej Evans, jak leci?

Odwróciłam się machinalnie i zobaczyłam za sobą Rogacza. Postanowiłam się nie denerwować, bo nie chciałam go znów zranić przez złość. O ile on w ogóle został przeze mnie zraniony.

- Cześć James, u mnie wszystko w porządku.

- Wspaniale – rozpromienił się chłopak – Evans mam  do ciebie pewne bardzo ważne pytanie.

- Mam nadzieję, że to nie… - zaczęłam przestraszona bo już podejrzewałam co nastąpi.

I miałam rację. Albo ja jestem obdarzona ponad przeciętną inteligencją , albo Potter jest tak przeraźliwie przewidywalny.

- Evans, umówisz się ze mną?

- Ech… - westchnęłam – Jamesie Potterze ile razy mam ci jeszcze powtarzać, że nie?

- Nie wiem, to od ciebie zależy. – wyszczerzył zęby chłopak

- A ile razy będziesz jeszcze pytać?

- Dopóki się nie zgodzisz – odparł pełen zapału – Więc jak, zgodzisz się??

Westchnęłam ponownie. Na tego człowieka to naprawdę nie ma żadnej siły. Jak jakakolwiek dziewczyna może się kochać w tym natręcie? Co za debilki zakładają jego Fanklub?

- Czy jak się zgodzę to będziesz mnie błagał o drugą? A potem o chodzenie? A potem o zaręczyny?  Potem o ślub?  A Potem o dzieci?  Tak to sobie wyobrażasz?

- Nie Evans, właściwie miałem nadzieję, że szybciej się zorientujesz, że mnie kochasz nad własne życie.

- Jesteś niemożliwie upierdliwy Potter.

I znów wszystko było po staremu, a ja nie wiem czy się cieszyć czy nie.

***

Minęły dwa tygodnie, siedzę sobie właśnie na parapecie jednego z okien naszego dormitorium i myślę o dzisiejszym dniu. Właściwie nic się takiego nie wydarzyło oprócz tego, że Blum wylądowała w skrzydle szpitalnym. Wyjdzie dopiero jutro rano bo Pani Pomofry chce ją poobserwować. Właściwie nic takiego się nie stało tylko zemdlała na zielarstwie kiedy zobaczyła Mandragorę. To musiał być dla niej szok. A Mathias… On teraz przy niej siedzi. A wczoraj był ze mną, na randce w pokoju życzeń. Było bardzo romantycznie, klasyczna muzyka w tle, czerwone róże kolacja przy świecach…. Wiem, że to nic wyjątkowego, ale ja jestem tradycjonalistką…

***

Siedziałam przy stoliku, przykrytym białym obrusem, bogato zastawionym, w powietrzu unosiły się świece, grała spokojna muzyka, która nagle przerodziła się w upiorną melodię. Spojrzałam na czerwone róże, które stały w wazonie, a tym nagle wyrosły zęby i zaczęły krzyczeć głosem Pottera:

- Umówisz się ze mną Evans? Umówisz się ze mną Evans?

Nagle płatki róż zamieniły się w rysy jego twarzy, pojawił się nos i usta oraz orzechowe oczy za okularami.

- Lily, Lily!

Poderwałam się, nade mną stała Dorcas i potrząsała mną delikatnie. Miała wystraszoną minę.

- C-co się stało? – spytała czarnowłosa przyjaciółka – Chyba zasnęłaś i przez sen mówiłaś „James, nie tylko nie on, zostaw mnie”.

- Ja…. Nic Dorcas, miałam zły sen z Potterem w roli głównej… O Boże Dorcas, czy to śnieg? – spytałam wskazując na okno.

- Tak Lilka, oświecę cię za dwa tygodnie jest przerwa świąteczna, to dobrze, że w końcu spadł śnieg.  - Patrzyłam zauroczona z świat, który staje się coraz bardziej biały. – A właśnie co robimy ze świętami, wracasz do domu?

- Nie wiem, może byśmy spędzili te święta gdzieś razem? – zaproponowałam

- Super pomysł Lil, tylko gdzie?

Nagle drzwi się otworzyły i weszła Blum.

- Może u mnie? – spytała – Możecie wszyscy czuć się zaproszeni.

- Serio, to ekstra, zawsze chciałam zobaczyć jak mieszka księżniczka – zapiszczała Dorcas

- A co z resztą? – spytałam

Dziewczyna wzruszyła ramionami.

- A co ma być, Ann zaprosiłam już kilka tygodni temu, bo to moja najlepsza przyjaciółka, spytamy jeszcze Huncwotów, oprócz nich będzie oczywiście Mathias i Śnieżyca.

- Ekstra – powiedziałam roześmiana – tylko dlaczego masz taką mało wesołą minę? Zapowiadają się wspaniałe święta!
- Tak, będzie super, najlepsze święta w moim życiu , tyle, że ja naprawdę nienawidzę zimy.

***

- Czego się boisz? – spytała przyjaciółkę Ann – Nie rób takich min, potrafię poznać kiedy coś cię martwi.

Blum westchnęła smutno i spojrzała na blondynkę.

- Widzisz, cieszę się na ten wspólnie spędzony czas, ale trochę boję się jak zareagujecie kiedy poznacie moich rodziców i zobaczycie mój dom.

- Daj spokój – zaśmiała się panna Potter – Na pewno mieszkasz super, będziemy ci co najwyżej zazdrościć, a o rodziców się nie martw, to na pewno wspaniali ludzie.

- Anna, mówiłam ci już przecież, że oni są inni niż rodzice twoi i Jamesa, czy Dorcas lub Lily.  Bardziej przypominają starych Syriusza, a na mnie im zbytnio nie zależy.

- Blum daj spokój na pewno przesadzasz, rodzice bywają dziwni i lubią mieć rację za wszelką cenę, ale z pewnością cię kochają i chcą dla ciebie jak najlepiej.

- Ech… Nie wyobrażaj sobie zbyt wiele.