W trzech miotłach

 Listopadowe dni mijały bardzo powoli. Było dużo nauki, ale wieczory zawsze miałam wolne, poświęcałam je przyjaciółkom lub Mathiasowi. Wszyscy poddali się jesiennej monotonii nawet Huncwoci jakoś przestali psocić myślałam już, że zupełnie się uspokoili aż do tego dnia. Szłam sobie spokojnie korytarzem wraz z Dorcas, kiedy nagle ze ściany wypłynęły dwa przerażające duchy.

- Zbezcześciłyście nasz święty korytarz! Teraz za to zapłacicie!

I ruszyły w naszą stronę. Może to głupie, ale one były zupełnie inne niż np. Prawie bezgłowy Nick, czy inne Hogwarckie duchy, przypominały raczej duchy z kreskówek dla mugolskich dzieci. Właśnie dlatego z naszych gardeł wyrwał się wysoki pisk i zaczęłyśmy uciekać. Duchy nas goniły, a my biegłyśmy i piszczałyśmy. Zatrzymałyśmy się dopiero kiedy zobaczyłyśmy dwie puchonki idące korytarzem, przed którymi nagle pojawiły się duchy, a jeden z nich powiedział:

- Zbezcześciłyście nasz święty korytarz! Teraz za to zapłacicie!

I duchy zaczęły je gonić, za zakrętem odgrywała się właśnie ta sama scena. Gdy tylko to zobaczyłyśmy zatrzymałyśmy się gwałtownie i odwróciłyśmy się przodem do duchów.

- Potter! – warknęłam wściekła

- Black! - wycedziła moja rozwścieczona przyjaciółka.

Wtedy duchy się rozmyły, a my ruszyłyśmy do dormitorium tych ćwoków przeklinając ich pod nosem.

- Nienormalni idioci z pustymi mózgami, którzy usiłują zastraszyć całą szkołę!

- Powaleni kretyni z przerostem ambicji!

- Debilni dowcipnisie!

Dorcas z impetem wyważyła drzwi i zaczęła się tyrada.

- Wy powaleni, nienormalni kretyni i idioci! Jak śmieliście terroryzować cały Hogwart tymi waszymi niby duchami??!! To był dowcip na poziomie trzylatka!!! Skąd wam przychodzą do głowy takie durne pomysły??!! McGonagall was zabije, a Gryffindor na pewno ucierpi!!! Jesteście tacy dziecinni i nieodpowiedzialni!!

- Dori, proszę cię uspokój się – poprosił Syriusz

To było jak zaklęcie, na Dorcas zadziałało uspokajająco, a na mnie… zupełnie odwrotnie.

- Nie przerywaj Black! Narozrabialiście jak zwykle, to teraz macie za swoje! Co Was napadło, już było tak spokojnie, myślałam, że zmądrzeliście, widać się myliłam!

- Liluś proszę cię uspokój się…

- A ja cię proszę Potter już chyba po raz  1580 NIE MÓW DO MNIE LILUŚ!!!     - wrzasnęłam naprawdę już poirytowana zachowaniem tego głupka.

- Dobrze Lil..ly.  Ale to był tylko taki mały dowcip na całą szkołę, moim skromnym zdaniem całkiem niezły.

- Całkiem niezły?! Całkiem niezły?! Ty sobie chyba kpisz! Jesteś żałosny Potter, tak samo ty Black!!! Powinniście się wstydzić! Boże jacy wy jesteście beznadziejni!!! Macie natychmiast usunąć te duchy ze szkoły! Nic nie mów Potter nie umówię się  z tobą.

- Ale Lil…

- MILCZ POTTER!!! – ryknęłam

- To ty zamilcz Evans – usłyszałam za sobą głos – Zostaw w świętym spokoju mojego misiaczka!

Odwróciłam się i ujrzałam wysoką blondynkę o pięknych, niebieskich, głębokich oczach i długich rzęsach. Miała idealne ciało i cerę, po prostu prawdziwa bogini.

- Kim jesteś? – spytałam ostro blondyny

- Liluś… Znaczy Lily, przedstawiam ci moją nową dziewczynę Ursuil – pochodzi z Francji.

Zatkało mnie, dlaczego Potter nadal nazywa mnie Liluś i robi maślane oczy skoro ma nową, cudną zdobycz? Naprawdę nie wiem czy mi się to podoba…

- Cześć, Lily Evans – wyciągnęłam rękę nie mogę przecież dać po sobie poznać głębokiego zdziwienia

- Ursuil Venny, miło poznać – odparł dziewczyna zdawkowo i uścisnęła moją dłoń. Dopiero teraz zauważyłam, że ma wyjątkowo miękki głos, jak jedwab. Poczułam ukłucie zazdrości.

- No cóż, to ja nie będę Wam przeszkadzać, tylko Potter usuń te duchy, Black bądź tak miły i tego dopilnuj bo on chyba nie widzi świata poza Ursuil, chodź Dorcas.

***

Dni mijały powoli, a Potter spędzał mnóstwo czasu ze swoją nową dziewczyną, aż mnie mdliło, a ona… Mam wrażenie, że jest gorsza od dziewczyn z Fanklubu Pottera, które są teraz w żałobie – taka Francuzka laleczka., która kocha chodzić w różowym. Pewnego dnia kiedy zobaczyłam jak się ślinią z Potterem zdenerwowałam się bo byli prawie wszędzie i to zawsze sklejeni. Podeszłam więc do nich i przywitałam się.

- Cześć! Ursuil, odrobiłaś już zadanie z transmutacji?

Dziewczyna oderwała się od Jamesa zaskoczona, spojrzała na mnie i spytała:

- Nie widzisz, że jestem zajęta?

Już miała z powrotem  przykleić się do Rogacz gdy ten się do mnie  odezwał:

- Słuchaj Liluś w przyszłym tygodniu Blum gra koncert w trzech miotłach, wybierasz się? – uśmiechnął się

Zatkało mnie, czy jemu odbiło, drugoklasiści nie mogą chodzić do Hogsmade!

- No, nam chyba nie wolno – powiedziałam szczerze zdziwiona

- Znam specjalne przejście, możemy iść, zrobimy jej niespodziankę. To jak?

W sumie, dlaczego nie??

- Spytam dziewczyn, ale raczej będą chciały iść – oznajmiłam odwzajemniając uśmiech Jamesa

- Okey to w Piątek o dziewiętnastej w PW. – powiedział – To jesteśmy umówieni? – skinęłam głową – Dobra, to teraz wybacz, ale zajmę się moim misiaczkiem – pocałował Ursuil, ale miałam wrażenie, że do mnie mrugnął, a może mi się wydawało? Tak czy inaczej, lecę do Mathiasa.

                                                                         ***         

Na wieść o koncercie dziewczyny strasznie się ucieszyły, więc w Piątek o 19 spotkałyśmy się z Huncwotami w PW, była z nimi też Ursuil.

- Chodźcie – zachęcił nas Syriusz i całą ósemką wyszliśmy na korytarz. Po kilku minutach podeszliśmy do posągu jednookiej czarownicy, Rogacz wyciągnął różdżkę i wyszeptał pod nosem jakieś zaklęcie. Garb rozchylił się i weszliśmy do środka, najpierw ja, za mną Dorcas i Ann, a dopiero później Huncwoci. Szliśmy chwilę aż nie doszliśmy do klapy w suficie, przeszliśmy przez nią i znaleźliśmy się w…

- Miodowe Królestwo? – zdumiała się Dorcas

- Tak, a dokładniej jego piwnica.

Wyszliśmy z cukierni niezauważeni  i szybko dotarliśmy do trzech mioteł gdzie zajęliśmy jeden ze stolików. Koncert jeszcze się nie zaczął więc pogrążyliśmy się w rozmowie, dopiero jakieś 15 minut później barmanka oznajmiła.

- Drodzy państwo, a teraz przed Wami wystąpi wschodząca gwiazda świata czarodziejów i Mugoli. Niektórzy twierdzą, że jej głos potrafi hipnotyzować - Blum Ryan.

Na niewielkiej scenie stanął Mathias i zaczął wygrywać melodię na gitarze. Kiedy nas zobaczył nie krył zdziwienia, ale zauważyłam, że uśmiechnął się pod nosem. Po chwili obok niego pojawiła się Blum w zielonej jedwabnej, lekko prześwitującej sukience.

- Ty byś w niej lepiej wyglądała Liluś – usłyszałam szept w uchu

- Spadaj Potter

Również zielone buty oraz makijaż, który wyglądał na robotę profesjonalistów, sprawiał, że wyglądała wyjątkowo delikatnie. Włosy miała lekko rozwiane. Uśmiechnęła się do nas ze zdziwieniem i zaczęła śpiewać piosenkę po francusku, jej głos był naprawdę niesamowity.

Moi je m'appelle Lolita*
Lo ou bien Lola 
Du pareil au męme 
Moi je m'appelle Lolita 
Quand je ręve aux loups 
C'est Lola qui saigne 
Quand fourche ma langue j'ai lŕ 
Un fou rire aussi 
Fou qu'un phénomčne 
Je m'appelle Lolo-lita 
L'eau de vie, l'eau aux amours diluviennes 

Chorus: 
C'est pas ma faute 
Et quand je donne ma langue aux chats 
Je vois les autres 
Tout pręts ŕ se jeter sur moi 
C'est pas ma faute ŕ moi 
Si j'entends tout autour de moi 
L-O-L-I-T-A 
Moi Lolita 

Moi je m'appelle Lolita 
Collégienne aux bas 
Bleus de méthylčne 
Moi je m'appelle Lolita 
Coléreuse et pas 
Mi-coton, mi-laine 
Motus et bouche qui n'dis pas 
Ŕ maman que je suis un phénomčne 
Je m'appelle Lolo-lita 
Lo de vie, lo aux amours diluviennes

- Mogę prosić do tańca? – to był Potter

- Nie- odwarknęłam poirytowana

- Ale Liluś dlaczego? – zdziwił się idiota

- Po pierwsze, bo mam chłopaka, po drugie bo masz dziewczynę, po trzecie bo ciągle mówisz do mnie Liluś, więc bądź tak miły i się odwal! – krzyknęłam

Chłopak odszedł z miną zbitego psa, natomiast do mnie podeszła Ursuil.

- Słuchaj, nie powinnaś go tak traktować – oznajmiła – On cię naprawdę kocha.

- Dziwne, ale wydaje mi się, że chodzi  z tobą.

Dziewczyna westchnęła.

- On mnie o to prosił, ale to tylko takie udawanie żeby zobaczyć czy będziesz zazdrosna, tak naprawdę jestem dobrą przyjaciółką Jamesa, poznaliśmy się 3 lata temu na wakacjach, a kiedy dowiedział się, że przepisuję się do Hogwartu wpadł na ten pomysł. W planie było też żebym udawała taką słodką idiotkę, tak naprawdę nawet nie za bardzo lubię różowy, w każdym razie nie aż tak jak dziewczyna, którą udawałam, wolę żółty lub zielony.

- Ale… Dlaczego mi to wszystko mówisz? – spytałam kompletnie zbita z tropu

- Bo to już koniec, James upewnił się, że nie jesteś zazdrosna i że ci na nim nie zależy, nie ma już sensu udawać.  

- Ja… dzięki, że mi powiedziałaś, idę poszukać Pottera.

Znalazłam go przed gospodą siedział na ławce i gapił się w gwiazdy. Podeszłam do niego i powiedziałam.

- James przykro mi, ale ja cię naprawdę nie kocham, Ursuil mi o wszystkim powiedziała, nie możemy zostać przyjaciółmi?

Chłopak spojrzał na mnie poważnie, lecz w jego oczach widziałam iskierkę smutku.

- Nie Lily, ja chcę czegoś więcej.

*„Moi Lolita” - Alizee