Rozpoczął się kolejny rok

Wakacje pędziły nieubłaganie. Wiedziałam, że Blum odwiedziła też resztę dziewczyn, w przypadku Dorcas i Jessici były to znacznie krótsze wizyty z powodu ich niepewności co do odmienionej przyjaciółki. W ostatni weekend panna Ryan była u Jamesa a w następny wybierali się gdzieś razem z Syriuszem. Jego dom nie był najlepszym miejscem do przyjmowania gości.

   Jeśli chodzi o mnie to spędzałam wakacje spokojnie, trochę w towarzystwie rodziców, ale głównie Petunii i Veronici. Pewnego poranka jednak do moich drzwi zadzwonił ktoś inny. Nie wiedząc o tym z radosnym uśmiechem otworzyłam drzwi, po chwili zadowolenie ustąpiło miejsce na twarzy zaskoczeniu. Przede mną stał średniego wzrostu chłopak o bladej cerze, przetłuszczających się strasznie włosach i haczykowatym nosie. Wpatrywałam się przez chwilę w jego czarne oczy.

- Severus? – spytałam cicho. – A co ty tu robisz?

Chłopak był wyraźnie zmieszany, nie miał odwagi na mnie spojrzeć więc błądził wzrokiem gdzieś po ścianach domu i moich butach.

- Eee… No ja Lily… Przechodziłem obok i tak sobie pomyślałem, że może… Przyjaźniliśmy się przecież długo Lily, wiem, że… Że ja jestem w Slitherinie a ty w Gryffindorze, ale…

Zrozumiałam o co chodzi chociaż wyraźny wstyd nie pozwolił mu dokończyć, uśmiechnęłam się więc lekko i wpuściłam do środka.

- Mamo! Mamy gościa! Podałabyś ciasteczka czy coś takiego!

    Z kuchni wychyliła się moja rodzicielka i przywitała serdecznie Severusa a następnie zniknęła z powrotem aby przygotować niewielki poczęstunek. Moja mama miała to do siebie, że uwielbiała wszystkich moich przyjaciół, czy to była schludna i ułożona Veronica, czy piękna ale nieco dziwaczna Blum, czy też brzydki, nieco wstydliwy lecz uprzejmy Severus.

   Skinęłam gościowi głową by usiadł na kanapie. Po czym zajęłam miejsce naprzeciwko niego cały czas uśmiechając się niestety, także nie pewnie.

- No więc… Sev… Musisz przede wszystkim wiedzieć, że nie mogę, mieć do ciebie o nic pretensji, w Hogwarcie… trzymamy się z zupełnie innymi ludźmi, którzy… No może nie zawsze się ze sobą dogadują, ale…To nas przecież nie dotyczy. To ty pokazałeś mi magię, opowiedziałeś o Hogwarcie…. Według mnie nasza przyjaźń może na razie trwać….

- Dziękuję Lily – powiedział Snape – To dla mnie dużo znaczy.

W tym momencie ponownie weszła mama z dwoma wielkimi pucharami lodów, podziękowaliśmy, a ja podeszłam do radia i włączyłam płytę. Z radia wydobył się doskonale znany mi głos.

- To ta twoja przyjaciółeczka? – spytał Severus  - Nie widziałem jej ostatnio.

- Tak, Blum… Ma ciężką sytuację rodzinną – powiedziałam.

Byłam zadowolona z siebie – nie skłamałam, ale też nie podałam prawdziwego powodu.

- No tak… Pyszne lody.

***

    Wakacje niestety szybko się skończyły. Muszę przyznać, że trochę żałowałam. Tęskniłam oczywiście za Hogwartem, ale tutaj też się całkiem dobrze bawiłam w towarzystwie Petunii no i był jeszcze Severus Snape, wiedziałam, że w szkole nasze kontakty znów się rozluźnią, ale cóż… Postanowiłam się nie przejmować i w pełni cieszyłam się podróżą do szkoły. Nie towarzyszyła nam co prawda Blum i jej „świta”, ale i tak przy huncwotach nie dało się źle bawić.

   Veronica została przydzielona wraz z pierwszoroczniakami, trafiła do Ravencalvu, szkoda, że nie do nas, ale z tamtym domem też żyliśmy w dobrej komitywie. Po skończonej uczcie wraz z dziewczynami udałam się do dormitorium gdzie czekała już Blum w towarzystwie siedzącej na dostawionym szóstym łóżku Alice. Kiedy wytrzeszczyłyśmy na nią oczy tylko się zaśmiała, ale zaraz pośpieszyła z wyjaśnieniami.

- Jestem trochę ponad materiał, zaliczyłam podczas wakacji testy i dyrektor pozwolił mi się przenieść klasę wyżej. No a ja uparłam się zamieszkać z wami.

Chyba nie tylko ja ukradkiem spoglądałam na Blum bo rudowłosa wampirzyca, stojąca do tej pory niczym pomnik przy oknie odezwała się z nutą ironii.

- Nie wierzcie jej, postarała się o to wszystko żeby pilnować mnie przez caluteńką dobę.

Zaśmiałyśmy się chórem po czym Dorcas zniknęła w łazience, a Jessica i Emily zaczęły rozmawiać o chłopaku z ich byłej szkoły, którego ta pierwsza spotkała podczas wakacji. Westchnęłam i zaczęłam wyciągać swoje rzeczy z walizki. Alice przeglądała magazyn ”czarownica”, a Blum patrzyła się w niebo. Po chwili odważyłam się by do niej podejść, niepewnie dotknęłam jej ramienia, nie drgnęła, ale lekko się uśmiechnęła.

- Co z tobą? – spytałam

- Myślę – ściszyła głos. – Zastanawiam się czy sobie poradzę.

- Na pewno – pocieszyłam ją. – Znam cię przecież, jesteś silna, nie ma dla ciebie rzeczy nie możliwych, tak było nawet za ludzkiego życia, a co dopiero teraz?

Cicho się zaśmiała i popatrzyła na mnie z… Wdzięcznością? Rozmawiałyśmy jeszcze chwilę o wakacjach, to było dziwne, ale po chwili przestałam wyczuwać napięcie. Moja przyjaciółka zmieniła się znacznie, ale jej główne cechy, za które wszyscy ją kochaliśmy, zdecydowanie pozostały takie same.

***

    Rozpoczęły się lekcje. Było ciężko, widziałam to, ale koło Blum zawsze była Alicja, siedziały razem na wszystkich lekcjach, w ławce przy otwartym oknie. Martwiłam się o to co będzie zimą, ale wolałam na razie nie poruszać tego tematu. Poza tym, wszystko było po staremu, Huncwoci psocili, choć znacznie mniej niż wcześniej, wiedziałam, że to sprawka Jamesa, który mimo naszej przyjaźni wciąż chciał mi się przypodobać. O te kawały, które jednak dochodziły do skutku nie wściekałam się tak bardzo jak wcześniej, ale chwilkę tam noskiem pokręciłam ;D.  Między nami – dziewczynami było prawie jak dawniej, Blum starała się zachowywać w miarę normalnie, czasem nawet dało się z nią zupełnie zwyczajnie porozmawiać, Alice, na trwałe stała się częścią naszej paczki, tylko Dorcas i Jessica wciąż  były niepewne i zachowywały się dosyć sztywno. Właściwie to miałam czasem wrażenie, że z naszej czwórki(wyłączając Rudą i Jamano) to ja najbardziej staram się przywrócić dawny porządek rzeczy.

   Pewnego poranka obudziłam się jako pierwsza. Dor, Jess i Em jeszcze spały, Alice nie było, a Blum siedziała w oknie i wpatrywała się we wschodzące słońce. Przywitałam się z nią minę miałam chyba jednak nie zbyt tęgą, nienawidziłam tak wcześnie się budzić i to sama z siebie. Potem cały dzień miałam zepsuty humor i pretensje o wszystko do swojej osoby. Panna Ryan chyba jednak zinterpretowała moje niezadowolone spojrzenie inaczej bo powiedziała wyraźnie zmieszana.

- Alice wyszła tylko na chwilę ze Śnieżycą, zdaje się że bardzo chcieli o czymś pogadać na osobności, obiecała, że wróci za chwilę, nie przejmuj się nic nie zrobię, panuję nad….

- Co ty w ogóle bredzisz? – przerwałam jej ostro i wyjaśniłam, że nienawidzę się nie wysypiać.

   To wywołało jej szczery śmiech, dopiero po chwili się uspokoiła i mi wszystko szczerze wyjaśniła.

- Wybacz Lily, miałaś taki wzrok, myślałam, że się mnie  boisz, bo mnie Alice tu nie ma… Wiesz to świetna przyjaciółka, ale nie daje mi zapomnieć, że mogę kogoś skrzywdzić i że przyjaciele mają prawo nie chcieć się ze mną widywać – chciałam coś powiedzieć, ale mi nie pozwoliła. – Przepraszam, że zapomniałam, że nie jesteś taka. Od początku to udowadniałaś, powinnam ci podziękować…  - chyba zauważyła moje zdumione spojrzenie. – Wtedy pierwszego wieczoru, po uczcie… Pokazałaś, że we mnie wierzysz i tak jest cały czas, ty i Mathias… Wszyscy są bardzo mili, ale wy… Bez was… Bez waszego wsparcie nie miałabym tyle siły… Ty sobie pewnie nawet nie wyobrażasz tego cierpienia przez jakie wciąż przechodzę. Nie! Nie pocieszaj mnie, jest w porządku, po prostu… Dziękuję.

Uśmiechnęłam się do niej ciepło, wygramoliłam się z łóżka i delikatnie ją przytuliłam, tak jak myślałam nic się nie stało, moja przyjaciółka była co prawda zimna i twarda, ale na to byłam gotowa. Blum nie ruszała się, wiedziałam jednak, że z jakiegoś powodu tego właśnie dnia musi być jej łatwiej się kontrolować. Po paru minutach w takiej pozycji znalazła nas Alice. Nie kryła szoku.

***

    Wieczorem oznajmiłam dziewczynom , że idę na spacer prawda była jednak taka, że miałam coś do załatwienia. Musiałam porozmawiać z Mathiasem, a akurat po zachodzie słońca dobrze wiedziałam, gdzie go szukać. Mając nadzieję, że nie napotkam Filcha udałam się na wierzę astronomiczną i tak jak się spodziewałam zobaczyłam go tam. Siedział wpatrzony w gwiazdy i najwyraźniej o czymś myślał. Najciszej jak tylko mogłam zbliżyłam się do niego i usiadłam obok. Poruszył się i spojrzał na mnie, po chwili na jego twarzy zagościł lekki uśmiech. Zawiał chłodny wiatr, zadrżałam, zauważył to i obiął mnie ramieniem, po chwili spytał miękko co tu robię.

- Chciałam z tobą porozmawiać o Blum. Dziś rano powiedziała mi, że najbardziej potrzebuje wsparcia i że… Że gdyby nie ty nie dałaby sobie z tym wszystkim rady…  To moja przyjaciółka, martwię się o nią… Mathias musisz mi obiecać, że…. Że bez wzglądu na wszystko się od niej nigdy nie odwrócisz… Obiecaj.

- Lily – zaśmiał się cicho chłopak -  co ty w ogóle opowiadasz, wiesz, że ona jest całym moim światem. Moja siostra to właściwie wszystko co mam. Nie odwrócę się od niej.

- Powiedz jej to. Mat… Ja to widziałam w jej oczach, ona tego potrzebuje, wsparcia, najlepiej twojego. Boi się, że popełni jakiś błąd i je utraci musisz ją zapewnić, że tak się nie stanie, obiecaj mi to i obiecaj jej.

- Obiecuję.