Randka z Potterem i odkryciem

James otworzył je i gestem zaprosił mnie do środka. Niepewnie przekroczyłam próg  i wmurowało mnie w ziemię. Znajdowałam się w średniej wielkości pomieszczeniu, wyłożonym panelami, na pomalowanych na biało ścianach wisiały wyjątkowo piękne obrazy. Rozejrzałam się uważnie, mój wzrok padł na zastawiony stół z zapaloną świecą na środku, okna zasłaniały piękne jedwabne firanki. Zewsząd dochodziła piękna muzyka. Odwróciłam się do Jamesa i zobaczyłam, że się uśmiechał.

- Podoba ci się? – spytał

      Przytaknęłam, James ujął mą rękę i poprowadził do stolika w taki sposób, że poczułam się jak prawdziwa księżniczka z bajki. Kiedy już usiedliśmy James podał mi menu i  wyjaśnił.

- Kiedy wybierzesz danie, powiedz je głośno i wyraźnie do talerza.

Pomyłam, że zwariował, ale postanowiłam spróbować.

- Spagetthi. – oznajmiłam

 I jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki przede mną pojawiło się danie.

- Niesamowite… - szepnęłam

James uśmiechnął się i zamówił swoje danie czyli… również Spagetthi.

- To nie moja wina, że lubię włoskie dania. – zrobił niewinną minkę, a ja tylko zaśmiałam się nawijając makaron na widelec.

- Włoskie dania, czy chciałeś po prostu zamówić to co ja?

- Włoskie… To co ty.

      Pokręciłam głową z dezaprobatą. Zapadła cisza, nie do końca mieliśmy o czym rozmawiać, poczułam, że chyba wolałabym, aby ta randka już się skończyła. Spojrzałam na Jamesa wzrokiem błagającym o wrzucenie jakiegoś tematu, jednak on również stracił język w gębie.

      Nie było wyjścia, musiałam wziąć sprawę w swoje ręce, nie lubiłam Jamesa, ale to nie powód żeby psuć sobie zupełnie wieczór.

- Grasz dobrze w Quidditcha? – spytałam wreszcie, w końcu t oz powodu tej głupiej gry Ru jestem.

- Tak, uczyłem się od dziecka, zawsze chciałem być szukającym jak mój tata. – wyjaśnił Potter

- Wiesz, jesteś naprawdę dobry. – pochwaliłam go – Gdybym to wcześniej wiedziała nie zakładałabym się.

- Dzięki.

- Szkoda, że ja nie mam żadnych talentów. – zasmuciłam się

- Jak to nie masz? – oburzył się Rogacz – Masz i to wiele, jesteś piękna inteligentna i masz naprawdę wiele talentów.

- Na przykład jakich? – zaśmiałam się smutno.

- Na przykład do Eliksirów. Slughorn ciągle chwali cię na swoich lekcjach. Naprawdę masz do tego żyłkę.

- No… Może jest w tym trochę racji. – przyznałam

       Znowu zapanowała niezręczna cisza. I znów żadne z nas nie wiedziało jak ją przerwać. Żałowałam, że jestem taka niemiała kiedy spotykam się sam na sam z jakimś chłopakiem. Dlaczego nie mogę tak jak Dorcas wiecznie gadać. Ona potrafi nadawać non stop. Może rozmawiać z wszystkimi i o wszystkim, Nie to Co ja… Jak znajduję się z chłopakiem sam na sam usta zamykają mi się na kluczyk. Nie to co Blum. Ona z każdym chłopakiem potrafi gadać. Niektórzy mówią o niej Królowa Flirtu. Bo ona naprawdę potrafi podrywać i flirtować z chłopakami jak nikt, a jeśli trzeba to umie ich też traktować jak przyjaciół, delikatnie spławić, tak żeby zrozumiał, ale żeby go to nie polało za bardzo. Ona jak żadna inna dziewczyna zna umysł chłopaka, wie jak z nim postępować, ale to pewnie dlatego, że zawsze była bardzo blisko ze  swoim niewiele starszym bratem.

„ On mnie wychowywał” powiedziała kiedyś. Na te słowa wszystkie wybuchłyśmy śmiechem, ona patrzyła na nas chwilę w szoku, a potem też zaczęła się śmiać. Trochę niemrawo, ale się śmiała. Żart je j się wtedy udał jak nic. Nagle coś mi przyszło do głowy. Zesztywniałam, poczułam, że kręci mi się w głowie. Ta straszna myśl huczała mi w głowie. A jeśli to nie był żart?

- Liluś dobrze się czujesz? – spytał mnie Potter

- Nie mów do mnie Liluś.  – odparłam automatycznie dopiero po chwili zaszczycając go spojrzeniem, patrzył na mnie zatroskany, naprawdę dziwną minę musiałam zrobić. Postanowił jednak po chwili dodać – Tak wszystko dobrze.

Otrząsnęłam się z szoku. Zdecydowanie po powrocie muszę poważnie pogadać z moją rudowłosą przyjaciółką.

- Zjesz deser? – zaproponował James

- Zjem, ale najpierw chodźmy potańczyć.

      Zarzuciłam Potterowi ręce na ramiona i zaczęliśmy się kołysać w rytm muzyki. Nie wiem ile tak spędziliśmy, ale było całkiem… No dobra było wspaniale. James miał takie wspaniałe perfumy i trzeba mu przyznać, że umie tańczyć, jakąś godzinę później usiedliśmy do deseru. Szarlotka na gorąco z bitą śmietaną i lodami.  Dopiero teraz rozmowa zaczęła się kleić.

Jakieś dwie i pół godziny później dochodziła dziewiąta. Wróciliśmy Do PW.

- Bardzo ci dziękuję za miły wieczór – powiedziałam grzecznie.

- Nie ma za co Lily, naprawdę ci się podobało?

- Tak, a wiesz co najbardziej? Że przez ostatnie dwie godziny ani razu nie powiedziałeś do mnie Liluś.

Zaśmialiśmy się cicho.

- Dlaczego tak nie może być zawsze? – spytał Smutno James

- Słuchaj, wydaje mi się, że cię lubię, jak kolegę, gdybyś nie robił tych głupich żartów i nie dręczył Snapea, może moglibyśmy zostać naprawdę dobrymi przyjaciółmi. Ale nigdy nie licz na nic więcej.  – powiedziałam i weszłam po schodach z górę całując uprzednio Jamesa w policzek. Niech stracę, przez cały dzień był grzeczny , zasłużył.

- I tak zawsze będę Liluś, ponieważ cię kocham. – powiedział jeszcze szeptem James dotykając policzka, w który go pocałowałam, ale togo już nie usłyszałam.

***

      Kiedy weszłam na górę zobaczyłam, że dziewczyny leżą na podłodze, widać czekały na mnie i zasnęły, biedaczki. Zaklęciem po…łożyłam każdą z nich w swoim łóżku. I stwierdziłam, że Rubi nie ma.

Ciekawe gdzie śpi? – pomyślałam

     Przebrałam się szybko w piżamkę i poszłam spać.

Rano obudziła mnie Dorcas. Była już ubrana, łazienkę zajmowała Ann, a Blum nadal spała.

Przypomniałam sobie o wczorajszych podejrzeniach. Zajęłam łazienkę, którą właśnie zwolniła blondynka i kazałam dziewczynom nie budzić Blum póki nie wyjdę. Tak też zrobiły. Kwadrans później płomiennowłosa zamknęła za sobą drzwi do łazienki, a ja opowiedziałam wszystko dziewczynom.

- Co wy na to? – spytałam

- Wiesz… to możliwe. – stwierdziła Ann, widać, że była w szoku i tak jak ja i Dorcas czuła się strasznie głupio – Ale pewności nie ma.

- Musimy ją spytać – stwierdziła Dorcas – T o jedyny sposób żeby dowiedzieć się prawdy.

Pokiwałyśmy wszystkie głowami.

- To kiedy? – spytałam

- Dziś, po lekcjach.

Nagle drzwi do łazienki otworzyły się i wyszła uśmiechnięta od ucha do ucha Blum

- Cześć dziewczyny o czym gadacie? – spytała

- Właśnie opowiadałam im o mojej randce z Jamesem – odparłam bez ani jednego zająknięcia.

***

      Na lekcjach ja, Dorcas i Ann nie mogłyśmy się w ogóle  skupić, a Blum wręcz przeciwnie, zgłaszała się cały  czas i patrzyła na nas jak na kompletne wariatki. Profesor Slughorn wydawał się zawiedziony kiedy nie zgłosiłam się do odpowiedzi ,a  profesorowi Flitwickowi zrzedła mina kiedy Dorcas nie udało się poprawnie wykonać prostego zaklęcia.  Ogólnie mówiąc zachowywałyśmy się jak nie my. Dopiero na obiedzie Blum poszła na chwilę do swojego chłopaka, a my miałyśmy okazję by spokojnie pogadać.

- To gdzie będziemy z nią gadać? – spytała Dorcas

- Nie mam pojęcia. – oznajmiła Ann

- Myślałam nad tym przez całe lekcje i nic nie wymyśliłam, - odparła Dori – A ty Lilka?

Uśmiechnęłam się do siebie.

- Na randce z Potterem byłam w pewnym pięknym pokoju, drzwi do niego pojawiły się z nikąd  kiedy James przeszedł kilka razy obok ściany, sprawdziłam to w bibliotece. To Pokuj Życzeń, nazywane też pokojem Przychodź-Wychodź. Wystarczy tylko myśleć intensywnie o miejscu w którym chcesz się znaleźć voila (czytaj włala)! pojawiają się drzwi. To może być niezłe miejsce.

      Dziewczyny zgodziły się bez problemów.

      Po obiedzie zaciągnęłyśmy Blum pod ową ścianę. Dziewczyna protestowała, ale my byłyśmy silniejsze. Przeszłam trzy razy obok ściany myśląc.

Miejsce na spokojną rozmowę z przyjaciółką. Miejsce na spokojną rozmowę z przyjaciółką. Miejsce na spokojną rozmowę z przyjaciółką

      Spojrzałam na ścianę, tyle, że to już nie była ściana. To były drzwi.