Nowy szukający Gryfonów cz II

O siódmej rano, do sypialni Huncwotów wpadł czwartoklasista o nazwisku Ryan. Szybkim krokiem podszedł do łóżka James, chciał mieć to już za sobą. Potrząsnął chłopakiem i oznajmił.

- Potter, zmieniłem zdanie. Wywaliłem MC Genlego , ty jesteś nowym szukającym Gryfonów.

- C-co? NAPRAWDĘ?

- Tak i jutro o osiemnastej masz się stawić na treningu.

- Tak jasne… Nie mogę w to uwierzyć… ZOSTAŁEM SZUKAJĄCYM GRYFONÓW!!!

Ten ostatni okrzyk szczęścia obudził resztę chłopców. Zaczęli zaraz pytać co się dzieje i narzekać na tak wczesną pobudkę. Mathias tylko pokręcił głową przypomniał jeszcze raz o treningu i wyszedł.

***

Wraz z dziewczynami weszłyśmy do Wielkiej Sali i… Coś wielkiego rzuciło mi się na szyję. Przez chwilę byłam ogłupiała, czy to już koniec świata? Nie, zaraz, skądś poznaję tę czarną czuprynę i orzechowe oczy za okularami.

- Potter?! Co ty robisz?! Bierz te łapy! Wara ode mnie z tymi ustami!

Odepchnęłam go od siebie. On jednak nie wyglądał na zmartwionego, wręcz przeciwnie, jego orzechowe oczy były pełne blasku, włosy sterczały jeszcze bardziej niż zwykle, cały wręcz promieniał szczęściem. Spojrzałam na niego jak na kompletnego wariata, którym z resztą jest i spytałam:

- Co ci bije Potter?

Chłopak wyszczerzył się do mnie i odparł:

- Dziś jest najlepszy dzień w moim życiu! Rano  przyszedł Mathias i oznajmił, że zmienił zdanie. – zrobiłam minę zaskoczonej – Zostałem nowszy szukającym Gryfonów! Nareszcie spełnią się moje marzenia!  Zostanę słynnym graczem! A wiesz co jest najlepsze Liluś? Że wygrałem zakład!!!

Westchnęłam. Każdy kij ma dwa końce, albo oszustwo, albo randka z Potterem. Ruszyłam do stołu Gryfonów mrucząc tylko że pogadamy później.

- Chyba nie jesteś zachwycona. – stwierdziła Dorcas

- Z czego? Muszę iść na randkę z największym palantem w całym Hogwarcie… Jeśli nie na całym świecie.

Skończyłyśmy śniadanie i ruszyłyśmy w stronę lochów na eliksiry. Profesor Slughorn zadał nam eliksir słodkiego snu. Skończyłam jako pierwsza zarabiając 20 punktów dla Gryffindoru.

- Ach Lily, dlaczego ty nie jesteś w Slitherinie? – spytał po raz nie wiadomo, który nauczyciel

- Ponieważ mam dobre serce. – odparłam spokojnie uśmiechając się do profesora.

Po lekcji  dogonił mnie Mathias.

- Cześć Lily.

- Cześć. – odparłam spokojnie starając się zapomnieć o wczorajszym.

- Poszedłem do Pottera i…

- Tak wiem zrobiłeś co kazałam. Potter już zdążył mi się pochwalić. –wzniosłam oczy do nieba – Napuszony baran!

- Taaa… Ale jesteś szczęśliwa czy nie?

- I tak i nie. Tak bo zrobiłeś to co należało i Gryffindor ma wreszcie porządnego szukającego, a nie bo muszę iść na randkę z tym zacofanym dzieckiem.

- Rozumiem, jak coś to zawsze mogę ponownie zmienić zdanie.

- To nie będzie konieczne – odparłam nieco wyniośle.

***

Nadszedł wieczór, wyjątkowo nie miałam nic na zadanie, oprócz poćwiczenia czegoś tam, ale to już zrobiłam. Siedziałam więc z Blum na jej łóżku i słuchałam pierwowzoru jej debiutanckiej płyty z Magicznego Odtwarzacza.  Byłą bardzo fajna ogniste piosenki, zupełnie jak moja przyjaciółka. Zasłuchałam się tak, ze nie usłyszałam wejścia Pottera do Dormitorium ( Jakim cudem on tu wchodzi?! ).  Nie dziwcie się więc, że krzyknęłam gdy tenże wyżej wspomniany kretyn wyjął mi słuchawkę z ucha i krzyknął:

- Cześć Liluś!!!

Myślałam, że go zamorduję. Jeśli chodzi o Pottera, to ja naprawdę jestem do tego zdolna.

- Czego tu szukasz James? – spytałam siląc się na spokój. 

- Ciebie! – wyszczerzył ząbki

- Potter staram się zachować spokój, a  tym mi w tym przeszkadzasz.

- Wybacz Liluś.

Westchnęłam i powiedziałam:

- Nie mów do mnie Liluś.

- Oczywiście Liluniu.

- Liluniu też do mnie nie mów. Najlepiej w ogóle się nie odzywaj.

Wsadziłam słuchawki do uszu i zatopiłam się w muzyce. Szła właśnie taka piękna ballada, ale nie mogłam się skupić bo Potter wlepiał we mnie swoje ślepia. Wytrzymałam jeszcze kilka minut, ale później już nie mogłam. Wyciągnęłam słuchawki z uszu i odezwałam się.

- Dobra James, gadaj po co przyszedłeś.

To zaskakujące, ale nie otrzymałam odpowiedzi. Wpatrywałam się w niego chwilę.

- James? – nadal nic – James straciłeś język w gębie czy umarłeś?

- Myślę Lily – odważyła się odezwać Blum, - że to dlatego, że kazałaś  mu się nie odzywać.

Spojrzałam na nią jak na kompletną wariatkę. Pomyślałam, że to nie możliwe. Przez kilka sekund byłam pewna,  a potem zwątpiłam. Potter przecież do wszystkiego jest zdolny. Spojrzałam na niego. Miał zaciśnięte usta.

- James, czy to prawda?

Chłopak energicznie pokiwał głową, a ja walnęłam swoją czaszką w ścianę.

- Potter, możesz się już odzywać. I nie rób tego więcej.

- Czego? – spytał Huncwot

- Nie bierz moich słów tak dosłownie.

- Ja wszystko co mówisz biorę dosłownie, bo wszystko co powiesz jest dla mnie święte.

Pokręciłam tylko głową wznosząc oczy ku niebu i wyłączając Magiczny odtwarzacz spytałam:

- Więc dowiem się wreszcie po co tu przyszedłeś?

- Co tylko zechcesz Liluś. Odpowiem ze szczerą chęcią na każde twe pytanie. Jak wiesz wygrałem zakład, tak więc przyszedłem do ciebie, aby ustalić termin naszej randki.   – oznajmił z dumą.

- Oh… Czy to jest konieczne? Nie możesz sobie darować…. Dla mnie? – spytałam z nadzieją w głosie

- Zakład to zakład Liluś.

- No dobra. To może spotkajmy się w PW w sobotę o siedemnastej, co ty na to.

- Super, to do zobaczenia w sobotę. – zawołał i wybiegł podskakując usłyszałam jeszcze krzyk z korytarza.

- IDĘ NA RANDKĘ Z LILY EVANS!!!!    

***

 Zjadłam obiad i poszłam do Dormitorium wraz z podekscytowanymi dziewczynami. Spojrzałam na kalendarz, a jednak to prawda, jest sobota godzina  piętnasta, a to znaczy, że za dwie godziny mam randkę z Potterem! To tragedia, ale dziewczyny wcale tak nie uważają.  Dorcas wybrała mi ciuchy to znaczy żółtą bluzkę na jedno ramię i dżinsową krótką spódnicę, oraz zielone szpilki ( należące do Blum ).  Ann spięła mi włosy w luźny kok. Blum pomalowała mi oczy delikatnie. Usta musnęłam błyszczykiem i o siedemnastej zeszłam do PW. Siedział tam już Potter i uśmiechał się do mnie.

- Cześć Liluś, wyglądasz bosko jak zawsze.

- Dzięki ty też całkiem nieźle. To gdzie idziemy?  - spytałam

- Zobaczysz, chodź. – James pociągnął mnie za sobą.

Szliśmy korytarzem, aż zatrzymaliśmy się przy ścianie. Potter zaczął chodzić koło niej i marszczył przy tym brwi. Już myślałam, że zwariował zupełnie kiedy przede mną pojawiły się drzwi.