Zgoda buduje, niezgodarujnuje

Ferie szybko się skończyły i trzeba było powrócić do szkolnej rzeczywistości. Blum w przeciwieństwie do reszty przyjaciół bardzo się z tego cieszyła. Wreszcie mogła się uwolnić od ciągłego towarzystwa klejących się do siebie  Mathiasa i mnie. Nie umiała bowiem ukryć jak bardzo ją to drażni. Korzystała z każdej okazji by się od nas uwolnić. Nawet swoje urodziny, które wypadły akurat w połowie Ferii  spędziła na scenie grając koncert.  Kiedy wróciliśmy wreszcie do Hogwartu nadal starała się nas unikać. Właściwie to wydawało mi się, że nie chce widzieć tylko mnie, a że większość czasu spędzałam ze swym chłopakiem na jedno wychodziło. Po kilku tygodniach nauki zaczęły mnie denerwować jej krzywe spojrzenia i zacięta mina. Postanowiłam spytać jej o co chodzi, ale spuściła mnie po brzytwie mówiąc, że nic, po czym odeszła. Tak się szczęśliwie złożyło, że tę krótką wymianę zdań słyszała siostra mojej przyjaciółki Marta. Wyjaśniłam jej wszystko, a ona popatrzyła na mnie ze zdumieniem.

- Naprawdę nie wiesz o co chodzi? – spytała – Przecież to oczywiste.

- Może dla ciebie – mruknęłam

- Z tego co wiem to Blum ci opowiadała historię swojego życia przynajmniej w skrócie.

- No tak i co z tego? – spytałam głupio bu zupełnie nie rozumiałam o co chodzi w tym co mówi Blondynka

- Wiesz wiec, że Mathias jest dla Blum bardzo ważny, zawsze był dla niej podporą, a ostatnio spędza z tobą tak dużo czasu, że ona poczuła się porzucona. Wmawia sobie, że to twoja wina, a tak naprawdę głupio jej podejść do Mathiasa i mu wszystko powiedzieć. Może nie wygląda na małą bezbronną dziewczynkę, ale taka właśnie jest w środku i nawet nie wiesz jak bardzo potrzebuje swojego starszego brata.

- Ja… Nie wiedziałam.

***

Weszłam do pokoju Wspólnego wciąż myśląc o tym co powiedziała mi Marta. Usiadłam na kanapie i poczułam na policzku usta Mathiasa. Uśmiechnęłam się lekko, ale zaraz poczułam się winna. Popatrzyłam na niego poważnie i powiedziałam.

- Daj spokój. – powiedziałam również bardzo poważnym tonem patrząc mu w oczy.

- O co chodzi? – zdziwił się chłopak do tej pory nie odmawiałam mu pocałunków. – Już ci się nie podobam.

- Podobasz mi się, ale Twoja siostra bardziej potrzebuje tych czułości – powiedziałam szczerze.

- Blum -  zdziwił się chłopak – daj spokój, ona już dawno wyrosła z pieluch, teraz jestem Twój.

- Wcale nie Mathias, idź do niej, bardzo cię proszę.- powiedziałam, a zaskoczony chłopak przystał na prośbę i wyszedł z PW.

Od razu poczułam się lepiej wobec przyjaciółki.

***

„ Gdzie ona może być” – zastanawiał się Mathias idąc korytarzem – Dzień dobry profesor Mcgonnagal. Nie widziała pani Blum?

- Z tego co wiem to jest na wierzy Astronomicznej – odpowiedziała nauczycielka.

- Dziękuję pani profesor.

Chłopak wszedł na wierzę i zobaczył siedzącą w kącie rudowłosą osóbkę która patrzyła przed siebie pozwalając by łzy spływały z jej oczu. Usiadł obok niej i objął delikatnie.

- Mathias… - szepnęła

- Siostrzyczko, proszę cię nie płacz. Co się stał?

- Ja…. Myślałam, że już zupełnie o mnie zapomniałeś. Byłeś taki pochłonięty tą Evans, że zupełnie przestałeś zwracać na mnie uwagę.

- Blum, przepraszam. Kocham Lilkę, ale nie powinienem był cię zaniedbywać przepraszam. Zapomniałem, że ty też mnie potrzebujesz.

***

- I co teraz Smarkerusie? Teraz widzisz, że zawsze będę lepszy od ciebie? – spytał James patrząc drwiąca na Snapea

- Nie widzi bo wisi – zakpił Syriusz.

Podeszłam do rozbawionych Pottera i Blacka oraz do wiszącego w powietrzu w samych gaciach Severusa.

- Zostawcie go – powiedziałam głośno i wyraźnie.

- Evans, słońce, zostawię jak się ze mną umówisz!

Tym razem to ja zaśmiałam się drwiąco.

- Chyba śnisz Potter. Prędzej poślubię meduzę niż umówię się z tobą ty zarozumiały padalcu, a teraz ściągaj go na ziemię!

- Ale Lily…

- Żadne Ale po prostu go ściągnij – usłyszeliśmy poirytowany głos. Odwróciłam się i zobaczyłam Blum. – Ogłuchłeś Potter, ściągaj go!

- No już, już, wyluzuj – James mruknął przeciw zaklęcie i odszedł wraz z Łapą, a Severus uciekł.

Popatrzyłam na Blum.

- Od obraziłaś się już?  - spytałam jej

- Tak, Lily przepraszam byłam głupia. Mathias nie jest moją własnością, ty też masz do niego prawo… Jestem zarozumiałą małpą.

- Nie przesadzaj – zaśmiała się i już przytulałyśmy się do siebie po przyjacielsku.

***

- To już za trzy tygodnie – mówiła podekscytowana Dorcas – a my nie mamy żadnych pomysłów.

Był początek marca, a ja Dori, Ann, Blum, Syriusz, Remus, Peter i Mathias wymyślaliśmy co urządzić na urodziny Jamesa.

- Hm… Może urządzimy mu wielką imprezę? – zaproponował Mathias

- Było – stwierdził zasmucony Syriusz.

- Kupmy mu jakiś zabójczy prezent – zaproponowała Ann

- Masz jakiś pomysł? – spytałam

Oczywiście żadne z nas nie miało niesamowitego i szalonego pomysłu na prezent.

- A może wieczór książkowy – rzucił nieśmiałą propozycję Remus, ale gdy popatrzyliśmy na niego jak na wariata szybko się poprawił – A nie faktycznie przecież chodzi o Jamesa.

- A może ty Evans się z nim umówisz? – zaproponował Syriusz- To byłby dla niego najlepszy prezent.

- Spadaj Łapo, prędzej umrę niż umówię się z tym Rogatym Jeleniem! – krzyknęłam zdenerwowana- Zaraz! Moment! Jestem genialna! Urządzimy mu…