Jeśli chcesz być kochany Potter, bądź godny miłosci: Przepowiednia

Nękana wyrzutami sumienia i narastającym strachem o przyjaciółkę poszłam do Skrzydła Szpitalnego. Pani pielęgniarka wpuściła mnie mówiąc, że panna Ryan jest dziś cały dzień oblegana. Weszłam d ośrodka i przy łóżku Blum rzeczywiście kogoś zobaczyłam. Mathias Ryan siedział przy siostrze, trzymając ją za rękę i gładząc delikatnie po policzku. Wpatrywał się w nią z nieukrywanym smutkiem i żalem, oczywiście mnie nie zauważył, za to ja wpatrywałam się w niego z napięciem i nie mogłam oderwać wzroku. Ręce, które tak dobrze znałam drżały teraz zapewne nękane strachem o najbliższą mu osobę.
W mojej głowie pojawiło się oskarżenie, które parę tygodni temu wykrzyczałam mu prosto w twarz. A były to w końcu nie byle jakie oskarżenia – Że był złodziejem, mordercą, który zabił wiele ludzi i który nie zawahałby się powtórzyć ten czyn. Teraz absolutnie tak nie wyglądał. Bardziej przypominał mi dziecko, któremu dzieje się coś złego, lub dorosłego mężczyznę, który stara się wziąć wszystko na swoje barki i poradzić sobie z tym co gotuje mu los, mężczyznę, który miękkim głosem potrafi przemawiać do nieprzytomnej siostry.

- Blum… Ja wiem, że ty mi tego nie zrobisz, nie mogłabyś… Wierze, że się wybudzisz, nie zawiedź mnie… Razem przez to przejdziemy siostrzyczko…

Dziewczyna delikatnie poruszyła się na poduszkach. Wstrzymałam oddech, Mathias chwycił ją mocno za rękę i wpatrywał się w nią. Po paru sekundach dziewczyna uchyliła lekko powieki.

- Blum! – prawie krzyknął Mathias – Boże obudziłaś się, siostrzyczko tak się Martwiłem… Jak się czujesz?

Po kilu sekundach ciszy dziewczyna otworzyła usta wpatrując się w miejsce powyżej lewego ramienia brata i wyszeptała:

- Evans?!

Chłopak natychmiast odwrócił się i widząc mnie wytrzeszczył oczy. Wstał i stanął przede mną. Byliśmy nagle bardzo blisko siebie, prawie tak blisko abym poczuła jego oddech. Prawie nic się nie zmienił od naszego rozstania. Wciąż był prawie o głowę ode mnie wyższy, wciąż jego sylwetce nie można było nic zarzucić, a jego błyszczące, zielone oczy wpatrywały się we mnie z zaskoczeniem.

- Lil… Długo tu jesteś? – spytał

Spuściłam wzrok, zrobiło mi się głupio, w końcu jakby na to nie patrzeć podsłuchiwałam swojego byłego chłopaka.

- Eee. Parę minut – przyznałam szczerze.

Popatrzył na mnie poważnie, w jego oczach dojrzałam pretensję :

- Mogłaś się odezwać, nie wiedziałem, że tu jesteś…

- Nie… Nie chciałam przeszkadzać- powiedziałam, aby coś powiedzieć bo doskonale wiedziałam, że on wie, że ja kłamię.

- To mogłaś wyjść, zresztą … Ty byś mi nie przeszkadzała… Nigdy…Jak mogło ci to przyjść do głowy?

Przez chwilę byłam prawie pewna, że w jego głosie usłyszałam coś co jeszcze kilka tygodni temu tak wyraźnie widziałam w jego oczach. Co to było…? Nie wiem do końca. Może żal… smutek…gorycz… miłość… Myślę, że wszystko jednocześnie, spowodowało, że zmieszałam się jeszcze bardziej.

- Trzeba powiedzieć pielęgniarce, że się obudziła – powiedziałam wskazując głową na Blum i szybko wyszłam z pomieszczenia.

- Pani Pomfry – powiedziałam drżącym głosem- Blum… Chyba się obudziła?

- Żartujesz sobie ze mnie dziecko? – spytała kobieta patrząc na mnie z lekką złością – Nic nie wskazywało na to by w ciągu najbliższego miesiąca miała otworzyć oczy.

- Naprawdę się obudziła – powtórzyłam jeszcze raz .

Pielęgniarka wstała i pobiegła do łóżka mojej przyjaciółki, ja jednak nie poszłam za nią. Wręcz przeciwnie udałam się do PW. Wiedziałam, że niedługo będę musiała znów zobaczyć Mathiasa jednak miałam zamiar jak najdłużej odwlekać ten moment. Było już dawno po zmierzchu więc PW było prawie całkiem opustoszałe. Mówię prawie, bo olbrzymim fotelu przed kominkiem siedział Śnieżyca Jamano i wpatrywał się w ogień. Wyglądał tak niesamowicie… Jego jasne włosy opadały na ramiona w delikatny sposób. Ciemna szata w jaką był ubrany kontrastowała z jego śniadą cerą. Stalowe oczy wpatrywały się w szalejące w kominku płomienie z takim rozdzierającym serce żalem i strachem i zarazem pewnością, że musi się wszystko ułożyć. Blade wargi wyglądały tak jakby już nigdy nie miały się uśmiechnąć.

Bo nie miały do kogo – pomyślałam… - Osoba, którą niegdyś całowały z taką zachłannością i namiętnością je odtrąciła.. Odtrąciła Śnieżycę raniąc go w sam środek serca… A teraz jest w śmiertelnym niebezpieczeństwie, a on pomimo tego co mu zrobiła chce jej pomóc… Chce, ale nie może nic zrobić…

Położyłam drżącą rękę na jego ramieniu… Nawet nie odwrócił wzroku by na mnie spojrzeć lecz po paru sekundach ciszy odezwał się…

- Po co tu przyszłaś Lily? Dlaczego nie jesteś teraz z Jamesem, Syriuszem lub z Mathiasem? Oni cię kochają Lily… Każdy z nich… A ty każdemu z nich dajesz nadzieję, lecz nic poza tym… Każdy z nich chce móc mieć cię przy sobie, całować i obejmować… Każdy chce móc cię kochać… Powinnaś teraz iść do któregoś z nich oddać mu uczucia, które nim owładnęły , a nie stać tu ze mną i wpatrywać się w ogień… - zapadła cisza, nie mogłam nic powiedzieć, Śnieżyca też zamilkł, lecz na szczęście zaledwie na minutę - On potrafi przynieść wiele radości… Ale też wiele smutku wiesz…?

Myślę, że mówiąc o żywym ogniu w kominku miał tak naprawdę na myśli osobę, swoją nieszczęśliwą miłość…

- Ona się ocknęła Śnieżyca… Myślałam, że powinieneś wiedzieć- powiedziałam po czym odeszłam do sypialni.

Następnego dnia pielęgniarka orzekła, żebyśmy się zbytnie nie cieszyli. Blum co prawda się obudziła, jednak jej stan zdrowia pozostawiał jeszcze wiele do życzenia. Mieliśmy się uzbroić w cierpliwość bo ze SS miała wyjść najwcześniej za 3 tygodnie, czyli w nowy rok. Na razie mieliśmy wrócić do zwykłego trybu życia, a przede wszystkim zająć się lekcjami. Tak też zrobiłam. Zarówno ja, jak i Dorcas i Ann z pasją uczyłyśmy się wszystkich przedmiotów. Z wyjątkiem jednego.

- Kompletnie nic nie jarzę z tego wróżbiarstwa – powiedziała Dorcas, kiedy szłyśmy na te zajęcie.

- Noo, dla mnie to też czarna magia – zgodziłam się – naprawdę nie wiem co mnie podkusiło, żeby zapisać się na ten przedmiot.

- Nie wierzę, że to mówię, ale w 100% się z Wami zgadzam – powiedziała Ann

Weszłyśmy do Sali i ta kompletnie absurdalna lekcja się zaczęła.

Wróżyliśmy z fusów. Błam przekonana, że zaraz usnę lub wybuchnę wściekłością. Śnieżyca też nie tryskał radością. Siedział zmyślony i wpatrywał się w fusy z otępieniem. Byłam ciekawa o czym myśli, a myślał oczywiście o Blum. Cały cza Martwił się o nią, zastanawiał się czy naprawdę nie może nic zrobić. Był gotowy poświęcić swoje własne życie byleby tylko ona z tego wyszła. Nagle stanęła przed nim nauczycielka.

- Za parę lat to się stanie – powiedziała grubym zmienionym głosem, wpatrywała się w Śnieżycę, źrenice jej się powiększyły.. – Twój brat pomoże ci w dokończeniu tego o co tak się starałeś, a ta dla której to zrobiłeś nawet nie zapłacze nad twoim ciałem…

Nauczycielka zamrugała gwałtownie oczami. – Co ja to chciałam…? Aha, panie Jamano, proszę mi powiedzieć co widzi pan w swoich fusach.

Śnieżyca odpowiedział jakąś głupotę, a ja nie mogłam się skupić na fusach do końca lekcji. Kiedy wreszcie nauczycielka pozwoliła nam wyjść podeszłam do niego.

- Co to było ? – spytałam bez zbędnego pardonu

- Co? - spytał chłopak udając, że nie wie o co mi chodzi, ale wiedział, widziałam to w jego oczach które patrzyły gdzieś w bok.

- Dobrze wiesz! – warknęłam – Ta przepowiednia którą powiedziała ci Telawney! Wiesz, że była prawdziwa, ona się tak zwykle nie zachowuje!

- Daj spokój Lily, ta nauczycielka to wariatka, ja przecież nawet nie mam brata…

- Ale…

- Proszę odpuść- powiedział i odszedł

***

Mijały dni i tygodnie, stan Blum nieznacznie się poprawiał. Codziennie wpadałyśmy do niej po lekcjach opowiadałyśmy co się ciekawego wydarzyło, dziewczyna zawsze chciała poznać najgorętsze ploteczki. Z kolei kiedy nas nie było prawie cały czas siedział przy niej Mathias, za to kiedy tylko zapadała z sen do Skrzydła Szpitalnego wchodził Śnieżyca. Pewny, że dziewczyna śpi mocno głodził ją delikatnie po twarzy, bawił się jej płomiennymi włosami i szeptał czułe słowa. Wiedziałam o tym, ponieważ nie raz kiedy wchodziła po coś do SS a ona spała widziałam go przy niej. Nadeszły wreszcie święta, postanowiłam spędzi je w Hogwarcie chociaż chciałam zobaczyć znów Petunie i rodziców. Jednak Dorcas musiała zostać, bo jej rodzice postanowili odwiedzić Francję i nie wróciłaby na czas do szkoły więc jako Dobra Przyjaciółka postanowiłam jednak zostać. Szczególnie, że Ann kategorycznie uznała, że wyjeżdża, szkoda, że jej brat nie doszedł do tego samego wniosku i nie żegnał się z nami w dzień wyjazdu, a pożegnanie było wyjątkowo łzawe, sama nie wiem dlaczego.

- Oh dziewczyny będę tęsknić- przytuliła nas wszystkie po kolei po raz piąty.

- Daj spokój – zbagatelizowałam- nie żegnamy się przecież na zawsze!

Blondynka uśmiechnęła się - Dziękuję Wam, za wszystko co zawsze dla mnie robiłyście! Jesteście najlepsze!

- Wiemy! – powiedziała Dori. – Trzymaj się.

Wsiadła do pociągu i odjechała.

Nadszedł wigilijny wieczór. Ja i Dorcas poszłyśmy do pokoju Huncwotów gdzie zorganizowaliśmy imprezę. Świetnie się bawiliśmy tej nocy byłam jednak trochę nieswoja. Dobrze wiedziałam, że Śnieżyca Jamano jak co noc siedzi sam w PW i wpatruje się w ogień w kominku. A to przecież wigilijna noc, nikt nie powinien być sam. Proponowałam Śnieżycy by do nas dołączył jednak on uparcie się nie zgadzał. Dla niego najlepszą możliwością było spędzenie tego dnia myśląc o ukochanej dziewczynie. Wpatrywał się w ogień już kilka godzin i ani trochę nie miał dosyć. Wreszcie równo o północy zaczęły bić dzwony, na chłopaku nie robiło to większego wrażenia, dopiero kiedy dźwięk ucichł usłyszał za sobą cichy szmer, zareagował jednak dopiero wtedy kiedy usłyszał znajomy głos.

- Śnieżyca… Czy ja cię ranię…?

Odwrócił się powoli i zobaczył rudowłosą dziewczynę o pięknych, pełnych blasku oczach, przyodzianą w dopasowaną żółtą sukienkę, która wpatrywała się w niego ze smutkiem…

ight: � 8 a ; �� pacing: normal; line-height: normal; orphans: 2; text-indent: 0px; text-transform: none; white-space: normal; widows: 2; word-spacing: 0px; -webkit-text-size-adjust: auto; -webkit-text-stroke-width: 0px; ">Chłopak natychmiast odwrócił się i widząc mnie wytrzeszczył oczy. Wstał i stanął przede mną. Byliśmy nagle bardzo blisko siebie, prawie tak blisko abym poczuła jego oddech. Prawie nic się nie zmienił od naszego rozstania. Wciąż był prawie o głowę ode mnie wyższy, wciąż jego sylwetce nie można było nic zarzucić, a jego błyszczące, zielone oczy wpatrywały się we mnie z zaskoczeniem.