Wizyta

 Po paru dniach przyszedł do mnie kolejny list, tym razem dużo krótszy, autorstwa Alice. Pisała w nim, że chcieliby z Blum przyjechać do mnie w najbliższych dniach, pytała czy nie mam nic przeciwko i prosiła o wyznaczenie dokładnej daty jaka mi pasuje. Zrobiłam to oczywiście i z parodniowym wyprzedzeniem oznajmiłam rodzicom, że przyjadą  do mnie dwie przyjaciółki i kolega. Mama oczywiście zaraz zaczęła panikować i pytać co ma przyrządzić na obiad. Na nic się zdał moje tłumaczenia, że naprawdę nie trzeba – goście to goście. Zaproponowałam jej w końcu coś prostego i poprosiłam żeby się zbytnio nie wysilała

   Dzień przed przyjazdem Blum wszystko zostało wysprzątane, zadbałam o to aby nie przyszła przypadkiem Veronica, w domu będzie czwórka ludzi nie potrzebne jest większe ryzyko, z samego rana wywietrzyłam porządnie dom i zostawiłam parę okien otwartych, by zmniejszyć ilość zapachów. Przy śniadaniu dowiedziałam się, że tata wyszedł do pracy, a mama tylko się przywita i pójdzie na ploteczki do koleżanki, wróci tak godzinę przed obiadem aby go przyrządzić. Miałam więc zostać sama z trójką wampirów i ciekawską Petunią.

- Więc jacy są ci twoi koledzy? – spytała mnie jakieś pół godziny przed ich przybyciem. – Są tacy jak ty? Dziwni…?

Westchnęłam, dlaczego ona nie mogła się pozbyć tego okropnego nawyku nazywanie mnie nienormalną i wyśmiewania moich magicznych zdolności.

- Przestań – warknęłam. – Wiem, że mi zazdrościsz, ale…

- Zazdroszczę? Czego? Tych nienormalnych zdolności? Ty chyba żartujesz, ja przynajmniej mam normalne życie…

- Wiem, że chciałabyś chodzić do Hogwartu tak jak my i że chciałabyś mieć  moc magiczną Petuniu, przykro mi…

- Nie musi ci być przykro, świetnie sobie radzę jako normalny człowiek nie potrzebuję jakiejś tam magii…

- Dobrze – skapitulowałam. – Jak uważasz, nie kłóćmy się…

I nie poruszałyśmy już więcej tego tematu, aż do chwili kiedy równo o dziesiątej rozległ się dzwonek do drzwi. Zaproponowałam siostrze żeby poczekała w salonie, bo to będzie długi i wylewne przywitanie i poszłam otworzyć. Cała trójka stała w cieniu, który padał akurat na schodki przed domem.

Blum pomiędzy Alice, a Śnieżycą, oboje trzymali ją za ręce. Przypomniał mi się opis Mathiasa: „(…)dziewczyna jakby wyższa od mojej siostry i przerażająco blada, nie mogłem uwierzyć, że to ona, niby te same rysy twarzy, ale jakby mocniej zarysowane… włosy niby takie same, ale… bardziej ułożone? Nie wiem było w nich coś… innego. I oczy… niby błękitne, ale to był inny błękit niż zwykle… Były też pozbawione blasku.  Kiedy się jej przyglądałem zauważyłem, że nie oddycha, nie odrywała za to ode mnie oczu(…)”

Teraz było tak samo z tym, że oczy miała zielone, szybko zrozumiałam, że musi to być sprawa szkieł kontaktowych, ale… Przypomniała mi się czerwień jaką zobaczyłam w jej tęczówkach gdy widziałam ją pierwszy raz po przemianie. Zrozumiałam, że ona nie miała zniknąć zbyt szybko i  stąd to wszystko. Całą reszta  świetnie się zgadzała.

Zobaczyłam, że Blum patrzy na mnie nie pewnie, bojąc się złapać powietrze. Spojrzałam na Alice:

- Mam się cofnąć, czy coś?

- Nie musisz, myślę, że nad tym panuje – ścisnęła mocniej za rękę przyjaciółkę, a ta niepewnie zaczęła oddychać zaciskając przy tym zęby, po chwili niepewnie na mnie popatrzyła i uśmiechnęła się niepewnie. Wyglądała zniewalająco, była teraz jeszcze piękniejsza niż za ludzkiego życia… Poczułam ukłucie zazdrości jednak szybko je odgoniłam.

- Hej kochana – powiedziałam uśmiechając się szeroko

- Cześć Lily – powiedziała, tak jak pisał Mathias niesamowicie dźwięcznie.

- Wow…Blum… Mathias wspominał, ale słyszeć to co innego, zabójczo brzmisz, ale ci zazdroszczę, taka piękna się zrobiłaś i brzmisz, cudnie…

- Uwierz nie ma czego zazdrościć – zaśmiała się, widać, że zaczęła się rozluźniać. – A piękna, to ja zawsze byłam i głos też miałam zabójczy, w końcu jestem piosenkarką.

- No właśnie, co z karierą? – spytałam wpuszczając ich do środka

- Robimy przerwę… - zatrzymała się w połowie korytarza cała sztywniejąc.

- W środku jest moja siostra – powiedziałam niepewnie patrząc na rodzeństwo Jamano.

Śnieżyca objął Blum i zaprowadził do okna, a Alice musnęła lekko mój policzek, zrozumiałam, że uważa się już oficjalnie za jedną z moich przyjaciółek.

Obok nas pojawiła się Petunia – Hej to wy jesteście znajomymi mojej siostry?

- Jestem Alice- podeszła do niej tanecznym krokiem i lekko przytuliła – A to mój brat Śnieżyca, no i jego dziewczyna a nasza przyjaciółka Blum.

Śnieżyca podał rękę mojej siostrze a stojąca przy oknie Blum uśmiechnęła się lekko.

- Napijecie się czegoś?  Rodzice zostawili nam colę i pełen zestaw soków, są też chipsy i ciastka.

Weszliśmy powoli do kuchni, Blum przestawiła się na tamtejsze okno dziękując Petunii za wszelkie napoje i przekąski, Alice wzięła szklankę wody, a ja, Śnieżyca i Petunia po soku i paru ciastkach.

- Mój brat najlepiej z naszej rodziny przystosował się do ludzkiego jedzenia – wyjaśniła mi cicho nowo nabyta przyjaciółka.

Skinęłam nieznacznie głową.

- Mathias już ci chyba doniósł, co u nas prawda? – odezwała się już spokojniej Blum. – A co u Ciebie? Jak wakacje?

- W porządku, poznałam dziewczynę, która od września przenosi Się do naszej szkoły, nazywa się Veronica jest całkiem fajna…. A wy wszyscy wracacie prawda? – spojrzałam znacząco na pannę Ryan.

- Tak, raczej tak – odparł za nią Śnieżyca – Myślę, że niema żadnego powodu dla którego by nie.

Petunia popatrzyła na nas dziwnie po czym wstała i włożyła swoją szklankę do zmywarki.

- Dobra, ja idę do koleżanki z klasy, będę za parę godzin, może wpadnę jeszcze do Veronici… Nie rozwalcie domu, cześć.

 I zostaliśmy sami, uśmiechnęłam się rozluźniona. Wreszcie mogliśmy normalnie pogadać.

- Więc… - popatrzyłam na Blum. – Jak to teraz jest? Wiesz co mam na myśli… Zmieniłaś się. Nie wszystkie dziewczyny wierzą, że może być jeszcze tak jak kiedyś – powiedziałam niepewnie.

Szczerze mówiąc bałam się trochę jej reakcji na tą informację, ale uważałam, że powinna wiedzieć, a ja byłam chyba najlepszą osobą do uświadomienia jej tego.

- Nie wszystkie dziewczyny… To znaczy, które nie wierzą? Czekaj, zgadnę… Dorcas i Jessica? – skinęłam głową. – Jak ja je dobrze znam… - westchnęła Blum – Ale one mają chyba trochę racji… Dopiero się uczę wampirzego życia… Będzie inaczej, ale… No wiesz, miałam nadzieję, że nasza przyjaźń to przetrwa.

 Uśmiechnęłam się, wstałam i w połowie drogi do niej zastygłam.

- Mogę podejść? – spytałam niepewnie, ale ona tylko skinęła głową wciąż się uśmiechając.

Usiadłam naprzeciwko przyjaciółki przy oknie i położyłam głowę na ramieniu.

- Wszyscy wiemy, że konieczne będą teraz środki ostrożności, ale przynajmniej ja, Huncwoci i Emily jesteśmy na nie gotowi, nie masz się czym przejmować.

- Dzięki Lily, to dla mnie naprawdę dużo znaczy.

Przez kolejne parę godzin rozmawialiśmy o szkole, o naszej paczce i o wampirach. Przed 14 wróciła jednak moja mama i nie zwracając uwagi na zaciśnięte szczęki i pięści Blum oznajmiła, że za pół godziny będzie obiad. My poszliśmy do mojego pokoju i dopiero tam Alice spytała z przerażeniem w głosie:

- Jak to obiad, Lily, przecież wiesz, że my raczej wiele nie zjemy.

- Spokojnie, mówiłam mamie, ale nie dała się przekonać, przyniesie nam obiad tutaj więc uda mi się  go jakoś schować do czasu aż znowu wyjdzie…  - podeszłam do okna. – Chcecie zobaczyć Veronicę?

Blond włosa spacerowała po ogrodzie przed domem i rozmawiała z kimś przez telefon, obok mnie pojawili się przyjaciele i popatrzyli na dziewczynę.

- To ona będzie naszą nową przyjaciółką, tak? – spytała Ryan

- Pożyjemy, zobaczymy