Przyjazd do Domino

- A wy dziewczęta wracacie do domu na święta? – spytałam nas profesor McGonnagal kiedy pierwszego dnia świąt wychodziłyśmy na błoni.

- Razem  z Huncwotami i Śnieżycą spędzimy święta u mnie – wyjaśniła uprzejmie Blum swojej ulubionej nauczycielce

- Rozumiem – Minerwa pokiwała głową – Czyli przenosicie się z Hogsmade?

Płomiennowłosa przytaknęła, a nauczycielka odeszła obdarzając nas wcześniej niewielkim uśmiechem. Wsiedliśmy do powozu ciągniętego przez testrale. Ostatnio spytałam Ann dlaczego ich nie widać. Wyjaśniła mi, że tą widzialne tylko dla tych, którzy zobaczyli czyjąś śmierć.

- Nie będziemy jechać ekspresem Londyn – Hogwart? –spytałam się Blum nadal myśląc o tym co mówiła McGonagall.

- Hej dziewczyny mogę się przysiąść – w naszym powozie pojawił się Mathias i od razu zajął miejsce między mną, a Blum. Po chwili zaczął się gapić w przestrzeń jak idiota, chyba, że to nie była przestrzeń.

- Na co patrzysz? – spytałam go z niepokojem

Chłopak od razu rozwiał moje wątpliwości krótką odpowiedzią:

- Na testrale.

- Ty je widzisz? –zdumiała się Dorcas

Mój chłopak tylko pokiwał głową.

- Byłeś przy czyjejś śmierci? – wyrwało mi się

- Tak… - odparł chłopak. Nie wiem dlaczego wydawało mi się, że Blum jakoś się spięła i popatrzyła gdzieś w bok. – Moją siostrę zamordowano, to był okropny widok szczególnie dla mnie… To ona mnie wszystkiego nauczyła, ona mnie….

- Dość! – warknęła Blum – Nie rozpędzaj się tak!

- Siostrzyczko – zaczął Mathias patrząc na rudą przygaszonym lekko spojrzeniem.

- Mathias proszę. Porozmawiajmy o tym później  - powiedziała ostro dziewczyna.

Zapadła niezręczna cisza, dopiero Ann udało się ją przerwać informacją, że dojechaliśmy do wioski czarodziei. Wysiedliśmy z powozu i wraz z Huncwotami i Śnieżycą, a także Martą (siostrą Blum) poszliśmy do gospody „Pod trzema miotłami”.

- Co tu robicie? – spytała nas młoda barmanka z lekko zarysowanym brzuchem. Widocznie była w ciąży – Nie powinniście wracać teraz do domu?

- Spędzamy święta u mnie – odparła spokojnie panna Ryan

- Acha, rozumiem, w takim razie zapraszam.

Kobieta zaprowadziła nas na zaplecze baru. Zdziwiłam się bardzo, lecz Blum tylko rzuciła niedbale:

- Dzięki Jen.

Barmanka wyszła obsługiwać klientów, a Blum została obsypana lawiną pytań.

- Co my tu robimy? – zapytał James

- Ja się stąd przeniesiemy? – to Black

- Po co tu przyszliśmy? – Dorcas

- Będziemy się teleportować? – Lupin

Dziewczyna zaśmiała się cicho i spojrzała po nas z rozbawieniem. Odrzuciła włosy do góry i odpowiedziała na ostatnie pytanie.

- Coś w tym stylu. Złapcie się wszyscy za ręce, będziemy wyglądać trochę głupio, ale tak będzie bezpiecznie.

Wykonaliśmy polecenie. Po mojej jednej stronie znalazł się Mathias, a po drugiej Rogacz.  Blum poleciła byśmy zamknęli oczy więc tak zrobiliśmy.

- Domino – usłyszałam głos przyjaciółki, ale jakiś taki odległy. Poczułam zawroty głowy i… Upadłam na ziemię.

Otworzyłam oczy leżeliśmy na trawie jak placki. Tylko Blum Mathias i Marta zdołali się utrzymać na nogach.  Podniosłam się i rozejrzałam wokół. Trawa była soczyście zielona, a drzewa mocne i wysokie, prawie do nieba. Niebo było niemożliwie błękitne, a słońce znajdowało się jakby bliżej. Dopiero teraz poczułam, że klimat zdecydowanie się ocieplił. Zrzuciłam z siebie zimową kurtkę.

- To jest Domino? – spytała Ann również się rozbierając

Marta przytaknęła

- Ile tu jest stopni? – Black wyjął mi to pytanie z ust.

- Około dwudziestu, ale to dlatego, że jest teraz zima, wczoraj podobno nawet padał śnieg. – wyjaśnił Mathias

- Zaraz, zaraz to tutaj normalnie jest jeszcze cieplej? – spytałam z lekką paniką w głosie

- Tak w lecie temperatura dobiega 50 stopni Celsjusza

- O Boziu! - jęknęła Ann

- Ty mi tu nie Boziuj tylko chodź.

Podeszliśmy kawałek na wzgórze na którym wznosił się wspaniały widok. Jezioro, a na jego środku wysepka, na której wznosił się wspaniały zamek do którego prowadził most. Białe ściany i miedziane dachy błyszczały się w słońcu.

 Jak tu pięknie! – wyszeptałam z zachwytem.

Moi przyjaciele również wpatrywali się w dom Blum z nieukrywanym podziwem.

- Dlaczego ja tu nie mieszkam…? – jęknęła zauroczona widokiem Dorcas.

Blum obrzuciła ją pogardliwym spojrzeniem  i zerknęła na zamek.

- Nie chciałabyś, uwierz mi – powiedziała – I nie gap się tak, to nic takiego.

Otrząsnęłam się z szoku i spojrzałam z zaskoczeniem na Blum.

- Zwariowałaś?! Nic takiego?! Dziewczyno opanuj się! Kto by nie chciał tu mieszkać?! – krzyknęłam oburzona

Jak ona może tego wszystkiego nie doceniać, ma przecież tak wiele, Inni mogliby tylko poważyć o nawet 1/10 tego zamku.

- Każdy o zdrowych zmysłach – mruknęła panna Ryan

- Blum daj spokój – przerwał jej Mathias – Wiesz Liluś nie zawsze, wszystko jest takie jak wygląda.

- Liluś?! – ryknęli jednocześnie Blum i James – pogadamy później Mathias, a teraz chodźmy już wreszcie do środka. – dodała poirytowana Blum.

Zeszliśmy ze wzgórza i przeszliśmy przez most. Przed drzwiami do pałacu stało dwóch strażników.

- Wpuśćcie nas – powiedziała władczo Mathias

- Oczywiście Książe.  

Brama się otworzyła i weszliśmy do środka. Przeszliśmy przez piękny różany ogród w stylu francuskim i weszliśmy do środka. Kremowy korytarz był bardzo jasny. Od razu podbiegła do nas służba i pomogła się rozebrać.

- Służba pokażcie gościom ich pokoje, wasze bagaże już tam są. Za godzinę spotkamy się tutaj, moja matka chce was poznać.  – powiedziała Blum

- Proszę za mną.

Ruszyłam pięknymi korytarzami za służącą w podeszłym wieku. Po kilku minutach dotarliśmy do jak to ujęła moich komnat. Były one piękne, urządzone na zielono. W pierwszym pomieszczeniu był telewizor plazmowy ( wiem, że w czasach Lilki takich nie było, ale to takie moje drobne udoskonalenie), kominek, zielone fotele i kanapa, a także regał z księgami. W drugim pokoju była zielona sypialnia do której przylegała łazienka. Wzięłam prysznic i założyłam szmaragdową sukienkę którą znalazłam w szafie, następnie zeszłam na dół.

***

- Wasza wysokość pragnę zaanonsować: Księżniczka Blum Ryan, Panny Lilyanne Evans, Dorcas Meadowes i Ann Potter oraz panowie James Potter, Syriusz Black, Remus Lupin i Peter Pettigrew.

Weszliśmy do Sali tronowej, po środku której stały twa pięknie zdobione krzesła na których siedzieli Czarnowłosy mężczyzna i blondwłosa kobieta o dostojnym wyrazie twarzy. Przyklęknęliśmy przed nimi i Blum powiedziała.

- Witajcie dostojny ojcze i najpiękniejsza, najmądrzejsza, najmodniejsza, najbardziej wysportowana, najseksowniejsza, najinteligentniejsza, najsłodsza, najmilsza, najcudniejsza itd. Idealna matko.

Lekko mnie zatkało kiedy to usłyszałam, a jeszcze bardziej gdy dowiedziałam się jaka jest odpowiedź:

- Zapomniałaś  o najłaskawszej.

- Wybacz o boska.  – wyszeptała Blum, ale ja wiedziałam, że jest naprawdę wściekła.

- Dobrze, myślę, że możecie już odejść poznałam twych przyjaciół i… córko nie zapominaj o najłaskawszej.

Wyszliśmy  z Sali tronowej, a ja spojrzałam na przyjaciółkę.

- To twoi rodzice? – spytałam a ona kiwnęła głową. – Twoja matka jest…taka…?

- Samolubna? Zakochana w samej sobie? Tak, właśnie taka jest.