Żal i uniesienia

Serce waliło mi jak oszalałe, ręce mi się pociła, cała drżałam. A jeśli ona naprawdę sobie coś zrobiła? Przeze mnie?

Bo ja postanowiłam j rozdzielić z Potterem?

Bo ja zgodziłam się zrobić coś tak idiotycznego dla Syriusza?

Bo ja myślałam, że zrobię dobry uczynek?

Bo ja udaję, że kocham Jamesa?

Nie na żarty wystraszona zbiegłam do Posiedziały tam dziewczyny Huncwoci i kilkunastu innych uczniów. Stanęłam na środku i odezwałam się głośno.

- Ej! Słuchajcie wszyscy! Widział ktoś z Was Blum Ryan?

- Jakieś pół godziny temu poszła do dormitorium – oznajmiła Ann. – A co?

Zamarłam. Pół godziny temu, to znaczy, że ona musi tam cały czas być! Ale przecież jej nie widziałam… Już wiem – nagle mnie oświeciło. Łazienka. Pobiegłam na górę najszybciej jak umiałam. Naprawdę dawno nie byłam tak wystraszona. Mam nadzieje, że nie było tego widać, bo nie chciałam zrobić z siebie kompletnej debilki, za którą i tak już ma mnie większość szkoły (Dziękuję ci bardzo Potter!!).

Wpadłam do dormitorium, łazienka była zamknięta wyjęłam więc różdżkę i szepnęłam zaklęcie Alochomora.

 Drzwi otworzyły się. Wpadłam do środka i koło umywalki zobaczyłam  krwawiącą przyjaciółkę. Była Blada i cała we krwi, obok niej na podłodze leżała żyletka. Wydałam z siebie zduszony okrzyk, zakręciło mi się w głowie. Przez parę sekund nie mogłam oderwać wzroku od dziewczyny, a dopiero potem wybiegłam w drzwiach wpadłam jednak na kogoś. Był to wysoki, przystojny blondyn. Popatrzył na mnie z zaskoczeniem.

- Lily, co się… -Urwał bo zobaczył Blum

W sekundę wyminął mnie i padł przy dziewczynie. Widziałam jak na zwolnionym, tempie jak ujmuje delikatnie je głowę ja łapie ją za przegrub.

- Śnieżyca… Tak mi…

- Jeszcze żyje – przerwał mi – ale musi tu już długo leżeć, biegnij po pielęgniarkę.

O nic nie pytałam tylko wykonałam polecenie w PW zatrzymali mnie przyjaciele.

- Liluś kochanie, gdzie tak biegniesz? – spytał James

- Do skrzydła, Blum… pocięła się na górze – powiedziałam szybko i pobiegłam dalej krzycząc jeszcze – Nie mów do mnie Liluś, Potter, bo już nie jestem twoim kochaniem!!

Po pierwszych moich słowach Syriusz od razu pobiegł na górę, za nim dziewczyny, a James stał jeszcze chwilę zbaraniały, a  w głowie huczały mu moje słowa

***

Wpadłam do skrzydła szpitalnego i powiedziałam wszystko pielęgniarce ciągnąc ją za sobą. Kiedy weszliśmy do łazienki zobaczyliśmy zgromadzenie w ogół śnieżycy który trzymałam rękach nieprzytomną Blum.

- O mój Boże! – przeraziła się pielęgniarka – co ta dziewczyna z sobą zrobiła?! Panie Jamano, proszę ją zanieść do Skrzydła, tylko szybko.

Chłopak wykonał polecenia, a ja poszłam do dormitorium i weszłam do łóżka zasunęłam kotary chcąc się przespać. Jednak może z powodu dzisiejszych zdarzeń, a może z jakiejś całkiem innej przyczyny sen nie chciał przyjść.

Doskonale wiedziałam, że życie mojej przyjaciółki jest zagrożone i to z mojej winy. Uświadomiłam sobie, że ona może w każdej chwili umrzeć i to tylko dlatego, że ja zgodziłam się pomóc Syriuszowi i zbawiłam się uczuciami Jamesa. A on… Co on teraz czuje…? Zrozumiałam, że nie usnę, musiałam iść do chłopaków. Tak też zrobiłam .

 W dormitorium Huncwotów zastałam jednak tylko Syriusza, siedziała swoim łóżku przygnębiony i obracał między palcami różdżkę.

- Mogę? – spytałam

- Pewnie – popatrzył na mnie i uśmiechnął się lekko.

Usiadłam obok niego i powiedziałam co mi leży na sercu.

- Wiem Lily… - Powiedział - też  czuję, że nie powinniśmy tego robić

- Tak właściwie to ja to zrobiłam Syriuszu – zaprotestowałam – Sama wpadłam na ten pomysł i udawałam, że kocham Pottera żeby z nią zerwał, a teraz..

- Tak, ale ja cię poprosiłem byś ich jakoś rozdzieliła. I to był błąd Lily… Bo ja teraz czuję, że jej naprawdę nie kocham….

- Naprawdę?

Wydawało mi się, że na to czekam, że wiem jakie słowa teraz wypłyną z jego ust. Serce zaczęło mi bić jak szalone. Przysunęłam się trochę do Syriusza i czekałam

- Tak Lily… Poczułem, że kocham kogoś innego. – zbliżył się do mnie i delikatnie musnął moje wargi, po czym spojrzał na mnie niepewnie.

Nie mogłam w to uwierzyć, mój przyjaciel, Syriusz Black, największy cassanowa w szkole i chłopak, który – jak właśnie zrozumiałam – nie jest mi obojętny chce mnie pocałować i nie jest pewny czy może… To jak piękna bajka! Oszołomienie przyćmiło mi umysł. Uśmiechnęłam się ślicznie do Syriusza, a on pocałował mnie namiętnie.

***

- Co z nią pani Pomfrey? – spytał pielęgniarkę Śnieżyca Jamano

Kiedy Położył dziewczynę na łóżko kobieta wyprosiła go ze skrzydła i teraz stał przed drzwiami razem z Huncwotami i przyjaciółkami Blum i czekał na jakiekolwiek wiadomości. Ta niepewność go wykańczała. Nie chciał się przyznawać, że ta dziewczyna nadal jest mu Bliska i że jest gotów zgiąć za nią. Wiedział,  że zostałby wyśmiany gdyby powiedział na głos, że ją kocha. Nie był w końcu Jamesem Potterem. Spojrzał na niego z ukosa i zobaczył, że Rogacz siedzi lekko zdezorientowany pod ścianą, w towarzystwie niezwykle dziś bladego Remusa. Mimo tego, że Lily go rzuciła, a Blum w każdej chwili może umrzeć wyglądał na takiego co  w każdej chwili może się pozbierać i wyjść z tego z twarzą.

A on co? Nie miał nawet nikogo kto by teraz mu powiedział, że ona z tego wyjdzie. Mathias siedział gdzieś pewnie na wieży astronomicznej i słuch po nim zaginął Lily była z Syriuszem…. Dopiero po chwili uświadomił sobie co pomyślał, a przed oczami pojawiła mu się panna Evans złączona w namiętnym pocałunku z Syriuszem. Zamrugał oczami a obraz się rozwiał. Popatrzył na Dorcas, biedaczka oddała serce Blackowi, który nie zwracał na nią najmniejszej uwagi. Tak… Śnieżyca Jamano wiedział wszystko, znał nawet największą tajemnicę Remusa Lupina choć ten mu jej nie powierzył. Wszystko to zawdzięczał jednej właściwości. Śnieżyca nie był zwykłym chłopakiem, był Szimm – istotą posiadającą olbrzymią magiczną moc, która znała odpowiedzi na wszelkie pytania. Często było to udręką Śnieżycy ale często mu też bardzo ułatwiało życie. Zawsze znał odpowiedzi na wszystkie pytania z jednym wyjątkiem – to  jedno pytanie, to które najbardziej go teraz dręczyło, nie wiedział dlaczego. Może los sam jeszcze nie zdecydował, a może to po prostu on sam za bardzo bał się  wiedzieć…

Znów zwrócił spojrzenie w stronę Hogwardzkiej pielęgniarki:

- Zrobiłam co mogłam, - odparła kobieta- teraz pozostaje nam tylko czekać, ale proszę być dobrej myśli, a teraz wybaczcie musze powiadomić dyrektora, trzeba wysłać sowę do jej rodziców.

Chłopak skinął głową:

- Taa… Na pewno się przejmą – mruknął pod nosem  - Idę do Mathiasa jakby to kogoś z Was interesowało. – powiedział to reszty i odszedł szybkim krokiem.

James i Remus podnieśli wzrok, a ten drugi napotkał spojrzenie Ann. Od tak dawna nie spoglądał w jej duże niebieskie oczy, niegdyś takie pełne blasku lecz teraz jakby przygasłe. James z kolei zorientował się, że kogoś brakuje.

- Gdzie Lily i Syriusz?  – spytał

Wszyscy wzruszyli ramionami.

- Pójdę ich poszukać – zaofiarowała się Dorcas

- Idę z tobą – oznajmił James

***

Śnieżyca podszedł do dormitorium swojego najlepszego przyjaciela. Wciąż nie mógł przestać myśleć o jego siostrze… Mathias nic nie wiedział…. Nie wiedział, że jego ukochana siostra, którą sam wychowywał, jedyna osoba w rodzinie, na którą zawsze mógł liczyć mogła w każdej chwili umrzeć…

 Zatrzymał się  przy drzwiach i już miał zapukać, kiedy spostrzegł, że drzwi są uchylone – ktoś był w pokoju. Chłopak zajrzał do środka i zobaczył, że Mathias siedzi na łóżku z pewną wysoką blondynką, przypominającą odrobinę lalkę Barbie. Od razu ją poznał, to była ta dziewczyna, z którą Blum ostatnio spędzała tyle czasu, miała na imię Marta, a Mathias o czymś jej z ożywieniem opowiadał. Śnieżycy zdawało się, że o gwiazdach.

- … I tylko raz w roku pojawiają się w takim ułożeniu, że można zobaczyć Lilię… Zanudzam cię?

- Nie, nie – skąd – zaprotestowała szybko dziewczyna patrząc w okno- To naprawdę bardzo ciekawe, tylko… Ty nadal o niej myślisz prawda? …  O Evans…

No tak – pomyślał Śnieżyca , Mathias ciągle nie może zapomnieć Lilce, która uwielbia się zabawiać czyimiś uczuciami. Najpierw twierdziła, że jest zbyt młoda na miłość, potem zraniła Mathiasa, Jamesa… A teraz zaczyna z Syriuszem…

***

Namiętny pocałunek trwał…To było takie niesamowite… Miałam wrażenie że jeszcze z nikim nigdy się tak nie całowałam, nic w tym dziwnego miałam w końcu tylko 13 lat. W tym momencie nie liczyło się dla mnie nic… To co zrobiłam… to, że Blum leżała przeze mnie w szpitalu… Konsekwencje tego co zrobiłam… To wszystko mnie nie interesowało… Ważna byłą tylko ta chwila… Słodkie usta Syriusza, jego ręce delikatnie oplatające moje ciało…  Moje ręce zawieszone na jego szyi…Nie wiem ile to trwało… Może tylko chwilę… A może całą wieczność. W końcu oderwaliśmy się od siebie a ja zaczęłam sobie uświadamiać co zrobiłam. Mój praktyczny umysł musiał w końcu kiedyś powrócić. Całowałam się z Syriuszem Blackiem – chłopakiem, którego kocha moja najlepsza przyjaciółka Dorcas Meadowes, a co najgorsze – podobało mi się.

- Syriusz… Chyba nie powinniśmy… To znaczy… Ja nie powinnam…

- Lily, kochasz Jamesa?

Syriusz chyba uświadomił sobie, że działa przeciwko swojemu najlepszemu przyjacielowi bo mina mu zrzedła i popatrzył na mnie niepewnie.

- Chyba masz rację.

- Zapomnijmy o tym, dobrze? – poprosiłam

W tym momencie do pokoju weszła Dorcas i Ann oraz Syriusz, Remus i Peter. Szybko odsunęliśmy się od siebie z Syriuszem. Wiedziałam, że popatrzyli na nas dziwnie, wiedziałam też, że się czerwienię.

- Co wy to robiliście co? – spytała z przekąsem Dorcas. Zaczęłam się zastanawiać, czy ona się czegoś domyśla kiedy usta otworzył Peter.

- Całowaliście się czy co?

Zachichotałam nerwowo, ale na szczęście Syriusz z wszystkiego wybrnął śmiejąc się krótko i dodając:

- Kurde Glizdogonie, ty to masz pomysły!

Wszyscy przytaknęli niewielkim śmiechem, ale nie oczekujmy zbyt wiele, w końcu Blum jest w szpitalu, a całuję się w tym czasie ze swoim kumplem.

Poczucie winy powróciło.

- Co z nią? – spytałam

- Kiepsko, pielęgniarka nie wiele może zrobić – odparła Ann. Wyglądała na bardzo zatroskaną. Zauważyłam, że nadal nie jest taka jak kiedyś. Może już nigdy nie będzie…

Nagle nie wiem dlaczego przyszedł mi do głowy Mathias – mój były chłopak, morderca, za którym wstawiła się jego siostra. Rzuciłam  przyjaciołom pytające spojrzenie, Dorcas chyba się domyśliła o co chodzi bo powiedziała:

- Śnieżyca poszedł do Mathiasa.

Kiwnęłam głową, to wszystko chyba mnie przerastało.

***

Mathias nie mógł uwierzyć w to co przed chwilą usłyszał. Dopiero co siedział sobie spokojnie z Martą i opowiadał jej różne ciekawostki o gwiazdach… Wszedł Śnieżyca i powiedział, że jego siostra może umrzeć…Świat w jednej chwili mu się zawalił, a zawsze myślał, że takie rzeczy są możliwe tylko w brazylijskich telenowelach albo kiepskich romansach czytanych czasem przez Blum… Blum… No właśnie… A jeśli ona…