Potter liczył

Od nocy duchów minęło już kilka tygodni podczas, których nie działo się nic wartego opisania w moim pamiętniku. Było całkiem sporo nauki, ale i tak większość czasu spędzałam z Mathiasem. Dorcas i Ann na zmianę siedziały w bibliotece i flirtowały z chłopakami. To drugie, bardziej Dorcas. Śnieżyca też poświęcał się nauce ponieważ jego dziewczyna nie miała ostatnio zbyt wiele wolnego czasu. Jakaś wytwórnia zaproponowała, że wyda jej piosenki. Wygląda na to, że będę mieć sławną przyjaciółkę. Co do Huncwotów, to cóż… Byli w swoim żywiole, pewnego dnia na eliksirach…

- Panie profesorze, skończyłem! – zgłosił się Severus

Slughorn podszedł do niego. Wywar chłopaka miał granatową barwę, a z kociołka buchała błękitna para, dokładnie tak jak w przepisie. Nauczyciel miał dziś wyjątkowo zły dzień i postanowił sobie poprawić humor próbując eliksiru chłopaka – tego dnia ważyliśmy eliksir radości. Kiedy nauczyciel zbliżył łyżkę z eliksirem do ust, barwa wywaru zmieniła kolor na bordowy.

- Nie! – krzyknęłam

Ale było już za późno. Nauczyciel połknął napój i.... na plecach pojawiła mu się muszla, a na głowie wyrosły czułka.

- C – co się stało? – przeraził się Slughorn

- To musiał być nieumiejętnie uważony eliksir Zmiany w odpowiadające człowiekowi zwierze nazywany po prostu „Anichang” – powiedziałam – powinien pan pójść do skrzydła szpitalnego panie profesorze.

- Tak, chyba masz rację Lily, pięć punktów dla Gryffindoru za twoją wiedzę, Slitherinu natomiast traci 30 punktów za próbę otrucia nauczyciela Snape. Koniec lekcji!

Wszyscy wyszliśmy z klasy starając się nie wdepnąć w śluz, który wydzielał nauczyciel.

- Potter! Black! Co wy sobie myślicie! – krzyknęłam rozwścieczona kiedy na korytarzu zostali tylko Huncwoci, ja Ann i Dorcas

- Nie wiem o czym ty mówisz Liluś – zaśmiał się James

A już myślałam, że naprawdę  sobie darował i nie będzie mnie już podrywać ani nazywać Liluś, jaka ja jestem naiwna.

- Nie mów do mnie Liluś Potter! Mówiłam ci to już chyba z milion razy.

- Nie prawda, jedyne 1576 razy, dziś jest 1577 Liluś.

Spojrzałam na niego w osłupieniu. Nie to nie możliwe. On się zgrywa. Potter jest głupi, ale nie aż do tego stopnia żeby liczyć, prawda?

- Liczyłeś? – nie mogłam powstrzymać ciekawości

- Liczyłem – przyznał ze śmiechem Rogacz

- Liczył – dodał Syriusz widząc, że nadal nie mogę uwierzyć.

- Jesteś chory na mózg Potter – stwierdziłam i odeszłam wraz z dziewczynami.

***

- Jak poskromić chochliki kornwalijskie. – spytała mnie Dorcas kiedy razem starałyśmy się zrobić zadanie z obrony przed Czarna magią  

- Pytasz jak brzmiało zaklęcie? Nie pamiętam, chyba peskipiksi pesternomi.

- Aha , dzięki. – odparła czarna zapisując coś na pergaminie

- Ale mówiłam, że nie jestem pewna – przypomniałam jej, nie chciałam by przeze mnie miała coś źle – Nie ręczę za to, żeby nie było na mnie

- Nie ważne czy będzie dobrze czy źle, ważne żeby w ogóle było.

- Oj Dorcas, jesteś nie możliwa – zaśmiałyśmy się obie

Dori to jest jednak jedyna w swoim rodzaju, może mieć źle pracę na OPCM , ale ją to nic, a nic nie obchodzi. Nagle obok nas pojawiła się Ann, miała zmartwioną minę.

- Nie widziałyście Blum?

- Nie – odparła Dorcas

- Ale wiemy gdzie jest – dodałam ja

Meadowes zrobiła zdziwioną minę. No tak przecież ona nie wiedziała bo to ja chodzę z Mathiasem, nie ona. Jezu, nigdy nie myślałam, że dojdzie do tego, że ja będę mieć chłopaka a Dorcas nie.

- No dobra, ja wiem – poprawiłam się – Blum siedzi jeszcze z Mathiasem w tym studiu.

Ann zrobiła jeszcze bardziej przygnębioną minę i usiadła obok nas kładąc na stoliku swoje notatki.

- Zauważyłyście, że ona ostatnio prawie w ogóle nie ma dla nas czasu? – spytała

- No wiesz, ma tą swoją karierę, w końcu wyda płytę, a to było zawsze jej największe marzenie. – odparła Dorcas

- Tak, ale jej prawie wcale nie ma w szkole, a jeśli jest to i tak nie ma czasu bo musi nadrobić zaległości w nauce.

- Ann, musimy być dla niej wyrozumiałe, jak skończy nagrywać tą płytę to…

- Będzie ją promować.

- Słuchaj ona ma talent i ma szansę aby go wykorzystać, pozwólmy jej na to. Ona potrzebuje naszego wsparcia liczy, że zrozumiemy jakie to dla niej ważne i że jej nie zostawimy – powiedziałam poważnie

- Wiesz, chyba masz rację.

***

-  I jak było? – spytałam rudowłosej przyjaciółki.

Tak, tak, Blum była w szkole, po raz pierwszy od wielu tygodni miała iść na wszystkie lekcje. Miała nagrane już wszystkie teksty i muzykę, a płyta trafiła do tłoczni. Za tydzień będzie można kupić ją w sklepach, tak więc Blum wprowadza w życie plan – tydzień dla szkoły.

- Dokładnie tak jak to sobie wyobrażałam, a nawet lepiej! Pracowali ze mną przemili ludzie, a producenci zaakceptowali wszystkie teksty, które wybrałam. O było super wiesz Lily, oni chyba naprawdę sądzą, że jestem kimś kto ma prawdziwy talent i osobowość i doceniają mnie, traktują zupełnie poważnie.

- Przecież masz talent i osobowość, jesteś świetnym materiałem na gwiazdę. – powiedziałam szczerze

- Naprawdę? Och Lily, jesteś wspaniała – Blum przytuliła mnie do siebie – Dobra, a teraz opowiadaj co tam w szkole i u ciebie? Słyszałam, że nadal świetnie ci się układa z Mathiasem, wiesz masz naprawdę farta, gdybym nie była jego siostrą zazdrościłabym ci takiego boskiego i opiekuńczego chłopaka

- Tak, jest wspaniały. – zgodziłam się

- A dziewczyny, co u nich?

- Ann strasznie za tobą tęskniła, nawet nie wiesz jak się ucieszy gdy cię zobaczy, a Dorcas wzdycha do jednego krukona, tego, z którym poszła na bal w noc duchów i raczej nie myśli o niczym poza nim.- spojrzałam na Blum, patrzyła na mnie w napięciu, wiedziałam na co czeka, chociaż nie mogłam jej powiedzieć tego co chciała usłyszeć – Rubi… no cóż w ciągu ostatnich kilku tygodni nazwała mnie podłą szlamą tylko 27 razy, to i tak nie dużo jak na nią.

- A… pytała się gdzie jestem? – zaryzykowała pytanie panna Ryan

- Usłyszała od kogoś w szkole – odparłam wiedziałam, że moja przyjaciółka chce się dowiedzieć jak jej siostra na to zareagowała, ale ja nie chciałam jej tego mówić

- I co? – nalegała płomiennowłosa

- Ech… powiedziała, że chyba tą wytwórnię  pogięło i że na pewno nie odniesiesz sukcesu chyba, że zamierzasz śpiewać z playbacku bo twój głos jest okropny..

Blum spuściła głowę wiedziałam, że jest jej przykro, ona chciała się pogodzić z siostrą, ale niestety bez wzajemności.

- Nie przejmuj się – poradziłam jej

- Nie zamierzam, a co u Huncwotów, co z Jamesem?

Kiedy tylko Blum zadała to pytanie za nami rozległ się znajomy głos, którego wcale nie chciałam słyszeć.

- Evans, umówisz się ze mną?

- Widzę, że nic się nie zmieniło – zaśmiała się Blum