Oni wszyscy mnie kiedyś zabiją

Obudziły mnie promienie wchodzącego słońca. Było w pół do szóstej, a ja wiedziałam, że już nie usnę. Oczywiście dziewczyny spały jak zabite. Poszłam do łazienki, gdy z niej wyszłam była szósta, postanowiłam dać przyjaciółkom jeszcze trochę pospać. Usiadłam na parapecie okna, oczywiście po wewnętrznej stronie okna. Spojrzałam na błonia, zakazany las i wreszcie na jezioro. Wyglądało teraz pięknie, na szczęście wiedziałam, że jest w nim wielka kałamarnica, inaczej pewnie poszłabym się wykąpać. Spojrzałam na kalendarz, dwudziesty kwietnia, urodziny Petunii. Nic jej nie wysłałam, jeszcze zdążę, tylko co? Zaraz Lilka zagalopowałaś się! Petunia cię nienawidzi, nienawidzi bo jesteś czarownicą. Byłyśmy bliskimi przyjaciółkami, ale kiedy dostałam list, znienawidziła mnie. Nigdy nie zapomnę…..

- Lily, śniadanie!- usłyszałam krzyk Petunii

Szybko się ubrałam i dziesięć minut później byłam już na dole. Na śniadanie były parówki, nie znoszę ich, ale nic nie powiedziałam.

 - Co dzisiaj robisz? – spytała mnie mama

 - Nie wiem,  może pójdę na zakupy?

- To może pójdziemy razem? – zaproponowała moja siostra

- Dobra.-  Zgodziłam się

Nagle do naszej kuchni wleciała szara sowa i zrzuciła mi na parówkę list.

SZ.P Lilyanne Evans

Privet Drive 4

Kuchnia

To był list z Hogwartu .Przeczytałam go na głos.

- To jakiś żart! – krzyknęła Petunia

- To nie żart. – sama nie wiedziałam skąd to wiem

-  Jeśli to nie żart to ty jesteś dziwolągiem!

…. Na to wspomnienie do oczu naszły mi łzy. Zaczęłam płakać. Petunia była dla mnie wredna, nieznosiłam jej, ale w końcu to moja siostra.

- Lilka, co się stało? – Dorcas otworzyła swe brązowe oczka

Opowiedziałam jej całą historię, przyjaciółka przytuliła mnie i pozwoliła się wypłakać.

- Lily, myślę, że mimo wszystko powinnaś jej coś wysłać, pożyczę ci moją sowę powinna donieść paczkę jeszcze dziś wieczorem.

- Ale ja nic dla niej nie mam.

- Wiesz, chłopaki znają chyba przejście do Hogsmade, jak ich poprosisz to może cię wezmą na krótkie zakupy.

- No nie wiem….

- Lily, James zrobi dla ciebie wszystko.

- Ech… no Okey, dziś sobota mam czas, ale najpierw obudzę dziewczyny.

Dori zajęła łazienkę, a ja zaczęłam budzić przyjaciółki.

- Ann, już rano.

- Jeszcze minuta.

- James chce ci podłożyć pająka.

- CO?! Lily, ja cię kiedyś zabiję!

- Kiedyś na pewno.

Ann zajęła łazienkę z której właśnie wyszła Dorc, a ja zaczęłam budzić Blum.

- Blum, wstawaj.

- Dziś sobota.

- Ale na śniadanie się spóźnisz.

- Trudno.

- Śnieżyca tu jest.

- CO?! Lily, ja cię kiedyś  zabiję!

- Kiedyś na pewno. – powtórzyłam i zabrałam się do Rubi.

- Rubi śniadanie czeka.

- To niech jeszcze trochę poczeka.

- McGonnagal czeka w PW ( Pokój Wspólny).

- CO?! Lily ja cię kiedyś zabiję!

- Kiedyś na pewno. – powiedziałam po raz trzeci.

 Pół godziny później zeszłyśmy na śniadanie. Huncwoci już tam byli. Spojrzałam na Dorc, podniosła kciuk do góry. Podeszłam do Pottera i powiedziałam:

- E… James, chciałabym pogadać po śniadaniu.

- Dla ciebie mogę nawet teraz. – odparł chłopak szczerząc zęby.

- Ale James,  mieliśmy się czymś zająć po śniadaniu.

- Trudno, zajmiemy się tym potem.

- Lily, ja cię kiedyś zabiję!

- Kiedyś na pewno. -  nie no  to już czwarty raz tego poranka. – James ja i tak muszę zjeść jeszcze śniadanie więc po śniadaniu w PW.

- Okey.

Odeszłam do dziewczyn.

- I jak?- spytała Blum, która była już wtajemniczona.

- Dobrze, poproszę go po śniadaniu.

Piętnaście minut później weszłam do PW, Potter już tam był.

- Więc o co chodzi Liluś?

- Nie mów do mnie Liluś!

- Sorka, Lily.

Opowiedziałam mu wszystko. James popatrzył na mnie i spytał.

- Czy ty chcesz złamać regulamin?

- Nie czepiaj się, ja naprawdę muszę coś kupić Petunii, inaczej będzie mnie zżerało sumienie.

- No dobra, skoczę tylko po niewidkę.

- Po co? – spytała zaskoczona.

- Zobaczysz.

Nie minęła minuta a James znów stał obok mnie, w ręce miał jakiś płaszcz. Okrył nas nim.

- O co…- zaczęłam lecz zauważyłam, że staliśmy się niewidzialni.- Jak to..

- Wyjaśnię ci innym razem.

Ruszyliśmy korytarzami do posągu jednookiej czarownicy. James szepnął coś pod nosem i przez garb weszliśmy do środka. Szliśmy długo korytarzem w ciszy, którą przerwała ja.

- To może teraz opowiesz mi o tym płaszczu? Skąd go masz?

- To nie jest żaden płaszcz tylko peleryna niewidka. – powiedział wyraźnie rozbawiony James. – Dobra mogę ci o tym opowiedzieć.

- Więc ….

- To był wieczór, przed pierwszym dniem szkoły. Byłem tak podekscytowany, że nie mogłem zasnąć.

- Ty też?

- Wyszedłem z łóżka i poszedłem do pokoju rodziców, ale ich tam nie było, miałem wyjść lecz pod ich łóżkiem zobaczyłem ten płaszcz, szybko odkryłem jego moc. Zabrałem pelerynę ze sobą. Podejrzewam, że ojciec się zorientował, ale już nic mi nie  mógł  zrobić, bo ja następnego dnia rano wyjechałem.

- A Syriusz wie?

- Następnego dnia w pociągu spotkałem Syriusza znałem go ulicy Pokątnej Już po paru dniach znajomości staliśmy się najlepszymi kumplami. Postanowiłem mu powierzyć moją największą tajemnicę.  Wiesz jaki był podekscytowany gdy pokazałem mu pelerynkę?

-  Podejrzewam, a Remus?

- Kilka tygodni później Remus Lupin stał się moim drugim najlepszym przyjacielem. Dłużej się zastanawiałem czy mu powiedzieć, ale wraz z Syriuszem postanowiliśmy zdradzić mu tę tajemnicę. Znasz go, zaczął się pytać czy tego używaliśmy, przyznaliśmy się, że kilka razy. Ale Lunio nas nie wydał.  No jesteśmy.

James otworzył klapę w suficie i wyszedł po drabince a ja zaraz za nim. Znaleźliśmy się w miodowym królestwie. Kupiłam Petunii trochę słodyczy, pochodziłam z Jamesem jeszcze trochę po sklepach i znalazłam dla niej jeszcze Licznik wyglądu. Było to urządzenie które pokazywało na ile procent się wygląda. Jeśli wyglądało się beznadziejnie pokazywało 0 % jeśli trochę lepiej od 1 % do 10 Jeśli się miało od 10 do 40 % to się wyglądało tak sobie, od 40 do 60 średnio, od 60 do 70 fajnie, od 70 do 80 super, od 80 do 90 ekstra  od 90 do 99 zajebiście a jak się miało 100 % to było się 8 cudem świata. Dobrze wiedziałam, że Petunia nigdy nie osiągnie stówy, ale co z tego? Wróciliśmy do szkoły, grzecznie podziękowałam Jamesowi i jako przyjaciela pocałowałam w policzek. Później szybko wysłałam prezent siostrze i poszłam na obiad.