Wybaczam ci

Minęły dwa dni, Ann szybko wyszła ze skrzydła szpitalnego, a  ja bardzo się z tego cieszyłam. Powód? Z moich czterech przyjaciółek została mi tylko ona, z Dorcas się pokłóciłam, z Blum też, a Rubi oczywiście stanęła po stronie siostry. Tak więc większość czasu spędzałam  w bibliotece wraz z przyjaciółką. Potter jak tylko mnie zobaczył starał się mnie przeprosić, ale ja byłam nie ugięta. Nie wybaczyłam mu nawet wczoraj wieczorem gdy...

- Za dwa tygodnie będą walentynki. - powiedział Dyrektor przy kolacji. - W ten dzien będzie można wyjść do Hogdmade. Myślę, że to tyle ogłoszeń na teraz.

- Zaraz, chwilę, panie profesorze. - odezwał się nagle Potter - Mógłbym coś ogłosić?

- Teraz, panie Potter? - zdziwił się Dumbledore

- Mógłbym później, ale wtedy nie usłyszałaby tego cała szkoła, a bardzo mi na tym zależy.

- No dobrze. - zgodził się dyrektor

James wyszedł na środek i powiedział:

- Proszę o uwagę muszę wam coś ogłosić, jest to coś bardzo ważnego . - rzekł jak gdyby i tak cała szkoła się na niego nie gapiła - Chodzi o to, że jestem głupolem, niedorobionym kretynem, pacanem i durniem, a Lily Evans  ma rację moje IQ wynosi zero! Czy teraz gdy przyznałem się do tego publicznie wybaczysz mi Liluś? - spytał mnie

Wstałam i wyszłam bez słowa czerwieniąc się niemiłosiernie. Ten Potter to naprawdę niedorozwój, jak on mógł zrobić mi taki wstyd. Nie zapomnę tego do końca życia! No, ale przynajmniej Potter zdaje sobie sprawę z tego jaki jest beznadziejny, chociaż mam wrażenie, że on raczej zrobił sobie jaja. No ale wracajmy do teraźniejszości. siedziałam sobie w PW ( Pokój Wspólny) i odrobiłam resztę lekcji. Jestem dopiero w pierwszej klasie, a już tyle zadają. Wypracowanie z eliksirów na trzy stopy pergaminu, na szczęście ja to rozumiem więc poszło szybko, wypracowanie z transmutacji, właśnie skończyłam, zajęło mi jedynie godzinkę no i teraz morduję się z Obroną Przed Czarną Magią. Jessu, nie znoszę tego przedmiotu, to znaczy, nie przepadam za nim, jest taki... sama nie wiem jak to określić.  Dorcas to lubi i rozumie. Szkoda, że jej tu nie ma!!! Lilka, weź się w garść! Trzeba to napisać! Wzięłam się więc za to. Miały być dwie stopy pergaminu, ja miałam dopiero pół. Spojrzałam smętnie na drzwi. A gdyby tak zostawić to durne wypracowanie i iść do Hagrida? Boże, o czym ja myślę?! Spojżałam jeszcze raz na drzwi w tej samej chwili przez portret grubej damy przeszły Dori, Rubi i Blum. Ku mojemu zaskoczeniu skierowały się w moją stronę. Szybko zanurzyłam głowę w książce do Obrony.

- Możemy tu usiąść? - spytała niepewnie Blum

Kiwnęłam głową, a dziewczyny usiadły obok mnie.

- E... Lilka, możemy pogadać? - spytała Dorcas

Podniosłam głowę z nad książki.

- Tak? - spytałam spokojnie.

- Chodzi o to - zaczęła Rubi  - że my przemyślałyśmy wszystko i ...

- Chciałyśmy się przeprosić. - Skończyła za nią Dorcas

- Jesteśmy przyjaciółkami, kiedy pokłóciłaś się z Jamesem nie powinnyśmy go bronić. - Dopowiedziała Blum

- Ech... No dobra Wybaczam Wam, w sumie ja też nie powinnam się tak unosić.- powiedziałam a dziewczyny rzuciły się na mnie.

Kiedy się uspokoiły spojrzałam na nie uważnie i spytałam:

- Mathias z wami gadał, prawda?

- Skąd o tym wiesz? - zdziwiła się Dor

- E...- zająkałam się

- Z tobą też gadał prawda? - krzyknęła Blum - To od ciebie się wszystkiego dowiedział! Po szkole nie krążą żadne plotki! Głupek, skretyniały debil....!

Nagle Dorcas wybuchła niekontrolowanym śmiechem. Uspokojenie jej zajęło nam kilka minut.

- Co cię tak rozśmieszyło? - - spytała Rubi

- Bo... Blum gadała o Mathiasie tak samo jak Lily o Jamesie!

- Wiesz co! - udawałam, że się obraziłam.

- Lilka, nie bądź taka, nie obrażaj się!!!

Roześmiałam się.

- Przecież żartuję! dopiero co się pogodziłyśmy, nie mogłabym się tak szybko z powrotem obrazić!

Dorcas pomogła mi z tą nieszczęsną obroną, a ja jej i Blum z eliksirami. Rubi zrobiła wszystko wcześniej. Skończyłyśmy o jedenastej i od razu poszłyśmy do łóżek. 

*************************************************

Następnego dnia obudziłam się wyjątkowo wcześnie. Załatwiłam swoje sprawy w łazience i obudziłam dziewczyny. One - grzeczne dziewczynki :D - wstały natychmiast i na śniadanie zeszłyśmy przed Huncwotami. Niestety nie na tyle wcześniej by wyjść zanim oni przyjdą. Potter od razu usiadł na przeciwko mnie.

- Lily... - zaczął lecz ja mu przerwałam

- Nie Potter, nie wybaczę ci! Nie mam powodu, żeby ci wybaczać.

- Ale Liluś, ja naprawdę nie chciałem. - Potter znów się zapomniał i nazwał mnie Liluś!!!

- Nie jestem Liluś, Potter i daj sobie lepiej spokój bo i tak ci nie wybaczę! - powiedziałam wsadzając sobie kanapkę do ust. 

Kiedy skończyło się śniadanie poszłyśmy z dziewczynami na  dwie godziny eliksirów. Slughorn opowiadał nam o eliksiże  słodkiego snu. A Potter gadał z Blackiem.

- ... Panie Potter, czy mógłby się pan łaskawi zainteresować moją lekcją. Proszę się przesiąść do panny Evans, panno Meadowes, do pana Blacka proszę.  Potter, twoje wyniki z eliksirów nie są najlepsze, może Panna Evans dobrze na ciebie wpłynie i zaczniesz bardziej uważać na moich lekcjach. A teraz bierzcie się do tego eliksiru, przepis jest na tablicy, godzina powinna wam na to wystarczyć.  Szybko zaczęłam ścierać pazury puchacza i kroić skórę węża.  Minęło jakieś piętnaście minut,  a  obok mojego kocicłka zobaczyłam kartkę

Liluś, wybacz mi! 

                                       James  

Nie no... jaki palant.

- Spadaj Potter! - warknęłam cicho tak żeby profesor Slughorn tego nie usłyszał.

- Jak mi wybaczysz. - odparł równie cicho James

- Nigdy ci nie wybaczę! - warknęłam i wróciłam do mieszania eliksiru.

Nie patrzyłam na Pottera, bo niby po co mam się na niego patrzeć?! Nie obchodzi mnie co on robi, jeszcze by sobie pomyślał, że się w nim zakochałam. Po paru minutach usłyszałam głos Slughorna.

- Potter! Co ty robisz?!

Spojrzałam na tego wypłosza, a on leżał głową na ławce.

- Nic panie profesorze. - odparł spokojnie Potter

- No właśnie widzę i o to  chodzi! Skończyłeś?

- Nie.

- Więc dlaczego nie pracujesz?

- Bo Lily nie chce mi wybaczyć.

Zrobiłam się czerwona, miałam ochotę zapaść się pod ziemię.

- No dobra Potter, wybaczam ci. - powiedziałam cicho.

- Kocham cię Liluś! - krzyknął Potter i szybko zaczął kroić skrzydełka nietoperza.

Wzniosłam oczy do nieba i zaczęłam dosypywać do eliksiru pył ze skrzydełek ćmy. Pół godziny później skończyłam mój eliksir miał granatową barwę, dokładnie taka jaką opisywał Slughorn. Zerknęłam do kociołka Pottera, jego eliksir miał bordowy kolor.

- Dosyp więcej ogona szczura. - szepnęłam

Potter spojrzał na mnie zaskoczony ale zrobił co mu kazałam po chwili jego eliksir przybrał ciemnoniebieskiej barwy.

- O, panna Evans już skończyła!  - ucieszył się Slughorn i widzę, że panu Potterowi też idzie lepiej niż zwykle. Gryffindor otrzymuje po 10 punktów za każde z was.